Bryan Ferry - Another Time, Another Place (1974)

Mooie coverplaat van Ferry, ook alweer uit 1974
niets van zijn glans verloren,
daarom : 4 sterren ****

zie voor bespreking onder These foolish things, ook een deerniswekkende plaat

Ik heb al deze solo-albums eigenlijk alleen maar gekocht, omdat ik mijn Roxy Music-collectie wilde aanvullen en ik Bryan Ferry een van de beste vocalisten ter wereld vind.
Eigenlijk zou ik zelf een compilatie moeten samenstellen en branden met mijn meest favoriete nummers van Bryan Ferry's solo-albums. Van dit album zou ik iedere geval het titelstuk een plaatsje geven.

Als eerste wil ik opmerken dat ik dit album als Amerikaanse LP-persing van Reprise heb en dat Bryan eerst tracks 6 t/m 10 als A-kant doet.
The 'In' Crowd is een veel sterker nummer om een plaat mee te beginnen.
Op 1 song na allemaal covers die op perfecte wijze door Bryan Ferry gezongen worden.
Tja, met zijn muzieksmaak zit het wel goed, maar een nummer zoals You Are My Sunshine moet hij toch eens in zijn jeugdjaren gehoord hebben. Ik skip het meestal wel, als ik de kans krijg.
Als CD-uitgave wordt dit album meestal voor veel minder aangeboden of als dubbel-CD gekoppeld aan een wat beter album.
Heel leuk is de clip op Youtube van Bryan Ferry met Twiggy met een cover van de Sam Cooke-song (What A) Wonderful World.

Ik zie dat ik aan het begin van mijn musicmetercarriére hier nog vrij kort van stof was....

Maar vind je het niet een enigszins teleurstellend album, als je je realiseert dat Ferry met Roxy music net Country life had uitgebracht?

Dan denk je nog met The Incrowd als opener: okee, kan er prima mee door. Maar daarna zakt het toch al snel naar een zeer bedenkelijk niveau, afgezet tegen Ferry maatstaven.

Bryan Ferry lijkt solo een uitlaatklep te zoeken voor zijn noveau rockart met Roxy music en valt terug naar coveren, ver beneden zijn stand. Dat hij kan zingen staat verder buiten elke discussie. En misschien moet je het niet willen vergelijken met Roxy music, maar dat is toch erg lastig, als je bedenkt dat hij hofleverancier componist c.q. architect van deze onvolprezen band is.

Dus in die zin vallen de slappe covers zwaar tegen. Nummers van zijn eigen hand zijn ook altijd beter, getuige het vervolg van zijn solocarriére, met de albums Let's stick together, In your mind en The Bride stripped bare.

Na 'these foolish things' valt deze tegen. These foolish things heeft nog op een bepaalde wijze het exentrieke Roxy Music gevoel. Met Another Time, Another Place kiest Ferry voor een meer serieuzere benadering. Nummers als The In'crowd, Smoke gets in your eyes en Another time, another place zijn de paar hoogtepunten. YouTube - Smoke Gets in Your Eyes

In zijn lange carriere heeft Ferry wel een paar nummers heel goed gecoverd. Let's stick together, The price of love, Take me to the river, I put a spell on you, All tomorrow party's, It been a hard rains gonne fall etc. Voorbeelden genoeg. Hoewel ik toch vooral fan ben van de componist Ferry.

Net als de voorganger, een leuke plaat, maar niet wereldschokkend.

Ferry geeft er een leuke twist aan..maar heel erg bijzonder is t verder niet.

De opener is wel super, maar maakt de belofte voor de rest van de plaat helaas niet waar.
Leuk om af en toe op te zetten.

Ik stem daar mee in.

Achteraf vind ik het jammer dat Ferry, toen nog vocaal volledig aan de top, zich ook bezig hield met dit soort van nummers. Een enkele aardige uitzondering daargelaten.
Hij schreef zelf geweldige nummers voor Roxy Music in die tijd en voor zijn solo albums wordt er dan wat armoedig gecoverd.

Het is veel het ene oor in en het andere weer uit. Wat wilde hij hier mee? Je ziet ook wel, dat hij live absoluut niet teruggrijpt naar werk van zijn eerste twee solo albums. Te matig, gezien zijn gehele oeuvre. Laten we het maar beschouwen als proefdraaien voor Let's stick together en In your mind.

Als je even in de album top 100 uit 1974 kijkt dan tref je een aantal pareltjes aan als shear heart attack en crime of the century.

Dat niveau haalt dit album niet maar het is een aangenaam album om naar the luisteren. Bryan is wel in staat om een eigen twist aan covers te geven.

Ik kan me nog een diskussie ( bij de Chinees ) herinneren met Dries "Andres" Holten over hoe zangers zonder een goede zangstem toch kommersjeel impakt konden hebben. Ferry's naam viel daar regelmatig bij. Als je "aan z'n top" bedoelt kan ik met je mee maar kwa zangstem is de man een totale ramp voor mijn oortjes dus "aan de top" is een onmogelijkheid.

Wel eens met Droombolus, de man is charming, en kan echt wel wat, maar een top zanger is het natuurlijk niet. Zijn stem heeft niet veel volume, en dat wordt heel mooi ingepakt. Ook is zijn bereik beperkt. Dit echter zegt niet dat de man niet zingen kan, want dat kan hij gewoon. Maar vocaal aan de top heeft de man nooit gezeten.. ja zijn top wellicht.. Misschien bedoelt musician dat?

Uiteraard gaat het over de top van Ferry zelf.
Ik vind/vond zijn stem in zijn eerste jaren op zich helemaal niet slecht in vergelijking met anderen en ook buitengewoon passend bij de muziek van Roxy Music.

Als je toen ('73-'74) tegenover nu zet, is er wel degelijk sprake van "aan de top" van zijn kunnen en nu er eigenlijk niet meer aan kunnen tippen.
Daar hoeven we het niet over oneens te zijn.

Ferry' s stem is uit duizenden te herkennen, het past helemaal bij zijn karaktervolle sound, wat hem in mijn optiek een hele goede zanger maakt, misschien nu niet meer zo. De sleek zit nu behoorlijk op zijn bijna 70 jarige stembanden. Het is ook een kwestie van smaak. Hordes mensen lopen weg met de stem van Bruce Springsteen terwijl ik hem als een marktkoopman vind klinken.

Laat de Springsteenfans het maar niet horen. Dan ben je een avond zoet met reacties. Hier spreekt een nog nahikkende voormalige marktkoopman in groente en fruit. Nooit gedacht dat ik vocaal op de Boss leek. Vat ik op als compliment. Maar dit terzijde. Technisch begaafde zangers/zangeressen kunnen mij enorm vervelen terwijl ik bijna altijd geraakt wordt door muzikanten met een karakterstem. Brian Ferry heeft zo'n stem die onmiskenbaar uniek is. Zijn eerste twee albums beschouw ik als luchtige maar wel verduveld leuke albums. Pretentieloos en charmant gedol met geinige covers.

Kijk Hans, zo blijven we vrienden .......

En devel-hunt: een karakteristiek stemgeluid heeft hij zeker daar is wat mij betreft geen enkele diskussie over. Ik moet er alleen iedere keer weer even voor slikken voordat ik er weer op aangepast ben en er rustig naar kan luisteren. Ongeveer vergelijkbaar kwa irritatie faktor met iemand als Charles Aznavour .......

Er is hier maar één hele goede zanger van ons beiden en dat ben ik in ieder geval niet

Het tweede solo album van Bryan Ferry kwam een jaar na zijn solodebuut. en ook nu is het voornamelijk een coveralbum, enkel de titel track (die volgens mij verwijst naar de gelijknamige film uit 1958) is door Ferry zelf geschreven/gecomponeerd.

"The 'In' Crowd", als openings track wordt hier over het algemeen zeer gewaardeerd, ik vind het zelf het minste nummer van het album. Teveel `gerausd, net als `The Thrill of it all' , de opener van het Roxy Music Country life album dat hetzelfde jaar verscheen.

Maar track 2 is direct raak, prachtig! Net als 'Walk a mile in my shoes' een uitvoering die zo op For your Pleasure had kunnen staan.

'What a wonderful world' klinkt lekker fris door de koptelefoon. maar is een niemendalletje.

'It Ain't me babe' is echter van andere koek, Ferry zingt met eensets lagere stem dan doorgaans en heel pakkend, prachtig nummer, had ook zo qua sfeer op Stranded kunnen staan.

'Fingerpoppin' van Ike Turner, vind ik een overbodige cover

Maar het opvolgende 'Help me make it through the night' van Kris Kristofferson wordt prachtig gezongen, een heel gelaagde ballad met mooie strijkers.

De titeltrack is tevens de afsluiter en door de meester zelf geschreven. De manier waarop hij begint te zingen brengt me direct terug naar het debuutalbum van Roxy Music en ook de stijl van de compositie doet aan dat album denken, de inspirerende synthesizers.. Ook hoor ik er vage echo's in van 'Prairy rose' het prachtige nummer op Country life, met name in het refrein...

Het is bizar hoe de sfeer van sommige nummers na jaren opeens een ander referentiekader kunnen oproepen.

Maar nu ik vanavond voor het eerst in jaren dit album goed door de air pods hoor, valt mij op dat ook in de vroege covers onmiskenbare Roxy Music draden zijn geweven.
Een mooie en fijne ontdekking.

Vlakke plaat, mijlenver van Roxy Music, dat is niet erg want waarom zou je hetzelfde willen doen.
Nietszeggende covers ook, doe dan wat van MC5, Stooges of zo, veel te makkelijk.
Zijn latere solo werk kan me veel meer bekoren.
Zo´n walk a mile in my shoes met die verschrikkelijke achtergrondzangeressen, die maken het nummer nog minder, nu ben ik sowieso vaak niet gecharmeerd van achtergrondzangeressen behalve wel bij Soul platen.

Dit album!!!!!!!!!