Dez Mona - Hilfe Kommt (2009)

Moments of Dejection Or Despondency was een onverwachte schoonheid voor mij. Nooit eerder had ik van Dez Mona gehoord maar aangezien ik een zwak heb voor muziek die gemaakt wordt door onze zuiderburen lonkte de luisterpaal in de cd-winkel en zorgde ervoor dat ik van het bestaan van Dez Mona op de hoogte was.
Veel meer dan dat werd het eigenlijk niet. Ik kocht het niet en kreeg daar thuis toch wel wat spijt van met als gevolg dat ik er uiteindelijk toch snel achteraan ben gegaan. Een mooie 4,5* notering was het gevolg inclusief top 10 notering over het jaar 2007.

Logisch dus dat Hilfe Kommt iets anders benaderd werd door mij.
Het begon al met het zoeken naar samples en de single Carry On die gelijk al goed aansloeg bij mij. Zoals ik hier al eerder gemeld heb doet dat nummer me qua sfeer erg denken aan het door mij zo geliefde Zita Swoon. En ja, daarmee zeg ik gelijk ook wel dat het wat toegankelijker klinkt en dat sijpelde ook wel door in de persberichten rondom deze release. Daarbij wezen de samples dat ook wel uit voor zover die natuurlijk een redelijke indruk kunnen geven.
Opener Beyond Redemption laat gelijk al een laidback feel horen en ik moet zeggen dat het aanslaat. Ik was eigenlijk ook best in mijn nopjes met het feit dat ze wat toegankelijker zouden klinken. Hoe goed ik de voorganger ook vind: ik moet er telkens wel wat moeite voor doen. Het is niet iets dat ik zomaar even opzet en die ervaring heb ik met een band als Zita Swoon ook. Die werden ook steeds makkelijker in beluistering en dat beviel mij uitstekend.
Carry On is een nummer dat me na meedere draaibeurten nog steeds niet weet te vervelen. Ik ben verliefd geworden op de samenzang en het dameskoortje wordt bij deze hartelijk bedankt daarvoor. Het was een verrijking voor Zita Swoon en het is een verrijking voor Dez Mona wat mij betreft. Heerlijk nummer!
Get Out of Here heeft die onderhuidse spanning die we ook konden horen op het vorige album, maar de zwoele dameszang geeft het een warm en knus gevoel mee, en de zang van zanger Gregory Frateur klinkt hier minder geforceerd (iets waar ik soms wat moeite mee had: nét even wat te gemaakt af en toe). Het is haast alternatieve gospel als je het zo beluistert.
In the Yard laat horen dat de akoestische bas van groot belang is in deze band. Nicolas Rombouts is net zo belangrijk voor de sound als Frateur dat is. Daarbij zijn deze twee mannen ook de schrijvers van de nummers. Knisperend broeit dit nummer als een haardvuur dat nog net niet helemaal uit is. Dit zijn van die typische nummers die je eigenlijk via koptelefoon moet beluisteren want dan mis je zeker de kleine details niet die dit nummer zo subtiel weten te verrijken. Het is op dit album veel meer ingehouden drama en het bevalt mij uitstekend.
Distinguished Way gooit het tempo een klein beetje omhoog. Wat dat aan gaat is de vibe van Hilfe Kommt uiterst kalm. Een klein beetje peper in de vorm van een wat gedrevener ritme en op de achtergrond toeterende blazers laten dit album heerlijk een ietwat andere richting op gaan. Niet radicaal, maar uiterst beheerst en zeer goed passend. Naarmate het einde vordert loopt de spanning dan ook op om abrupt te worden afgebroken en over te gaan in Passage to the Sun dat gelijk weer een tandje lager gaat. Ik was het bijna vergeten, maar de accordion, gespeeld door Raul del Campo, krijgt een grotere rol. Dit instrument was op het vorige album nogal kenmerkend.Het slepende tempo werkt haast bedwelmend, zo mooi! En hoe fijn is het strijkers-arrangement van Rombouts toch: heel smaakvol gedaan. Absoluut een hoogtepunt op deze cd.
Road gaat kaal van start op bas en zang. Ook hier weet Frateur zijn vocale acrobatiek in toom te houden. Vervolgens worden er blazers aan toegevoegd die voor een trieste sfeer zorgen. Het is een behoorlijk ongrijpbaar nummer geworden.
Tom Waits duikt op in Jack's Hat. Niet letterlijk maar het ademt wel de sfeer die deze artiest ook weet neer te zetten. Een uiterst bijzonder, ingehouden, nummer waar de spanning voelbaar is maar nergens uitbarst en toch voelt dat wel zo. Alleen grote artiesten krijgen zoiets voor elkaar. Chapeau!
Our Time krijgt van alles wat moois mee. De heerlijke zang van de dames (Tutu Puoane, Monique Harcum en Joy Frempong), tintelende piano, zwoele hammond, puik baswerk en goede vocalen van Frateur. Dit alles buitelt door en over elkaar heen zonder chaos te worden. Ieder eist zijn of haar bescheiden plek op waardoor Our Time een zeer fijn nummer is geworden. Enige minpuntje wat mij betreft is de toch wat onverwachte fade-out.
My Friend start op een manier waar ik altijd erg gevoelig voor ben: Octo Celli zorgt met de cellos voor een heerlijk strijkersmoment. Langzaam voegen bas, accordion, tuba en piano zich bij de cellos en horen we klanken die tijdloos zijn. Alsof je langzaam opgetild wordt om vervolgens 5 minuten lang niet meer op aarde te landen.

Eigenlijk kan ik die laatste opmerking ook wel geven over het gehele album. Hilfe Kommt zorgt er ruim drie kwartier voor dat je even helemaal weg bent van deze wereld.
Ik had vooraf al het gevoel dat dit album door zijn iets toegankelijker stijl en toevoeging van andere geluiden wel eens heel goed zou kunnen aanslaan bij mij, maar dat het zo fantastisch zou zijn had ik nooit durven dromen. Het moge duidelijk zijn dat de beoordeling er ook naar is!