Sigh - Scenes From Hell (2010)

Metal Album van de Week nummer 49 alweer en volgens mij ook de “jongste” plaat in onze wereldreis door Metalland: een groep uit Japan, bezig sinds 1990 en een mengeling van alles en nog wat. Ik hoor Black Metal met tevens koperen instrumenten, de nu al beruchte blazers. Soms denk ik aan Dimmu Borgir meets The Pogues in New Orleans met een pint of tien op.
Het is een interessante mengelmoes geworden en een spervuur van muziek komt op me af gevlogen, soms een beetje te veel van het goede. Die mix van Metal en blazers kan ik wel waarderen, het is eens iets anders. Het drumgeluid is povertjes, het beruchte blikken trommel syndroom slaat voor mij weer toe of het zou aan mijn “versie” moeten liggen. Met zijn drieënveertig minuten vind ik dit album perfect, een uur zou te veel van het goede voor mijn oortjes zijn. Wel vliegen alle nummers het ene oor binnen en het andere oor buiten met uitzondering van The Soul Grave en The Summer Funeral.
Zou ik dit ooit kopen? Neen, nog niet. Zal ik dit nog beluisteren? Jazeker, nog dikwijls zelfs. Het wandelt buiten mijn platgetreden paden en ik kom weer eens in contact met iets anders. Ik kan me wel voorstellen dat dit live wel het een en het ander geeft: ik wil die groep best wel eens live zien. Waarom? Om te zien of ze dit live kunnen waarmaken en om mee te maken dat er best wel een feestje wordt gebouwd op deze muziek. Geen plaat om op te leggen voor het slapengaan, want deze plaat maakt adrenaline aan en mijn insomnia is al indrukwekkend genoeg. Toffe inzending, ThirdEyedCitizen!

Oef, ik heb dit geprobeerd, maar ik kan hier helemaal niks mee. Het lijkt wel alsof de blaas partijen er gewoon overheen geplakt zijn. Het lijkt wel alsof het totaal niet op elkaar afgestemd is.
Leuk experiment, maar helaas gefaald.

Op dit album gaat Sigh verder op de weg van de Symfonische Black Metal die ze met Hangman's Hymn waren ingeslagen. Dat was niet echt hoe ik Sigh graag hoor, en dat geldt helaas ook voor Scenes from Hell. Wel vind ik de composities en het gebruik van de symfonische elementen hier creatiever dan op de voorganger. Zo moet ik bijvoorbeeld wel glimlachen als de blazers iets gaan spelen wat je nog het beste kan omschrijven als circusmuziek. Maar zo spannend en avontuurlijk als op de oude albums wordt het nergens. Ook de productie zit dit album in de weg: de muziek is duidelijk bedoeld om hard te knallen, maar helaas klinkt alles vrij flets. Dit hoor je bijvoorbeeld terug in de zang van Mirai, die echt wel een goede vocale prestatie neerzet maar helaas niet goed naar voren komt tussen de rest van de muziek. Ook de drums klinken nogal tam. Ik hoop wel dat Sigh op de komende albums nog eens van muzikale richting gaat wisselen.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Infidel Art (3,5*)
7. Gallows Gallery
8. Scenes from Hell (3*)
8. Hangman's Hymn