Zo'n 7 maanden na het legendarische debuut van Bow Wow ligt de opvolger al in de winkels.
Na een kort melancholisch gitaarintro knalt "Get on Our Train" uit je speakers en wat een goede opener zeg.
Zal toendertijd het hardste nummer zijn geweest wat ooit in Japan was verschenen, flitsend snel met heerlijke gitaarsolos.
Het stevige swingende "Just One More Night" vervolgt en in "Silver Lightning" neemt men wat gas terug maar in het midden een heerlijke tempoversnelling met diverse solos en breaks.
Daarna wordt het helaas wat minder, wel goede songs maar komt af en toe wat rommelig gespeeld over.
Het peil van de eerste 5 songs was ook wel erg hoog, de navolgende 4 songs zijn gewoon goed maar klinken wat meer gewoontjes.
Er wordt afwisselend (per song) in het Japans en Engels gezongen en dat stoort niet echt, verder hoor je de bassist Kenji Sano wel erg snelle knappe basloopjes spelen.
Zowaar een insrumentaal nummer "Signal Fire", lekker snel en let op die bassist !
Door het hele album door hoor je af en toe het phasing geluid, zo'n stofzuiger effect dat je het geluid tijdelijk hoort vervormen wat meer gewoon was in de jaren 70.
De onvermijdelijke ballad "Still" besluit dit album, erg mooi trouwens.
Conclusie: Het hoge nivo van het debuut weet men te halen op de tracks 1,2,3,4,9 en 10.
De rest is beduidend minder en daarom "maar" een 3,5 ster.
Gelukkig zou hun 3de album "Charge" wat constanter van nivo zijn.