Foreigner - Head Games (1979)

Van de vier eerste Foreigner-albums zijn er drie alleszins behoorlijk te noemen (alleen voorganger Double Vision blijft wat achter).

Dit is de laatste plaat voordat het sextet gereduceerd wordt tot een kwartet. Die reductie zou leiden tot een gestroomlijnd en gefocust geluid, wat min of meer suggereert dat deze plaat het tegenovergestelde doet. En dat klopt ook min of meer, maar achteraf bezien toch in positieve zin: de plaat kent een voor Foreignerbegrippen rijke variatie in stijlen, waarbij naast de snel cliché wordende AOR wat meer ruimte is voor new wave/new romantic achtige klanken. Dat wil niet zeggen dat de band ineens als Duran Duran klinkt, maar het resultaat is anno 2007 wel de Foreignerplaat die nog het meest 'fris' klinkt (al komt-ie dan uit 1979).

Het caleidoscopische karakter kwam op de beide voorgaande albums ook wat terug, maar het is het (indertijd) moderne geluid dat deze plaat zijn eigen charme geeft. Dit komt met name terug in songs als Love On The Telephone, Women, I'll Get Even With You en The Modern Day. Dirty White Boy, Rev On The Red Line en het titelnummer werden hits. De ballad Blinded By Science laat het gevoel na dat er meer in gezeten had. Over-all niettemin een goede plaat, waar 3½* zeker op zijn plaats is.

Toch weer een tandje beter dan zijn voorganger, maar valt alsnog in het niet bij het fenomenale debuut. De eerste kant is wat meer gericht op rockers en de tweede helft wat meer op ballads, maar met tracks als Blinded By Science en Rev On The Red Line zijn die laatste dit keer wel goed sterk. Als geheel is het album wel weer net iets rauwer dan zijn voorganger en het materiaal zelf is over het algemeen gewoon erg aanstekelijk. Jones hoeft van mij echter nog steeds niet teveel te zingen, dat doet Gramm goed genoeg.

Grappig dat ik vandaag de dag zo weinig over de wat gewaagde voorkant hoor. Een overduidelijk minderjarige dame in een pose die eruitziet alsof er iets erg staat te gebeuren. Zou nu meteen worden aangegeven als aanstootgevend, maar is op deze manier wel meteen lekker herkenbaar en edgy.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Head Games
3. Double Vision

Het vermoeidheidsyndroom begint al toe te slaan. Bij mij dan, want met dit album heb ik vrij weinig. Het mag dan wel stevig van start gaan, maar Dirty White Boy is muzikaal vrij doorsnee en de teksten (het refrein) wekken irritatie op. Niet dat ik me aangesproken voel hoor, maar ik ben die hele racismediscussie simpelweg beu. Wat volgt is vooral vlees noch vis. De band gaat niet voluit en de songs zijn eigenlijk vrij simpel en ingetogen. Zelfs Gramm houdt zich wat in, lijkt het wel. Een klein plusje voor Blinded By Science, maar daar houdt het ook wel mee op. Overigens is dit ook niet slecht. Degelijk maar saai.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. Double Vision
3. Head Games

Eind februari 1980 kwam Love on the Telephone de Nationale Hitparade binnen, om in maart op een bescheiden #34 te pieken. Ik had net een platenspeler aangeschaft, betaald van mijn krantenwijk en daarbij twee elpees in bezit: Live van Status Quo en Sinterklaas gaf mij Lachen en Laten Lachen van Herman Berkien. Voor de fonotheek was ik nog net te jong.
Zodoende was ik nog vooral aangewezen op mijn Philips radiocassettespeler, waarmee ik mijn favoriete liedjes opnam. Als er dan zomaar een ronkend plaatje in de hitlijst verscheen, leidde dat altijd tot enige opwinding.
Love on the Telephone hoorde onmiddelijk bij mijn favorieten. Net als hun eerste hit Cold as Ice heeft het een intro dat me onmiddellijk bij de lurven greep: eerst sferische keyboardklanken, dan bijna dreigende pianoakkoorden en nadat de anderen losbarstten met scheurende gitaren en spetterende bekkens zat ik gekluisterd aan de radio.

Helaas ontbrak het lied op de verzamelaar Records, die ik zo'n drie jaar later uit de fonotheek leende. Pas jaren later hoorde ik Head Games volledig. Het bleek een klassiekertje: zwakke liedjes staan er niet op, waarbij ik de A-kant de beste vond.
Meestal wordt er stevig gerockt, zoals in Dirty White Boy en Seventeen. Hier en op andere nummers klinken riffs en koortjes zoals AC/DC dat ook deed, maar waar ik bij de Australiërs pils ruik, hangt bij Foreigner de lucht van een duurdere wijn; het is wat meer “sophisticated”.
Leuke details: het funky deel bij de zin “Women in a disco” in Women, of de akoestische basis van Do What You Like dat tot een aangenaam popliedje uitgroeit. Opvallend is ook dat ik de eerste ballade pas op de B-zijde tegenkwam; Blinded by Science mag er zijn.

Vijftien jaar geleden ontstond op MuMe bij dit album enige verwarring toen Casartelli de begrippen new wave en new romantics liet vallen, maar ik begrijp hem wel. Foreigner ontdoet zich hier namelijk qua productie én toetsengeluiden van de jaren ’70 en start met een nieuwe set synthesizers en een modernere productie. Een geluid dat eerder al bij pioniers als Gary Numan klonk, maar inmiddels bij Foreigner in een stevig aor-jasje. In datzelfde 1979 kozen The Stranglers eveneens voor een nieuw toetsengeluid, wat een nieuw hoofdstuk opende; de technische ontwikkelingen gingen snel in die jaren, hetgeen ook Foreigners Al Greenwood niet was ontgaan.

Over de ietwat omstreden hoes vind ik op Wikikpedia meer omtrent de gedachte erachter én dat het meisje daarop actrice en producente Lisanne Falk is. Ach, ik vond het indertijd een mooie hoes maar dacht daar niet echt over na. Wat telde was de muziek en die is goed: Head Games is een best-of op zichzelf, vind ik nog altijd.