Bryan Ferry - Mamouna (1994)

Twee jaar na Taxi verschijnt dan eindelijk Mamouna, het album waar Ferry zes jaren aan heeft gewerkt, zo intensief dat hij er een soort van writersblock aan over heeft gehouden. Oorspronkelijk zou het album Horoscope heten.
Productioneel zat hij op enig moment zo vast, dat hij niet verder kon... intussen wilde de platenmaatschappij ook wel wat meer output dan enkel eigen creatieve erupties.

Daarom werd besloten het roveralbum Taxi tussendoor op te nemen en uit te brengen, het bleek later een heel goede zet. Het heeft Ferry duidelijk goed gedaan om aan de slag te gaan met bestaande nummers en die te voorzien van zijn subtiele, super gestroomlijnde signatuur...

Het gaf hem ook duidelijk weer energie en zin om zijn "eigen" album te voltooien.
Met behulp van veel oud gedienden en muzikale vrienden is Mamouna het resultaat.
Naast Phil Manzanera en Andy Mackay, zijn oude Roxy Music collega's, maakte ook Bryan Eno weer zijn entree om mee te werken aan een van de nummers.

Dat leverde een uiterst verzorgd en doordacht album met weer geweldige intro's en muzikale vondsten op.
Sommige mensen hier hebben moeite met zijn ouder wordende stem, maar zelf vind ik het juist wel een meerwaarde toevoegen (ik heb dat hetzelfde met stemmen als van Leonard, Cohen, Bowie en Bob Dylan).
De manier waarop hij zingt op Your Painted smile vind ik geweldig.

Op zicht vind ik op dit album minder aansprekende songs staan dan op Boys & Girls en op bete Noir, maar de aandacht en finesse die hier aal iedere song aan zich is besteed maakt veel goed.
Er wordt geweldig gemusiceerd door al de topkrachten en Ferry is als geen ander in staat om met al die mooie solopartijen een geweldig klanktapijt te weven.
Iets waar hij zich in de loop der jaren duidelijk heeft verdiept en zich eigen heeft gemaakt. het is helemaal goed te horen top Olympia, daar had hij ook de creme de la creme die bepaalde passages voor hem speelden, daarna sloot hij zich tijdenlang in de studio op om de mooiste composities te "smeden".

Een nummer als Which way tot turn had ook zo op Olympia kunnen staan. Prachtig gezongen ook.....
Menigeen ontdekt de schoonheid van dit album na enige tijd, zelfs nadat het een tijdje is weggezet en weer gedraaid wordt. Zo ging het bij mijzelf ook eerlijk gezegd.

Ik zie wel dat Ferry zijn best heeft gedaan ook om de uptempo nummers af te wisselen met de meer gedragen songs. En zonder enige twijfel hoor ik zelf hierin menig oude Roxy Concept.

Ook op dit album staan geen zwakker nummers, wel groeibriljanten...

Ferry zingt echt heel mooi, luister door de koptelefoon naar Chain reaction of Which way to turn. En ook de gitaren zijn waanzinnig goed aan bezig op dit album.
Terwijl dit niet mijn favoriete instrument is

Tenslotte: Iemand hierboven schrijft : de eerste keer zonder zijn eigen gezicht op de hoes, maar dat is niet waar, Boys & Girls had ferry ook niet op de front cover.
Zelf heb ik betere hoezen gezien van Ferry, dit is voor mij een "oud Engels schilderij".
Echter een mooie verpakking van een nog mooiere inhoud!