Grateful Dead - Dick's Picks - Volume Thirty (2003)

1972 is gewoon een erg goed Dead jaar... het wil ook overigens heel wat zeggen dat Bo Diddley ff meedoet een paar nummers.

Wat mij betreft was Diddley lekker weggebleven. Ik heb niets tegen Bo Diddley, maar de Dead komt gewoon niet goed weg met blues en rock 'n' roll. Dat klinkt zo knullig en amateuristisch. Ze hebben er tevens simpelweg de feeling niet voor. De eerste acht nummers zijn echt vreselijk. In 'Next Time You See Me' lukt het ze wel, maar ik hoor ze liever psych, folk, country of fusion spelen.

Daarna wordt het wel wat beter, maar ik vind het toch behoorlijk verveeld, slap en futloos. Ik hoor te vaak geen passie, bezieling en energie. Vocaal is 't ook aan de slordige kant. Je moet eerst flink doorbijten tot het eens gaat swingen met 'Cumberland Blues'.

Disc 3 en 4 redden de boel nog, want ik had anders zeker een onvoldoende uitgedeeld. Het contrast is groot. Daar lukt het ze ineens wel om levendig en sprankelend te klinken.

Wie wordt er trouwens gemarteld in de tweede 'Playing in the Band'? De ramen sprongen hier bijna bij die valse schreeuw en daarna wordt het niet veel zuiverder. Echt een schande zeg. Die sleur je toch direct van het podium af?

Dertien jaar en vele duizenden luisteruren Grateful Dead verder kom ik tot de conclusie dat de CD met Bo Didley vooral vanuit historisch perspektief interessant is, én vanwege de unieke uitvoeringen van How Sweet It is en Are You Lonely For Me. De kritiek van Stijn, dat The Dead totaal niet geschikt zijn om Blues te spelen kan ik me in het geheel niet in vinden, Blues behoort tot de roots van the Dead, tezamen met folk en psychedelica, al hoor ik liever Pigpen zingen (zoals op Smokestack Lightning of Next Time You See Me) dan Bo Diddley.

De zang van Donna Jean zal altijd polariseren, ik ken talloze Dead fans die haar geblèr niet kunnen uitstaan en daarom de periode 72-78 links laten liggen. Ik kan Donna Jean goed hebben, in latere jaren is ze wat beter gaan zingen (en is ze ook wat meer prominent aanwezig) maar de uithaal op Playing in the Band hoort er gewoon bij. Sowieso, naar The Dead luisteren en CSNY achtige harmoniezang verwachten is wat naief.

Bij het luisteren naar Grateful Dead betrap ik me er vaak op dat ik naar de individuele instrumenten luister (daar worden hele discussies over gevoerd, met name over Phil en Jerry), vervolgens de instrumentatie als geheel, daarna de zang en tot slot pas alles integraal. Zo ontdek je met regelmaat wat nieuws in nummers die je al talloze keren gehoord hebt.

Dit is wel het 'zoveelste' concert uit 1972, binnen de serie Dick's Picks zijn er al een handvol en daarna zijn er ook nog diverse Road Trips, Dave's Picks, Europe 72 en Sunshine Daydream aan toegevoegd. De voornaamste reden om dit aan te schaffen zijn dus ook de rarities. Maar een miskoop uit 1972 is er eigenlijk niet.