Bush - Razorblade Suitcase (1996)

Sixteen Stone was nog wel een behoorlijke plaat, dit niet, zeer matig. Hier stopte mijn interesse voor Bush.

Beter naar mijn mening dan debuutplaat 'Sixteen Stone', indertijd helemaal grijs gedraaid. Favorieten zijn Swallowed, Synapse, Bonedriven en Distant Voices, een mooi positief einde op een toch wel 'donkere' plaat.

3,5 sterren.

voor mij, absolute bush-fan, zeker hun beste cd. Prachtig, mooie balans tussen rustige / harde nummers, mooie melancholieke sfeer.

Nummer 4 heet overigens Insect KIN. Hoewel de titel hier vermeld ook wel aardig is

Oh en 'A tendency to start fires'. Maar dit allemaal terzijde...

toen ie net uitkwam heb ik het best kunnen waarderen. Voor liefhebbers van het genre een mooie cd, toch is na een aantal jaar mijn interesse helemaal vervlogen ... Met insect kin als een bovensteker, dat herinner ik me nog wel.

bij mij is greedy fly toch de favoriet voor dit verder toch maar middelmatige album. Opvallend hoeveel verschillende favorieten er dan toch opstaan

Minder goed dan hun debuut, maar toch een absolute aanrader

Gisteren hoorde ik het nummer Swallowed in Cold Case. Wat een prachtig nummer

Swallowed is inderdaad prachtig. De rest van de cd ken ik nog niet.

Cold Contagious is voor mij toch het beste nummer van deze superplaat.

Misschien de meest experimentele plaat van Bush, maar niet de beste. De productie van Steve Albini maakt wel veel goed. Af en toe krijg je het idee dat Bush met deze plaat een soort 'In Utero' wilde maken, waar 'Sixteen Stone' een soort Nevermind was.
Dit album bevat een aantal fantastische nummers als 'Greedy Fly', 'Swallowed', 'Cold Contagious' en het rustige 'Straight No Chaser' en 'Bonedriven'. De rest is helaas een beetje matig.
3,5*

Bush wordt wel eens weggezet als het lachertje van de grunge scène. Persoonlijk vind ik dat wat onterecht. Toegegeven: Bush haalt nergens het niveau van een Pearl Jam, Nirvana of Alice in Chains, maar op hun debuut hebben ze toch laten horen dat ze goede songs kunnen schrijven. Zo is van dat album "Glycerine" een fantastisch nummer. Ook op "Razorblade Suitcase" komt een liedje van dat kaliber voorbij, namelijk "Swallowed". De wat meer ingetogen nummers op "Razorblade Suitcase" zijn het sterkst. Nummers als "Cold Contagious", "Mouth", "Bonedriven" en het afsluitende "Distant Voices" zijn naast het eerder genoemde "Swallowed" meeslepend en intens. De wat meer uptempo nummers boeien me een stuk minder en vind ik eigenlijk stuk voor stuk inwisselbaar. Met een echte uitschieter en een handvol goede nummers is "Razorblade Suitcase" een best aardig album, maar zeker geen hoogvlieger.

Ik vind dit absoluut een hoogvlieger, samen met Bush - Golden State (2001) het beste wat Bush heeft gemaakt. Beklemmende plaat.

Ik dacht precies het zelfde. Hij ligt op, maar had nog niet gezien dat Albini de plaat had geproduceerd. De drums klinken inderdaad net zo als op In Utero. De algehele vibe is ook wel gelijk. Opzich niet erg, jaren later kan ik Bush meer los zien van Nirvana.. al kunnen we niet ontkennen dat ze de platen van Nirvana goed hebben bestudeerd.

Na Sixteen Stone was Greedy Fly met die geweldige video een veelbelovende single voor het nieuwe album. Maar als je veel cd's huurt en koopt, krijgen veel albums niet de waardering die ze misschien verdienen. En als jonge twintiger moet het of makkelijk in het gehoor liggen, of interessant en donker.

Dit album deed mij destijds niet zoveel, terwijl later werk op meer waardering kon rekenen.

Vanmiddag moest ik met de overbuurman van de camping mee naar zijn kringloopwinkel in Barneveld waar hij trouw elke zaterdag komt. En daar stond de lp van dit album in (op het ook) heel goede staat. Ondanks de 8 euro toch maar gepakt, te meer omdat ik schrok van de hoge prijzen op Discogs. Hopelijk morgen de eerste draaibeurt op vinyl en misschien wel een herwaardering voor dit album.

Sympathieke post-grunge band die m.i. zijn plek in de rockgeschiedenis afgedwongen heeft.
Muzikaal wijkt dit album niet veel af van het debuut. Het is wel een slag donkerder en dat bevalt prima.

Snap het gemiddelde niet echt, een tikkeltje gladder dan het debuut maar het scheelt niet veel. Ik vind het zelf een lekker album met mooi gitaarspel en goede zang.

Edit: Zie nu net dat veel mensen het experimentele/donkerder vinden, grappig ik heb juist het tegenovergestelde. Het voelt allemaal iets minder vrijblijvend en labeled. Desondanks leuke plaat.