Spearhead - Home (1994)
mijn stem
90 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop / Pop
Label: Capitol
-
People in tha Middle (5:04)
-
Love Is da Shit (5:37)
-
Piece O' Peace (4:54)
-
Positive (4:29)
-
Of Course You Can (4:38)
-
Hole in the Bucket (5:22)
-
Home (1:42)
-
Dreamteam (4:41)
-
Runfayalife (4:42)
-
Crime to Be Broke in America (4:51)
-
100,000 Miles (5:21)
-
Red Beans & Rice (4:27)
-
Caught Without an Umbrella (5:22)
1
geplaatst: 7 juli 2008, 15:40 uur
Waarom 5* voor Spearhead wordt mij gevraagd. Tja. Waarschijnlijk een samengaan van een paar zaken. Ten eerste mijn fantastische herinneringen aan het jaar 1995, toen ik in een kroeg werkte en deze plaat leerde kennen. Ten tweede het meisje dat later mijn (en weer later mijn ex) vriendin werd, dat ik definitief door de knieën liet gaan door haar deze cd te schenken 
Maar ten derde en toch met name de fantastische positieve en swingende sfeer die van het album straalt. Teglijkertijd lome en superswingende baslijnen (ik kan me niet voorstellen dat het baslijntje van Dreamteam me ooit zal vervelen), Michael Franti (die stem!) die daarna nooit meer beter zou zingen en nog niet zo godvergeten politiek correct was, en de creatieve teksten. (De angst voor) AIDS en het rassenprobleem worden scherp, maar met de nodige humor en zelfrelativering aangesneden.
Who they, who they, who they, who they slept with. (Positive)
Tot slot zag ik later dat jaar Spearhead in De Oosterpoort, een geweldig concert dat het laatste puzzelstukje vormde voor mijn topbeoordeling. Toegegeven, de avond werd een handje geholpen door wat flora van De Tevreden Rookster, maar ik en mijn vriend Otto hebben tot diep in de nacht met een geweldige grijns door Groningen gezeuld. Mijn vriend Otto gaf zelfs toe voor het eerst in tien jaar te hebben gedanst
Nu ik erover nadenk toch erg weinig stemmen voor een album dat ik als een klassieker beschouw.
Maar ten derde en toch met name de fantastische positieve en swingende sfeer die van het album straalt. Teglijkertijd lome en superswingende baslijnen (ik kan me niet voorstellen dat het baslijntje van Dreamteam me ooit zal vervelen), Michael Franti (die stem!) die daarna nooit meer beter zou zingen en nog niet zo godvergeten politiek correct was, en de creatieve teksten. (De angst voor) AIDS en het rassenprobleem worden scherp, maar met de nodige humor en zelfrelativering aangesneden.
Who they, who they, who they, who they slept with. (Positive)
Tot slot zag ik later dat jaar Spearhead in De Oosterpoort, een geweldig concert dat het laatste puzzelstukje vormde voor mijn topbeoordeling. Toegegeven, de avond werd een handje geholpen door wat flora van De Tevreden Rookster, maar ik en mijn vriend Otto hebben tot diep in de nacht met een geweldige grijns door Groningen gezeuld. Mijn vriend Otto gaf zelfs toe voor het eerst in tien jaar te hebben gedanst
Nu ik erover nadenk toch erg weinig stemmen voor een album dat ik als een klassieker beschouw.
* denotes required fields.
* denotes required fields.