The Bravery - Stir the Blood (2009)

Kijk dat is er eentje om naar uit te kijken....... Was zeer te spreken over hun debuut en de opvolger daar van, vroeg mij al een poosje af wanneer hun 3e zou komen.......

Van de eerste single "Slow Poison" ben ik nu niet bepaald wild.

De eerste twee albums lagen vroeger perfect in mijn straatje. Nu toch niet meer. Dit album krijgt zeker een kans, dat verdient deze band absoluut. Toch ben ik bang dat dit me niet meer zal aanspreken. De nieuwe single Slow Poison belooft al weinig goeds. Hoewel ik Time Won't Let Me Go (eerste single van het vorige album) ook niet bepaald bijzonder vond.

Ik heb hem inmiddels voor de eerste keer geluisterd en het klinkt een stuk donkerder allemaal. Verfrissend? Ja. Vaker luisteren, daarna volgt een cijfer.

The Bravery zal altijd wel het vergeten broertje van The Killers blijven. Dat verschil is voornamelijk gemaakt doordat The Killers een jaartje eerder op het toneel verschenen maar wat mij betreft toch niet echt op kwaliteit. Beiden hadden geweldige debuutsingles (Mr. Brightside en An Honest Mistake), en een degelijk jaren 80-geluid. Waar The Killers wereldfaam hebben verkregen, moet The Bravery het doen met een bescheiden plek in het clubcircuit.

Niet helemaal onterecht, verder, want de band doet al 3 albums ongeveer hetzelfde. Stir the Blood lijkt wel weer met iets meer passie gemaakt te zijn dan de vorige plaat en is ook wat meer uptempo en dansbaar. Met Hatefuck hebben ze eindelijk weer een goede single in handen, en de rest van het album luistert lekker weg. En toch vraag je je altijd af bij deze band of er ook maar iemand zou zijn die het door zou hebben als ze er ineens niet meer waren.

Ik moet zeggen dat ik The Bravery aan de hand van het eerste album toch een stuk leuker vind dan The Killers. De tweede en deze heb ik nog niet gehoord, al ga ik Hatefuck zeker eens beluisteren, afgaande op je recensie.

Overigens was Somebody Told Me de eerste single van The Killers.

Eens met Herman. Killers hebben to date geen plaat uitgebracht die op mij enige indruk maakte. Bravery wel. Had ze trouwens nooit in een adem genoemd zelf maar de vergelijking is an sich zo gek nog niet.

Edit: Even een oude post van me gecheckt bij het debuutalbum. Ik ben nog consistenter in mijn uitingen dan ik zelf al dacht

Oneens met beide. Tip, kijk Live From The Royal Albert Hall Dvd van The Killers, als die geen indruk maakt...

Daar komen toch wel een paar kippenvelmomenten voor en dat is mede door de sterke nummers (van alle drie de albums) die worden gespeeld.

On-topic.
Paar nummers van The Bravery die aardig om te luisteren zijn, maar voor de rest maakt het totaal geen indruk op mij... In ieder geval, de eerste 2 albums. Misschien deze maar is proberen

Dan speelden ze waarschijnlijk slechts 5 nummers, want meer sterke nummers hebben ze niet gemaakt. Pitchfork geeft dit album trouwens een half punt hoger dan het vorige album, een 2.3 maar liefst!

Hm, volgens Rateyourmusic kwam Mr Brightside al in 2003 uit, maar dat is dan een foutje blijkbaar. Het is hoe dan ook het eerste nummer dat ik van The Killers hoorde.

Verder vind ik The Bravery ook zeker niet per se slechter dan The Killers, maar zeg ik alleen dat het niet onterecht is dat The Bravery geen stadions vult. Daarentegen is het in mijn ogen wél onterecht dat The Killers dat wel doet. Beiden zijn voor mij eigenlijk typische singles-bands.

Dat was een kleinschalige release die aan het album vooraf ging. Somebody Told Me was in ieder geval al een tijd uit voordat er een videoclip van Mr. Brightside verscheen en de single al te koop was. Daarna is STM nog een keer uitgebracht, ik dacht dat je het wellicht daarom zo zei. Maar het ligt dus nog wat ingewikkelder.

Erg lekker album, kende the Bravery nog niet. Had geloof ik wel ooit 'An Honest Mistake' van ze gehoord. Ik ga hem vaker luisteren maar voor nu een goede 3,5!

Het album begint nu echt te groeien. Op de eerste vier nummers hoor ik een duisterder Bravery dan op de vorige platen, wat me erg goed bevalt. Ze klinken ook gedrevener dan op Sun and the Moon. Song for Jacob en Hatefuck zijn simpelweg geweldige nummers die een behoorlijke 80's sound met zich meedragen. Maar ook I Am Your Skin is een heerlijk nummer. She's so Bendable vind ik dan weer een beetje jammer, zo'n verplicht rustmomentje wat in dit geval niet zoveel toevoegt. De tweede helft moet nog meer tot me doordringen, maar ik ga ook dit steeds meer waarderen. Het stukje "Chime, chime, chime, ticking, ticking time" is briljant. Jack-o-Lantern man is nog een keer ouderwets knallen. Sugarpill is hetzelfde geval als She's so Bendable. The Bravery is niet bijster goed in het uitvoeren van rustige nummers. Het voelt ook een beetje geforceerd. Voorlopig is dat mijn enige echte kritiekpunt op deze plaat. Denk die nummers 6 en 11 even weg en je hebt een hele puike plaat die alleen maar beter aan het worden is. Jammer dat hij maar door zo weinig mensen wordt opgepikt.

Ik ben blij verrast door dit album. Debuut was leuk, opvolger was ver onder de maat, maar dit album spreekt meteen aan.
Ze worden hier een beetje met The Killers vergeleken maar waar ik met Days & Age een grote stap terug vind, gaat The Bravery wat mij betreft weer een grote stap vooruit.
Minpuntje is toch soms de hysterische zang.

Het is een cd die even moet groeien, maar dat geduld levert wel een goed gevoel op, wat een geweldige nummers staan er op!!!! Inmiddels luister ik er echt elke dag naar en voor mij is het de beste van de drie van the Bravery. Alleen she so bendable kan ik echt niet pruimen, maar elk nummer heeft iets waardoor het spannend is en blijft. Genoeg elektronica dit keer en pakkende melodieen. Ik snap echt niet dat dit niet aansluit bij een breder publiek.