The Gathering - Nighttime Birds (1997)

Schitterend album van The Gathering, Neerlands trots op sfeermuziek. Nog beter dan Mandylion, mijns insziens dan.
Songs als On Most Surfaces en Nighttime Birds zijn zowat het beste dat de band te bieden heeft.

Aanrader voor wie het donkere sfeervolle metalgenre anno jaren '90 nu nog moet verkennen. Uitstekend album.

Een heerlijk album, met werkelijk prachtige nummers. "Kevin's telescope" vindt ik absoluut een topper.

**** sterren

Prachtig album, maar wel de minste van de Gathering. Ik vind Anneke wat minder goed zingen, vooral in de eerste 3 nummers van het album, en sommige nummers zijn gewoon niet goed genoeg (Confusion, Third Chance).

Ik vind album ook het beste van de band! Anneke zingt voortreffelijk!

Heel erg mooi album van The Gathering. Ik vind deze tot nu toe toch eigenlijk wel het beste van deze band. Tweede is Souvenirs. On Most Surfaces, The May Song, Nighttime Birds en het ingetogen Shrink, prachtig. Ook de overgang van Third Chance naar Kevin's Telescope geeft me kriebels (positief uiteraard). Veel lof voor deze band van Nederlandse bodem!

Confusion is juist 1 van hun beste nummers die ze ooit opnamen. Oftewel, foei...

Ook ik vind dit de beste van de band. Het borduurt nog wat voort op Mandylion, maar de band zoekt toch ook voorzichtig naar nieuwe wegen. Wat dit album voor heeft op Mandylion is betere en meer gevarieerde produktie en het feit dat de "mindere" nummers wat beter zijn. (Lees : een heel klein beetje minder dan heel erg goed)

Het enige andere album dat hierbij in de buurt komt is If_Then_Else. Na dat album is de band een beetje van mijn radar verdwenen.

Volgens mij is de fluit die je hoort in het nummer Nighttime Birds gesampled van de Indische fakir uit de Efteling. Iets vertraagd en met wat reverb.

Insgelijks!

Ik heb hem nou 3x gehoord hij is echt top voor mij 4,5 ster...

Mooi album; iedereen zegt dat het voorborduurt op Mandylion, maar dat vind ik wel meevallen; het is wat rustiger, vrolijker en opener (qua sfeer), maar dat kan ook aan het hoesje liggen (ik heb de deluxe versie en daar is wit nogal een overheersende kleur). Ook vind ik dit album wat beter meezingbaar en blijven de nummers veel meer in mijn hoofd spoken dan bij Mandylion. Toch vind ik Mandylion nog iets beter. Mooiste nummers: The May Song en Kevin's Telescope, denk ik; de rest is ook mooi natuurlijk. De instrumentale demoversie van Kevin's Telescope is nog mooier; je hoort het prachtige geluid dan heel goed. Verder vind ik de nummers mooie titels hebben.


Mee eens , die overgang is erg mooi, net als de overgang tussen Kevin's Telescope naar Nighttime Birds.

Weer een super sterk album van Anneke en Co. Iets meer progressief, maar eigenlijk toch een logisch vervolg van Mandylion.

Wat zat ik daar toch te bazelen? On Most Surfaces is het beste nummer!

Maar The May Song en Kevin's Telescope zijn zeker ook fraai. De laatste is bovendien wat onderschat...

Inderdaad. Kevin's Telescope blijft een zeer goede tweede en ook The May Song is erg leuk. Maar ik moest On Most Surfaces even vermelden, want die had ik niet genoemd terwijl ik die echt geweldig vind

Genadeloos goede plaat. On Most Surfaces is mijn favoriete song van de band! Wat een geweldige riff en dan die zang: oorstrelend en zo intens gezongen. De hele plaat blijf ik dan drijven op de stem van Anneke. The May Song en ook het titelnummer zijn erg bijzonder. De voorganger Mandylion is ook al goed, maar klinkt net wat meer gewoontjes dan deze in mijn beleving. Dit is de beste CD van The Gathering.

Je hebt gelijk; het staat ook op hun site namelijk.

Verder is mijn mening weer veranderd... nu vind ik Nighttime Birds namelijk het beste nummer van het album, maar mijn oude favorieten blijven ook nog ook aangeschreven staan. Het is vooral de rust, de sfeer, de meerstemmigheid en de exotische invloeden die ik in het nummer waardeer. Was trouwens een goede afsluiter geweest. Shrink is best geinig, maar niet erg interessant.

Nighttime Birds ligt over het algemeen in het verlengde van Mandylion, maar doordat The Gathering op dit album naar mijn idee wat minder groots en imposant klinkt, vind ik 'm wat minder. Ondanks dat staan er ook op dit album mooie nummers, waarin sfeer en gevoel voorop staan, net zoals bij de voorganger.
Echte knallers staan er dit keer niet op, maar het geheel luistert lekker weg en Anneke's stem is een streling voor het oor.
Jammer dat ze hierna imo een behoorlijke koersverandering hebben ondergaan, waardoor het me in één keer totaal niet meer kon boeien.
Gelukkig zet ik dan nog maar eens een keer Nighttime Birds op, en denk terug aan de tijd dat ik The Gathering op handen droeg.

Het is niet zo dat ik Shrink slecht vind, maar wel minder dan een gemiddeld Gatheringnummer (en gemiddeld is heel goed). Komt ook een beetje doordat ik het nummer Nighttime Birds zo goed vind. En dan vind ik Shrink wat minder; heeft wat minder inhoud vind ik.

Ooit een keer van mijn oom geleend. Nu, een 5 tal jaar later kan ik 't album nog steeds wekelijks (met uiteraard soms een aantal maanden rust er tussen) opzetten, en het volledig met m'n Oom eens zijn. Een geweldige plaat van Nederlandse bodem.

Anneke van Giersbergen heeft sowieso een van de mooiste vrouwelijke vocals in het genre.

Voorganger Mandylion was al een goeie maar ik verkies deze Nighttime Birds, betere productie, betere nummers voor mijn gevoel en enorm sfeervolle keyboards. Een mens roept nogal dikwijls: "hier staat geen zwak nummer op". Dat geldt volgens mijn bescheiden mening zeker voor dit album. Eens om de paar maanden verschijnt deze in de cd-speler, ik heb ook die kartonnen deluxe-versie uit 1997, en het blijft genieten. In 2007 is een nieuwe versie (dubbel cd) uitgekomen, alle verdere info staat op de wikipedia-link.

Beste album van de band en een van de beste, mooiste albums ever (zie mijn pers. Top 10). Hoogtepunt is denk ik "Third Chance" in een andere versie dan die eerder op een cd-maxi heeft gestaan.
Erg 'dansbaar' nummer.

Jammer dat de band later steeds minder metal en meer 'pop' ging maken en uit elkaar viel (en Anneke op dezelfde muzikale koers bleef).

Nou zo poppy als de laatste Anneke is The Gathering bij lange na nooit geweest.

Niet eens zo poppy als de eerste Anneke...

aah de 1ste, toen het muzikale Anneke leven nog goed was

Mandylion en Nighttime Birds, twee albums die staan als een huis. Ongeëvenaard en dat niet alleen in Nederland.
Licht psychedelisch, symfonisch... ik moet bij vlagen een beetje denken aan Wild Honey van Tiamat - ook al zo groots.

Echt een marteling om maar 2 favoriete tracks te mogen benoemen hier. On Most Surfaces, New Moon, Third Chance, Nighttime Birds, etc.

Een tijdloos album als je het mij vraagt. Mogen ze van mij in een tijdcapsule stoppen en over 50 jaar weer opgraven. Zeker weten dat men er ook dan nog van geniet.

Vind je echt Almost a Dance beter?????????

Shrink