Bryan Ferry - The Bride Stripped Bare (1978)
mijn stem
66 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Warner Bros.
-
Sign of the Times (2:31)
-
Can't Let Go (5:15)
-
Hold On (I'm Coming) (3:44)
-
Same Old Blues (3:23)
-
When She Walks in the Room (6:20)
-
Take Me to the River (4:30)
-
What Goes On (4:13)
-
Carrickfergus (3:47)
-
That's How Strong My Love Is (3:17)
-
This Island Earth (4:54)
1
geplaatst: 20 juli 2020, 21:20 uur
Nadat Roxy Music in 1975 een pauze in heeft gelast om de diverse bandleden de kans te geven zich te oriënteren op andere projecten, heeft Ferry in drie jaar tijd ook drie solo albums uitgebracht.
En in mijn beleving drie totaal verschillende albums, waarvan 'The Bride stripped bare' mijn favoriet is.
Een geweldige titel voor het album dat ook staat voor zijn Coup de Grace, want hij had nog een rekening te vereffenen met Jerry Hall die het jaar er voor Mick Jagger lieve aan haar zijde zag dan de Engelse gentleman.
Hij kijkt ook niet bepaald vrolijk op de hoes.
Het Album herbergt old fashioned rock songs en een enkele ballad en gelukkig ook nog wat materiaal waarin we duidelijk de meesterhand van Roxy Music herkennen.
'Sign of the times' is een lekkere opener, gevolgd door het prachtige 'Can't let go' met een subtiel intro.
Aan het einde van plaatkant A (heb dit album voor de cd eerst jaren op vinyl gehad) staat het Roxy-achtige 'When she walks in the room' dit nummer ademt voor mij een Strandes-achtige sfeer en had zo op dit album kunnen staan.
'What goes on', was destijds de eerste single die van het album werd getrokken, een bescheiden hitje. Ik vind het zelf meer een dertien in een dozijn nummer....
Carrickfergus een oude Engelse traditional die vaak door heel diverse artiesten is gecoverd vind ik hier wel een mooie bewerking krijgen, heel subtiel met de akoestische gitaar. Verbluffend hoe goed Ferry's stem hier nog was.
'That's how strong my love is' is een typisch Ferry-Roxy nummer en hadden ze beter op singel kunnen uitbrengen dit is minder mainstream en heeft -denk ik- meer hit potentie. Ferry zingt ook hier erg mooi. Lekkere blazers ook in het refrein. en bij de bridge. waar er ook nog een vette sax bij komt.
Het album eindigt met 'This island Earth', briljante titel en ook hier horen we duidelijk de Roxy invloeden met name in het intro en in de manier van zingen, hoge en lage tonen wisselen hier constant....
Spannende muzikale begeleiding die het nummer ook iets onheilspellends geven.
Een album met diverse gezichten, diepgravende teksten over de (verloren) liefde en het leven.
een mooi document in de tijd....
En in mijn beleving drie totaal verschillende albums, waarvan 'The Bride stripped bare' mijn favoriet is.
Een geweldige titel voor het album dat ook staat voor zijn Coup de Grace, want hij had nog een rekening te vereffenen met Jerry Hall die het jaar er voor Mick Jagger lieve aan haar zijde zag dan de Engelse gentleman.
Hij kijkt ook niet bepaald vrolijk op de hoes.
Het Album herbergt old fashioned rock songs en een enkele ballad en gelukkig ook nog wat materiaal waarin we duidelijk de meesterhand van Roxy Music herkennen.
'Sign of the times' is een lekkere opener, gevolgd door het prachtige 'Can't let go' met een subtiel intro.
Aan het einde van plaatkant A (heb dit album voor de cd eerst jaren op vinyl gehad) staat het Roxy-achtige 'When she walks in the room' dit nummer ademt voor mij een Strandes-achtige sfeer en had zo op dit album kunnen staan.
'What goes on', was destijds de eerste single die van het album werd getrokken, een bescheiden hitje. Ik vind het zelf meer een dertien in een dozijn nummer....
Carrickfergus een oude Engelse traditional die vaak door heel diverse artiesten is gecoverd vind ik hier wel een mooie bewerking krijgen, heel subtiel met de akoestische gitaar. Verbluffend hoe goed Ferry's stem hier nog was.
'That's how strong my love is' is een typisch Ferry-Roxy nummer en hadden ze beter op singel kunnen uitbrengen dit is minder mainstream en heeft -denk ik- meer hit potentie. Ferry zingt ook hier erg mooi. Lekkere blazers ook in het refrein. en bij de bridge. waar er ook nog een vette sax bij komt.
Het album eindigt met 'This island Earth', briljante titel en ook hier horen we duidelijk de Roxy invloeden met name in het intro en in de manier van zingen, hoge en lage tonen wisselen hier constant....
Spannende muzikale begeleiding die het nummer ook iets onheilspellends geven.
Een album met diverse gezichten, diepgravende teksten over de (verloren) liefde en het leven.
een mooi document in de tijd....
* denotes required fields.
* denotes required fields.