Redshape - The Dance Paradox (2009)

Net als bijvoorbeeld Claro Intelecto is Redshape precies mijn ding: voortreffelijk geproduceerde muziek met een classicistische inslag die het midden houdt tussen house en techno. Sleutelwoorden zijn Detroit en dub.

Het is voor mij geen verrassing dat hij er meer dan prima in is geslaagd om een behaaglijke langspeler als deze te produceren. Eén van de beste techno-artiesten van de jaren '00.

Zeer mooi album inderdaad, hoewel het voor mij even afstellen was op de frequentie van Redshape (wat dat betreft snap ik de wat behoudendere stemmers goed). Het klonk eerst een tikkeltje simpel/saai, zielloos is het juiste woord, terwijl ik nu vind dat de muziek wel heel subtiel en een prachtig geheel is. Het helpt ook als je bovenstaande lui vertrouwt en gewoon de cd aanschaft, hopende op wat groei. Een geolied geheel is het. Ik kom in een fijn afgestelde donkere basswalm terecht die als een sfeerverhogende mist om me heen hangt. Waar ik in het begin de muziek wat kaal vond klinken, pik ik nu de achterliggende atmosfeer op. Tip voor nieuwe luisteraars: voel de atmosfeer! Exact oude Detroit techno is dit niet, maar het heeft zeker wel wat gelijkenissen met Carl Craig zoals gezegd door tuktak, bijvoorbeeld qua tempo, opbouw en geluiden. Erg mooi vind ik de dubinvloeden die geregeld voorkomen op deze plaat, zoals de Basic Channel achtige percussie in Bound (doet me denken aan Trak I).