Phill Niblock - Touch Strings (2009)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Electronic
Label: Touch
- Stosspeng (59:03)
- Poure (23:32)
- One Last Rose (45:55)
0
geplaatst: 21 augustus 2014, 14:56 uur
Best wel een cheesy hoes voor een fotograaf! Zeker in tegenstelling tot zijn andere werken. Momenteel ben ik me wat aan het verdiepen in de muziek/denkbeeld van deze artiest. Dit werk is weer uiterst minimaal.
Het eerste deel is één lange drone waarin Niblock opnames van gitaar en bas verwerkt maar deze zijn in de verste verte niet te herkennen. Zijn werkwijze is uitzonderlijk subtiel: alle storende elementen die niet in de muziek thuishoren, worden eruit gefilterd waardoor het bijzonder rein klinkt. De geluidsmassa is constant in beweging, al zal menig luisteraar die hier niet de nodige aandacht aan geeft al snel gaan geeuwen. Dit is muziek die je met je stereo dient af te spelen op hoog volume om echt te verzuipen in de klankbundels. Tonen gaan resoneren en als neveneffect overslaan in hoge tonen die als een natuurlijk wezen lijken te ademen. In dit nummer (van maar liefst een uur !) zijn ook ruwere elementen aanwezig (wellicht van de gitaar) waardoor er ook wat meer textuur in het klankbeeld komt.
Veel zwaarder geladen is 'Poure', waar cellist Arne Deforce te horen is. Hier speelt Niblock met veel hoge strijktonen in wisselende octaven die op elkaar gestapeld worden, waardoor je echt een wall of sound krijgt die recht op je afkomt. In bepaalde stukken, vooral naar het einde toe, lijkt er niet meer gestreken te worden en hoor je slechts de galm van het instrument. Zulke muziek doet me denken aan het prachtige album ‘Voxorgachitectronumputer’ van Charlemagne Palestine en Joachim Montessuis – waar de akoestische ruimte rond het instrument (in dit geval orgel & elektronica) een essentiële rol vervult.
Deel drie is tenslotte opnieuw een erg zware brok om de tanden in te zetten. Hier is The Nelly Boyd Ensemble te horen met een verzameling van instrumenten waaronder cello, piano, akoestische basgitaar en viool. Het klinkt opnieuw als een geluidsbundel met veel verschuivingen. Soms heb ik meer de indruk dat ik naar een speciaal Oosters blaasinstrument (didgeridoo-achtig) aan het luisteren ben dan naar verschillende bronnen – wat het een coole ervaring maakt.
Conclusie: veel mooie stukken, maar ik vind ze een beetje te langdradig. Phill Niblock had hetzelfde kunnen doen in drie stukken van om en bij de dertig minuten (zoals hij doet in de meeste van zijn werken). Ik mis hier af en toe wat variatie binnen hetzelfde kader. Het gevolg is daardoor helaas dat deze dubbel cd niet over zijn volle lengte blijft boeien.
Het eerste deel is één lange drone waarin Niblock opnames van gitaar en bas verwerkt maar deze zijn in de verste verte niet te herkennen. Zijn werkwijze is uitzonderlijk subtiel: alle storende elementen die niet in de muziek thuishoren, worden eruit gefilterd waardoor het bijzonder rein klinkt. De geluidsmassa is constant in beweging, al zal menig luisteraar die hier niet de nodige aandacht aan geeft al snel gaan geeuwen. Dit is muziek die je met je stereo dient af te spelen op hoog volume om echt te verzuipen in de klankbundels. Tonen gaan resoneren en als neveneffect overslaan in hoge tonen die als een natuurlijk wezen lijken te ademen. In dit nummer (van maar liefst een uur !) zijn ook ruwere elementen aanwezig (wellicht van de gitaar) waardoor er ook wat meer textuur in het klankbeeld komt.
Veel zwaarder geladen is 'Poure', waar cellist Arne Deforce te horen is. Hier speelt Niblock met veel hoge strijktonen in wisselende octaven die op elkaar gestapeld worden, waardoor je echt een wall of sound krijgt die recht op je afkomt. In bepaalde stukken, vooral naar het einde toe, lijkt er niet meer gestreken te worden en hoor je slechts de galm van het instrument. Zulke muziek doet me denken aan het prachtige album ‘Voxorgachitectronumputer’ van Charlemagne Palestine en Joachim Montessuis – waar de akoestische ruimte rond het instrument (in dit geval orgel & elektronica) een essentiële rol vervult.
Deel drie is tenslotte opnieuw een erg zware brok om de tanden in te zetten. Hier is The Nelly Boyd Ensemble te horen met een verzameling van instrumenten waaronder cello, piano, akoestische basgitaar en viool. Het klinkt opnieuw als een geluidsbundel met veel verschuivingen. Soms heb ik meer de indruk dat ik naar een speciaal Oosters blaasinstrument (didgeridoo-achtig) aan het luisteren ben dan naar verschillende bronnen – wat het een coole ervaring maakt.
Conclusie: veel mooie stukken, maar ik vind ze een beetje te langdradig. Phill Niblock had hetzelfde kunnen doen in drie stukken van om en bij de dertig minuten (zoals hij doet in de meeste van zijn werken). Ik mis hier af en toe wat variatie binnen hetzelfde kader. Het gevolg is daardoor helaas dat deze dubbel cd niet over zijn volle lengte blijft boeien.
0
Sietse
geplaatst: 21 augustus 2014, 23:52 uur
Ooit (5-12-2009 om precies te zijn) schreef ik voor de niet meer bestaande review site EARlabs het volgende:
En daar sta ik nog steeds achter.
Not unexpected the album by the American composer contains music specially written for stringed instruments. Three different pieces, presented in distinct parts, fill this double cd with over 2 hours of music. Stosspeng, which consists of 6 parts, fills the first disc and is a piece for guitars and bass guitars played by the musicians Susan Stenger and Robert Poss. Disc two contains the pieces Poure, written for Arne Deforce on cello, and One Large Rose, consisting of 5 parts written for The Nelly Boyd Ensemble with the musicians Robert Engelbrecht on cello, Jan Feddersen on piano, Peter Imig on violin and Jens Roehm on acoustic bass guitar.
Stosspeng
The piece Stosspeng is approximately one hour long, cut up in 6 parts of 10 minutes.
With this being for guitar and bass guitar Niblock choose the work with an interval of tones lying really close to each other. Only the 3 half tones E, F and F# are used. With these notes all music in this piece is created.
As you could expect Niblock wouldn't just let them play normal notes, but instead these are stretched fully sustained notes.
With the different instruments several recordings were made in different octaves. With these initial recordings Niblock went in to the studio and created the hour long piece in pro tools.
In the hour long you do not hear just one long stretched sound, but rather you hear the different layers play with each other. Phasing patterns appear in the piece creating overtones and micro sounds you wouldn't expect. While with superficial listening you wouldn't notice but throughout this whole piece there seems to be no repetition in the created harmonies.
Stosspeng is a strong piece showing very well how with minimal means a massive musical piece can be created.
Poure
Poure is created in a completely different way. For this piece Niblock wrote for cello, also playing long sustained notes, but now following a sine wave on an oscilloscope. As ground tones A and D were used, but while these are very clear notes the oscilloscope was set just a little aside from this, making the cellist Arne Deforce playing a-tonal sounds. In this way a total of 32 tracks were recorded and layered in Protools.
The result is a massive piece of dissonant tones flowing in and out each other creating small overtones and microtonality. The result is one massive drone piece from acoustic sounds. While the sounds on its own might not be really impressive, this as a whole piece of dissonance is dragging you in like a whirlwind.
Another great piece, which due to the used tones is hard to get into. But the diehards know how to appreciate this.
One Large Rose
Again a composition taking things from another perspective. For One Large Rose Niblock took a composition called Three Orchids, which is originally for three orchestras, as a starting point. While the original composition was only 23 minutes he doubled it by giving all notes twice the length. Because of this not only the notes do change, but also the interval between the different tonalities change. The different notes come closer in the pitch.
The piece was divided into four parts, each for each musician. Though instead of doing just one recording the piece has been recorded four times. Each time a musician played another part. From these session 20 tracks were recorded (the piano always got two tracks). All 20 tracks are layered over each other starting from the exact same point. The only “technique” used on the recordings is giving using different tracks for the stereo channels.
The result we get from this is a strange unearthly piece. At some points the sounds work very harmonic, while at others a blurry dissonant cloud is heard. Specially the softer parts come out more clean and sound very lovely, while when things get louder the things become hard to get a grip on.
Not that it sounds awful, 'cause that is not the case, but strange it is.
As a whole Touch Strings is a good album. An album of pure drone music in the classical form. It fits in very well with the other music done by Phill Niblock and as such isn't really surprising. But while not being anything new sounding the techniques are interesting and the result is one to be happy with. And this last one is what counts the most in my book.
A good album, nothing more and nothing less. Go grab it.
Stosspeng
The piece Stosspeng is approximately one hour long, cut up in 6 parts of 10 minutes.
With this being for guitar and bass guitar Niblock choose the work with an interval of tones lying really close to each other. Only the 3 half tones E, F and F# are used. With these notes all music in this piece is created.
As you could expect Niblock wouldn't just let them play normal notes, but instead these are stretched fully sustained notes.
With the different instruments several recordings were made in different octaves. With these initial recordings Niblock went in to the studio and created the hour long piece in pro tools.
In the hour long you do not hear just one long stretched sound, but rather you hear the different layers play with each other. Phasing patterns appear in the piece creating overtones and micro sounds you wouldn't expect. While with superficial listening you wouldn't notice but throughout this whole piece there seems to be no repetition in the created harmonies.
Stosspeng is a strong piece showing very well how with minimal means a massive musical piece can be created.
Poure
Poure is created in a completely different way. For this piece Niblock wrote for cello, also playing long sustained notes, but now following a sine wave on an oscilloscope. As ground tones A and D were used, but while these are very clear notes the oscilloscope was set just a little aside from this, making the cellist Arne Deforce playing a-tonal sounds. In this way a total of 32 tracks were recorded and layered in Protools.
The result is a massive piece of dissonant tones flowing in and out each other creating small overtones and microtonality. The result is one massive drone piece from acoustic sounds. While the sounds on its own might not be really impressive, this as a whole piece of dissonance is dragging you in like a whirlwind.
Another great piece, which due to the used tones is hard to get into. But the diehards know how to appreciate this.
One Large Rose
Again a composition taking things from another perspective. For One Large Rose Niblock took a composition called Three Orchids, which is originally for three orchestras, as a starting point. While the original composition was only 23 minutes he doubled it by giving all notes twice the length. Because of this not only the notes do change, but also the interval between the different tonalities change. The different notes come closer in the pitch.
The piece was divided into four parts, each for each musician. Though instead of doing just one recording the piece has been recorded four times. Each time a musician played another part. From these session 20 tracks were recorded (the piano always got two tracks). All 20 tracks are layered over each other starting from the exact same point. The only “technique” used on the recordings is giving using different tracks for the stereo channels.
The result we get from this is a strange unearthly piece. At some points the sounds work very harmonic, while at others a blurry dissonant cloud is heard. Specially the softer parts come out more clean and sound very lovely, while when things get louder the things become hard to get a grip on.
Not that it sounds awful, 'cause that is not the case, but strange it is.
As a whole Touch Strings is a good album. An album of pure drone music in the classical form. It fits in very well with the other music done by Phill Niblock and as such isn't really surprising. But while not being anything new sounding the techniques are interesting and the result is one to be happy with. And this last one is what counts the most in my book.
A good album, nothing more and nothing less. Go grab it.
En daar sta ik nog steeds achter.
* denotes required fields.
* denotes required fields.