Sigh - Scenes From Hell (2010)

Wel een aardig album en daar is ook alles mee gezegd over dit album als je het mij vraagt.

Ok, laten we het erop houden dat het mij niet echt ligt...

De basis is zonder meer goed: black metal. Alleen is het veel te zwaar doordrenkt met orkestrale snufjes en foefelarij, wat mij ofwel aan het lachen brengt (mijn excuses aan de fans), ofwel onnodig hard irriteert.

Ik ga dit album een 2,5 geven, dat doe ik omdat het het metal album van de week is. Dit soort muziek is niet aan mij besteed. En zou ik het ook nooit beoordeeld hebben.Het is één kermis! Wat bennerd al zegt..



het is voor mij voorspel baar en het heeft een hog kijk ons eens gek doen gehalte (mijn mening dan hè).

Mij bevalt het na een tweede luisterbeurt al beter, had ik niet verwacht.

Hetzelfde hier, al vind ik de blazers nog steeds moeilijk passen.

Net nog een keer geprobeerd enne het ligt me echt niet!!

En wat die blazers betreft..die komen echt hééééél vaak voor in nummers!!


Ik zou het graag een keer willen horen zonder al die toeters en bellen...

Frank waarschuwde me al hehe, en hij had gelijk. Dit is niet echt iets voor mij, en hoewel het orchestrale al veel minder indringend is als bij Arcturus kan ik er niet van genieten, bij momenten lachwekkend. De drums zijn trouwens ook wel heel erg brak, maar de zang is daarentegen wel toepasselijk.

Na drie keer luisteren ben ik dit een goede plaat gaan vinden, eerst had ik een hekel aan het orkest maar nu vind ik het van toegevoegde waarde en een nummer als The Summer Funeral vind ik bijzonder mooi!
Goede keus dus van Thirdeyecitizen en een mooie ontdekking voor mij.

Het inventieve aan Sigh is dat ze tegenwoordig in de basis het standaard "old school" Black Metal geluid vermengen met meer (Japanse) Avant-gardistische klanken.

Sigh is tenslotte één van de eerste Japanse Black Metal bands opgericht in 1990 en ook nog midden jaren 90 onder contract gestaan op het label van Mayhem's Euronymous. Dus hoe meer "true & evil" kan je dan nog zijn ?

Dat "Sax-babe" Dr. Mikannibal tegenwoordig steeds meer het uithangbord van de band wordt was het ook niet verwonderlijk dat haar muzikale rol ook groter zou worden. En het orchestrale geluid van Sigh bevalt mij stukken beter dan bij (would-be) Black Metal bands zoals Cradle of Dimmu.
In sommige recensies wordt Sigh's frontman Mirai Kawashima al vergelijken met klassieke componisten als Schubert en Liszt.

Soms doet "Scences From Hell" mij denken aan een Black Metal versie van Naked City's "Torture Garden"
Voor dit moment alvast de Black Metal plaat van 2010 en benieuwd hoe Sigh's zich verder gaat ontwikkelen

"Verder" gaat ontwikkelen? Ik heb meer de indruk dat het elke keer weer een heel andere weg inslaat. Ik heb alleen Imaginary Sonicscape uit 2001, en ik vind dit album toch wel iets helemaal anders dan een doorontwikkeling. Het is natuurlijk wel van een hele tijd geleden, maar toch...

Ik vind deze na een drietal luisterbeurten ook wel beter worden, maar de huidige black metal is sowieso al niet echt mijn ding, dus zal het wel nooit iets worden met dit album. Maar ik kan me goed inbeelden dat dit in het black metal milieu goed bevalt. Met Imaginary Sonicscape hebben ze mij alvast overtuigd dat ze hun zin voor experiment muzikaal gezien geslaagd kunnen overbrengen.

Ik ga mijn stem weg halen, na nog een keer of twee een luisterbeurt te hebben gegeven kom ik er gewoon achter dat ik niet van dit kan genieten. Dat is hetzelfde als een goede wijn drinken terwijl je het niet lust en er dan een beoordeling over geven.

Dit is het niet voor mij...ik heb er namens het metal album van de week mijn best op gedaan.....

Raar plaatje dit.
De combinatie van black metal met jolige balkanachtige blazers ziet er op papier niet echt smakelijk uit.
Maar ik vind hem al bij al nog meevallen nu ik hem een paar keer beluisterd heb. Er zit een ferme drive/groove in de nummers juist door deze mix. Ook ik kon hier een daar een gniffel niet onderdrukken maar was hier en daar ook aangenaam verrast.
Ik weet niet of ik dit album nog veel zal draaien (ik geef hem alleszins nog een paar turns) maar ik kon hem op deze saaie werknamiddag wel hebben.
Conclusie: niet echt mijn ding, maar geen buis, laten we hem juist in de helft gooien.

Ben deze plaat nu voor de tweede keer aan het luisteren. Kan er nog geen eenduidig oordeel over vormen.
Soms heb ik het idee dat ik luister naar 2 cd's door elkaar: een black metalplaatje en een fanfarealbum. Waarbij ik overigens het fanfaredeel weer leuker vind.
L'Art de Mourir klinkt bij vlagen dan weer als De Dodenrit van drs. P.. Troika hier, troika daar.
En daarna heb ik weer het idee dat er weer 2 albums tegelijk worden afgespeeld. Nergens heb ik het idee dat de orkestpartijen iets toevoegen aan of aansluiten op de rest van de muziek.
Of eigenlijk hoor ik 3 albums tegelijkertijd: de drums lijken zich ook nergens wat van aan te trekken. Dat gaat de hele tijd maar van tiktiktiktiktiktiktik door op de achtergrond.
In The Summer Funeral hoor ik eindelijk iets waar ik wat mee kan. Het tempo wordt wat teruggeschroefd, en het orkest vult de gitaren echt aan.

Al met al vind ik dit album een hele zit. Ik mis de samenhang tussen orkest en metal. Niet alleen door het orkestrale, maar ook door de drumpartijen vind ik het album een tamelijk hoog hoempa-hoempa gehalte hebben.
Ik zal het album nog een of twee keer beluisteren voordat ik een beoordeling ga geven, maar ik verwacht niet dat ik hier een hele grote hoeveelheid sterren kwijt kan.

Met deze ook kennisgemaakt door het forumtopic Metal album v/d week dus. En was me dat eerst een tegenvaller! Zoals eerder vermeld kende ik Sigh alleen van Imaginary Sonicscape, een album uit 2001 met ondertussen toch wel een cult-status(je). Onvermijdelijk maak je dan meteen de vergelijking, en nu is deze Scenes From Hell toch wel iets heel anders. Buiten de bijna typische black metal vocals valt er niet veel te herkennen. Of toch, de zin voor het experiment natuurlijk. Op Imaginary Sonicscape misschien nog meer extreem dan hier, maar dan, allicht naar mijn gevoel, zonder zichzelf zo aux-serieux te nemen. Een dikke knipoog en/of een gezonde dosis humor maken gewaagde experimenten of combinaties soms lichter te verteren.
Bij deze heb ik toch het gevoel dat het gemeend, en gemeen moet overkomen.
Het grootste obstakel voor mij zijn de blazers. (Zou vooral saxofoon moeten zijn, maar meestal kom ik er echt niet uit het te herkennen)
Ik hou dus wel van experiment, en het gebruik van voor in metal exotische instrumenten of klanken in onze metalen muziek. Maar blazers zoals ze hier meestal klinken?? Hard en gemeen is wel het laatste gevoel dat ze bij mij oproepen, en in tegenstelling tot viool, cello, orgel, piano, mondharmonica en andere, vind ik de klank van blazers echt niet passen bij elektrische gitaren. Althans toch niet zoals ze hier bij de eerste nummers gebruikt zijn.
Dat het wel mogelijk is een geslaagde combinatie te maken blijkt in The Summer Funeral. Hier werkt het voor mij wel, en wordt in het begin van het nummer een sfeer gecreeerd die goed past bij het thema van de song. Gelukkig worden hier de blazers ook snel opgevolgd door strijkers en piano, en klinkt het allemaal fantastisch. Vanaf dan, op de resterende nummers van het album, is de saxofoon(?) ook niet meer zo prominent bombastisch aanwezig. De laatste vier nummers vind ik dan ook heel sterk. Doordat je aandacht niet afgeleid word door die vervelende blazers, valt het ook meer op dat die nummers compositorisch gezien toch aardig in elkaar steken.
Eerste helft: amper 3***
Tweede helft: 4****
3,5 Dus.

Metal Album van de Week nummer 49 alweer en volgens mij ook de “jongste” plaat in onze wereldreis door Metalland: een groep uit Japan, bezig sinds 1990 en een mengeling van alles en nog wat. Ik hoor Black Metal met tevens koperen instrumenten, de nu al beruchte blazers. Soms denk ik aan Dimmu Borgir meets The Pogues in New Orleans met een pint of tien op.
Het is een interessante mengelmoes geworden en een spervuur van muziek komt op me af gevlogen, soms een beetje te veel van het goede. Die mix van Metal en blazers kan ik wel waarderen, het is eens iets anders. Het drumgeluid is povertjes, het beruchte blikken trommel syndroom slaat voor mij weer toe of het zou aan mijn “versie” moeten liggen. Met zijn drieënveertig minuten vind ik dit album perfect, een uur zou te veel van het goede voor mijn oortjes zijn. Wel vliegen alle nummers het ene oor binnen en het andere oor buiten met uitzondering van The Soul Grave en The Summer Funeral.
Zou ik dit ooit kopen? Neen, nog niet. Zal ik dit nog beluisteren? Jazeker, nog dikwijls zelfs. Het wandelt buiten mijn platgetreden paden en ik kom weer eens in contact met iets anders. Ik kan me wel voorstellen dat dit live wel het een en het ander geeft: ik wil die groep best wel eens live zien. Waarom? Om te zien of ze dit live kunnen waarmaken en om mee te maken dat er best wel een feestje wordt gebouwd op deze muziek. Geen plaat om op te leggen voor het slapengaan, want deze plaat maakt adrenaline aan en mijn insomnia is al indrukwekkend genoeg. Toffe inzending, ThirdEyedCitizen!

Zonet dit album nog maar weer eens doorgeworsteld. Het idee om (black) metal met blazers te combineren, had heel goed uit kunnen pakken, maar dat gebeurt hier niet. Ik hoor sporadisch stukken waar de blazers een goede aanvulling vormen, voor de rest wordt er vooral willekeurig door de gitaren heen getoeterd. Dat was mijn eerste indruk, en dat is de indruk die ik nog steeds heb.
Daarnaast begint het drumwerk me al redelijk snel te irriteren. Zoals Sir Spamalot hierboven heb ik ook last van het 'blikken trommelsyndroom' (mooi woord overigens), waardoor de drums ook nogal monotoon overkomen. Nou ben ik niet een liefhebber van drumsolo's en andere overdreven fratsen, maar een beetje meer dan het hier qua drumwerk gebodene zou niet verkeerd zijn.

Kortom, leuk bedacht experiment, maar de uitvoering is bepaald niet denderend. Iets minder dominante blazers in een wat dienender rol had dit album voor mij al stukken beter gemaakt.

2.0*

Hehe, zo had ik het nog niet bekeken, maar voor m'n gevoel sla je hiermee de spijker op z'n kop, met de aanvulling dat de songstructuur vrij avant-gardistisch is, iets wat wel kenmerkend genoemd mag worden voor Sigh.

Ik houd van deze band. Het ene uitstapje mag me net wat meer liggen dan de andere, maar zo je grenzen te kunnen verkennen en zo veelzijdig durven te zijn, dat verdient respect.

Oef, ik heb dit geprobeerd, maar ik kan hier helemaal niks mee. Het lijkt wel alsof de blaas partijen er gewoon overheen geplakt zijn. Het lijkt wel alsof het totaal niet op elkaar afgestemd is.
Leuk experiment, maar helaas gefaald.

Dat gevoel had ik bij de eerste paar keer luisteren ook, toch begon hij me steeds beter te bevallen en blijkt het gewoon een hele goeie combinatie te zijn, ik heb hem zelfs op cd gekocht.
Niet te snel opgeven is mijn advies, luister bijvoorbeeld wat vaker naar The summer funeral wat echt een fantastisch nummer is en mischien valt het kwartje wel.
Het lage gemiddelde is wat mij betreft onterecht.

Scenes From Hell bevalt mij prima. De fanfare elementen doen wat vreemd aan. Nergens klinkt het echter zo melig als bij Finntoll ofzo. Ook zijn links en rechts wat typisch Japanse invloeden te horen. Als geheel komt het wat avantgardistisch over. Dat bizarre spreekt mij vooralsnog wel aan.

Leuk natuurlijk dat er nav een online muziek clubje door mensen naar Sigh geluisterd wordt die dat anders nooit zouden doen.. Wel jammer dat dit het gemiddelde naar beneden haalt, iets wat het album niet verdiend vind ik zelf..

Gaan er ook nog mensen even naar Infidel Art luisteren en er op stemmen? Niemand die daar op heeft gestemd... het is bijna schandalig! Dan is een laag gemiddelde zelfs nog beter...

@Vondur: Voor een die-hard fan van eender welke groep/album zullen er steeds stemmen zijn van andere muziekliefhebbers die lager zijn dan die van de fan(s) in kwestie, en zodus het gemiddelde naar beneden halen. Uw verwijzing naar een online muziek clubje houd ook niet echt steek, daar het toch om metal liefhebbers gaat, die evengoed met een voor hen onbekende groep/album op een festival, radioshow of internetforum kunnen kennismaken, en daarna hun oordeel vellen op deze site. Ook weet ik dat over het algemeen de meeste deelnemers aan het MAv/dW geen stem plaatsen wanneer ze absoluut geen voeling hebben met het hun voorgeschotelde album.

Toch iets helemaal anders dan bv. metalheads die op Justin Bieber gaan stemmen.

Al bij al blijft dit album een van de interessanste 2010 metal releases, maar voor mij toch niet geslaagd genoeg om bij de absolute toppers te behoren. Daarvoor werken de experimentele combinaties niet altijd voldoende, en werken/overtuigen de songs ook niet altijd.

Wat een gejammer altijd over dat stemmen. Kom aan iets en je stemintegriteit wordt door een zogenaamde fan in twijfel getrokken.

Stel je toch eens voor dat er mensen zijn die je favoriete platen anders gaan waarderen dan jij. Dat moeten we niet willen met z'n allen toch?

Natuurlijk wilde ik niet op iemands tenen trappen, maar een online muziek clubje kan ook uit metal liefhebbers bestaan toch, en niks mis mee ook, begrijp me niet verkeerd. Ik constateer alleen het effect ervan in dit geval.

Iedereen moet vooral zn eigen mening of stem hebben en als je daardoor hier ook meteen weer andere albums of bands ontdekt, is dat alleen maar fijn. Misschien als ik Justin Bieber ga luisteren dat ik het wel hoger beoordeel dan een gemiddeld metalalbum wat ik in de kast heb staan.. zou zo maar kunnen.

Ik vraag me wel af wat er nu gejammer is en wie nou eigenlijk wat "zogenaamd" in twijfel trekt, want zo'n puberale retorische vraag kun je beter voor jezelf houden, dan hopen dat het als humor wordt opgevat... maar dat is mijn bescheiden mening dan weer..

Ach ik bedoelde het niet zo hard als het er stond... Het gevoel bekroop me dat er een eigen ijkpunt tegenover een verzameling stemmen gehangen werd.

Don't sweat it. Het is een tof album die best een beetje aandacht verdient.

Op dit album gaat Sigh verder op de weg van de Symfonische Black Metal die ze met Hangman's Hymn waren ingeslagen. Dat was niet echt hoe ik Sigh graag hoor, en dat geldt helaas ook voor Scenes from Hell. Wel vind ik de composities en het gebruik van de symfonische elementen hier creatiever dan op de voorganger. Zo moet ik bijvoorbeeld wel glimlachen als de blazers iets gaan spelen wat je nog het beste kan omschrijven als circusmuziek. Maar zo spannend en avontuurlijk als op de oude albums wordt het nergens. Ook de productie zit dit album in de weg: de muziek is duidelijk bedoeld om hard te knallen, maar helaas klinkt alles vrij flets. Dit hoor je bijvoorbeeld terug in de zang van Mirai, die echt wel een goede vocale prestatie neerzet maar helaas niet goed naar voren komt tussen de rest van de muziek. Ook de drums klinken nogal tam. Ik hoop wel dat Sigh op de komende albums nog eens van muzikale richting gaat wisselen.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Infidel Art (3,5*)
7. Gallows Gallery
8. Scenes from Hell (3*)
8. Hangman's Hymn