Wende - Nº9 (2009)

Wende gooit het dus over een andere boeg: de chansonière die heel veel nummers in het frans zong (met wat uitzonderingen in de vorm van nederlandstalig) zingt nu een album in het engels.
Ik heb er aan het begin van dit jaar al kennis mee mogen maken in het theater toen Wende haar optreden afsloot met een intiem liedje op gitaar in het engels gezongen (volgens mij Break My Heart). Dat was toen even een hele omslag.

Ik waardeerde het eigene van Wende juist omdat ze de nummers in het frans zong en de stijl beviel me ook goed. Ja, natuurlijk was het allemaal heel erg Brel maar dat was juist een pré. Zo waardeer ik Frédérique Spigt ook veel meer om haar nederlandstalige nummers dan om haar engelse. Het heeft net wat meer eigens.
Maar waardoor viel Wende nog meer op? Als ik daar over nadenk is het toch haar passie. Vol vuur brengt ze haar nummers en waarom zou dat nu veranderen? En moet ik ook niet toegeven dat weer een cd met chansons ook meer van hetzelfde zou gaan betekenen? Eigenlijk is het goed dat ze iets anders aandurft.
En het moet gezegd: de passie is er nog steeds. Soms denk ik even Mathilde Santing te horen maar Wende durft net iets meer stekeligheden in haar muziek toe te voegen: ik noem een Roses in June dat op eerste gehoor een Santing-achtig nummer lijkt maar dat hier en daar wat aparte wendingen krijgt waardoor het nummer gelukkig boven easy-listening blijft staan.
Wende is en blijft één van de opvallender artiesten die Nederland op dit moment kent, en waar je haar eerst naast b.v. een Liesbeth List of Frédérique Spigt kon zetten daar heeft ze haar muzikale horizon nu weten uit te breiden en komen er meer namen naar voren zoals genoemde Mathilde Santing.
Ik denk dat niet iedereen deze koerswijziging helemaal vol liefde zal omarmen. Zelf heb ik ook een lichtere voorkeur voor haar franse chansons, maar gelukkig heeft ze met Nº9 een uiterst interessante cd afgeleverd waar de kwaliteit van afspat. Het moet je alleen wel liggen, maar dat gaat voor wel meer muziek op.
We moeten de knop even omzetten..... Yes, We Can!!! (bij dit nummer denk ik verdorie aan de musical The Lion King en vraag me niet waarom).

Wende doet wat ze zelf wil

Het nieuwe album No. 9 van Wende Snijders is, zoals zij zelf al aankondigde, geen vervolg op de drie voorgaande cd’s met vooral Franse chansons, maar een album dat experimenteert met Engelstalige popsongs.

‘Maar toen ik ‘La foule’ van Piaf had gezongen in een workshop bij Ruut Weissman had ik voor het eerst het gevoel dat ik in de fik stond. Dat het lijkt alsof er van die energiebanen aan je vingers zitten.’
(Bron: www.wende.nu)

Wende (1978) heeft in Frans- en Engelstalige landen haar jeugd doorgebracht en dat heeft haar een fijn taalgevoel opgeleverd. Op de Kleinkunst academie komt ze er achter dat ze haar ei volledig kwijt kan in het Franse chanson. Het temperament en de energie die Wende in haar muziek weet te leggen doen terug verlangen naar de grootmeester Jacques Brel. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zij regelmatig een liedje van zijn hand zingt.

Echter na drie cd’s is het volgens Wende tijd voor wat anders. Vele fans vrezen, maar Wende gaat haar eigen gang. Het resultaat is een cd met 11 nummers waar ik erg aan moet wennen. Ik wil zo graag het vuur en de energie van Wende horen en die is slechts zeer spaarzaam terug te vinden. Veel nummers zijn aardig wat betreft opzet, maar klinken mij iets onevenwichtig. Alsof ze zijn blijven hangen in de experimenteerfase.

Daarentegen zijn er ook een paar hele mooie uitschieters (NY Is Passing By en The Bakery) te genieten. Een persoonlijke favoriet is het gevoelige Hey (waarvoor Wende gitaar heeft leren spelen). Het geluid is heel direct opgenomen, alsof Wende naast je zit en het speciaal voor jou speelt en zingt. En jij mag dan de moedervlekjes op haar rug tellen.

No. 9 is een verzameling liedjes uit verschillende genres. Ik hoor rock-, pop-, slaapkamer-, kleinkunst- en cabaretliedjes gezongen door een schitterende stem die mij doet denken aan het werk van Mathilde Santing, maar ook die mij doen hunkeren naar de Wende (in welk genre dan ook) die in de fik staat.

Tekst overgenomen van mijn weblog.

Radicale vernieuwing van Wende zorgt voor avontuurlijke plaat

Tja, Wende Snijders was zo makkelijk in een hokje te plaatsen. Zij was de Nederlandse koningin van het Franstalige lied, onze enige echte chansonnière. En in die stijl maakte ze al twee platen: Quand tu dors en La fille noyée. Op verbluffende wijze evenaart ze soms bijna de intensiteit van Jacques Brel. Vooral haar live-prestaties zijn zeer indrukwekkend. Liever nog zie ik een optreden van haar op tv, dan dat ik een CD van haar opzet. Want haar vertolking van die prachtige, Franse liedjes moet je vooral zien. Zelfs zonder dat je de tekst begreep, zie je dat ze er helemaal in zit. Zonder overdrijving roert haar optreden met steevast tot tranen toe.

Vergeleken met die periode en die stijl, is haar laatste plaat, No 9, heel verwarrend. Twaalf Engelstalige liedjes staan er op deze CD en in niets lijken zij op de traditionele chansons die we van Wende Snijders gewend zijn. Op een bruuske manier heeft ze een wending aan haar carrière gegeven. En als zij denkt dat ze alleen met zo'n koerswijziging en met deze vernieuwing fris en overtuigend kan blijven, dan moet ze dat vooral doen. Al is het aanvankelijk wel even wennen.

Want het overheersende gevoel bij de eerste draaibeurten is toch dat dit een nogal experimentele plaat is geworden. Het is lastig greep te krijgen op de variëteit aan stijlen, emoties en tempo's. In eerste instantie doet de plaat ook een beetje rommelig aan. Opener Dream is een soort collage met een melodielijn die maar niet op gang lijkt te komen. Meteen al vergt Wende het uiterste van haar luisteraars. Lekker achteroverleunen en je vleien in de warme chanson-klanken is er niet meer bij. Andere nummers zijn wel gewone liedjes, met coupletten en refreinen. Maar ook bij de meeste ervan valt het grillige verloop van de melodieën op. Wat dat betreft doet haar stijl soms denken aan die van Rufus Wainwright die ook onverwachte sprongen kan maken in zijn liedjes en soms tegendraadse halve tonen zoekt waar je een gemakkelijker in het oor liggende lijn verwacht.

Maar gaandeweg ontsluit Wendes muziek zich en beginnen de liedjes te gloeien en te groeien. Van haar single Roses in June, dat een beetje aan Madonna doet denken, was ik meteen al helemaal weg. Maar dat is dan ook onvervalste popmuziek. De meeste andere nummers neigen eerder naar pop dan naar chandon, maar het blijven wel heel eigenzinnige interpretaties van pop.

Ronduit grappig is Yes, we can, een clownesk en snel nummer waarvan zowel de muziek als de tekst al rap een glimlach op je gezicht tovert. Maar de prijsnummers, wat mij betreft, zijn NY is passing by en Sunday morning. Dat eerste nummer straalt aan alle kanten melancholie en eenzaamheid uit. Muziek en tekst passen zo mooi bij elkaar, dat je makkelijk een voorstelling kunt maken van het eenzame meisje dat mijmert over haar liefde thuis.

Echt verrassend is Sunday morning dat een onverwachte dramatiek krijgt door Afrikaans uithalen. Het nummer is geïnspireerd door een Afrikaanse kerkdienst die Wende eens bezocht en waar ze een vrouw helemaal uitzinnig zag en hoorde schreeuwen. Dat geschreeuw is steeds op de achtergrond te horen en geeft het nummer een vreemde sfeer mee. In het begin vraag je je af wat die geluiden doen bij het vrij liefelijk klinkende nummer. Maar tegen het einde vallen de elementen prachtig op hun plek en raakt het Afrikaanse geroep heel mooi geïntegreerd in de dramatiek van de muziek.