Gösta Berlings Saga - Detta Har Hänt (2009)

Een héérlijke plaat. De basistracks zijn gewoon lekker rauw live opgenomen.

De muziek laat zich als 'retro' omschrijven maar is toch niet direct met een andere band te vergelijken. het is wel duidelijk dat de heren veel naar King Crimson hebben geluisterd.

Absoluut!!! Maar naar de monsterlijk bom van Anglagard ook, namelijk Hybris. Bergslagen om maar een voorbeeld te geven en de laatste ook. Maar dat is niet ongewoon natuurlijk gezien hun afkomst.

Volgens de recensent van dienst bij progwereld zat er bij zijn recensie-exemplaar een promosheet waaruit blijkt dat dit album "een kwijnende welvaartstaat, industrialisatie en liefde als belangrijkste onderwerpen" heeft. Dat is misschien wel een beetje terug te vinden in de titels van de nummers (zo is Bergslagen een gebied in het midden van Zweden met veel traditionele mijnbouw en industrie), maar in instrumentale muziek met bijvoorbeeld weinig of geen industrial-arrangementen is die thematiek toch wat moeilijker tot uiting te brengen. Misschien kun je die kwestie van de andere kant benaderen en deze muziek beschouwen als een viering van het natuurlijke leven, met kleurrijke composities, warme instrumenten en een algeheel gevoel van vitaliteit in de muzikale benadering. Daarbij hoor ik echo's van King Crimson ten tijde van Discipline en van Anekdoten, maar wat me vooral opvalt is hoe gemakkelijk deze muziek het gebrek aan zangmelodieën en vocalen opvangt zonder dat je iets mist. Mooie plaat die ik graag 4* geef; dat had zelfs nog een half sterretje méér kunnen zijn, maar helaas is de gitaarsolo op het slotnummer bepaald underwhelming. Desalniettemin als geheel toch een lekkere plaat met een hoge draaibaarheidsfactor.

Tja, in mijn tijd als Progwereld-recensent kreeg ik ook wel eens van die promosheets met totaal onverifieerbare verklaringen. Bij gebrek aan een betere duiding - en omdat instrumentale muziek toch al best lastig te beschrijven is - neem je dat dan maar over.

Gösta Berlings Saga zag ik ten tijde van dit album live in het Patronaat en toen kocht ik dit album en de voorganger. Het is nog steeds een van mijn favoriete instrumentale albums. Ik ben de band daarna wel blijven volgen (en heb een later album zelfs nog gerecenseerd), maar beter dan deze is het nooit geworden.