Silhouette - Moods (2009)

Weinig schokkende neoprog van vaderlandse bodem. Composities zijn behoorlijk catchy maar verdienen zeker geen originaliteitsprijzen. Zwakke punt is duidelijk de zang, met een goede zanger in de gelederen kan deze band nog een aardig eind groeien.

De Utrechtse Symfonische rockband ‘Silhouette’ bracht met ‘Moods’ haar tweede plaat uit waarop werkelijk alles lijkt te kloppen. Vanaf de meeslepende opener “Concert hangover” verhaalt de plaat als een soort concept over de queeste naar de veronderstelde ware geliefde. Deze wordt na de nodige moeite gevonden waarna echter toch ook weer verwijdering optreedt. Dit echter niet zonder dat de ik persoon de loutering ondergaat van het terugvinden van zijn ware zelf. Dit gaat niet zonder slag of stoot en dat wordt op deze plaat op persoonlijke en toegankelijke wijze uit de doeken gedaan. Deze conceptgedachte draagt bij aan de sterke spanningsboog van het album, zonder dat daarbij de nummers als zelfstandige entiteit omvallen (toch meer dan eens de zwakte van conceptalbums). Silhouette bestaat uit vaardige muzikanten en er valt het nodige te genieten aan instrumentaal avontuur. Alle virtuositeit staat echter geheel in dienst van het geheel en van de compositie. Wat betreft dienstbaarheid aan de compositie doet de aanpak van Silhouette wel wat denken aan de band Camel. Er zijn meerdere referenties te leggen maar deze vallen allemaal positief uit, want er is ontegenzeggelijk sprake van een eigen, coherent geluid. Werd de zang op de voorganger ‘Amaze’ nog wel eens gekenmerkt door enige schroom, op ‘Moods’ worden de stemkwaliteiten van de 3 zangers binnen de band volledig uitgebuit wat naast gepassioneerde voordracht ook prachtige vocale harmonieën oplevert. Genoeg argumenten om de cd tot verplichte kost voor de liefhebber van symfonische rock te bestempelen. Maar daarmee zou ik eigenlijk deze cd te kort doen want ook buiten deze incrowd weet ik zeker dat er voor een brede groep van muziekliefhebbers veel te genieten valt. Nummers als de opener, “Far away” en “another bedtime story” nestelen zich al na een paar keer luisteren in je hoofd en je krijgt ze er met geen mogelijkheid meer uit. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het prachtige artwork.