Piano Magic - Ovations (2009)

Intrigrerend hoesje dacht ik toen ik de afbeelding voor Ovations zag.
Vervolgens ging ik diep nadenken want volgens mij kende ik Piano Magic wel. En even verder nadenkend kwam ik er achter dat ik het album Disaffected wel een beluisterd had maar dat dat niet erg bleef hangen en ik het volgens mij niet helemaal heb uitgezeten.
Piano Magic heeft al aardig wat albums op naam staan maar ik kende er buiten genoemd album verder geen eentje van.Maar met zo'n hoes heb je mijn aandacht.
Die heb je ook als ik opener The Nightmare Goes On hoor. Dit lijkt verdorie wel op Dead Can Dance!
Als ik iets beter gezocht had op internet had ik kunnen zien dat dit niet zo verwonderlijk is omdat Dead Can Dance-zanger Brendan Perry deze track zingt.
Dat doet hij ook op You Never Loved This City en daarmee zijn mijn twee favoriete tracks gelijk aangewezen (wat een ongelooflijk mooi nummer is You Never Loved This City toch zeg!). Eerlijk is eerlijk: de rest van dit album doet me de ene keer zeer weinig en de andere keer is het categorie 'best goed'.
Leuk hoor dat dit soort donkere 80's wave weer in trek is, maar ik vind het soms toch net iets te kil klinken. Ik weet dat dit een beetje inherent aan de stijl is maar op de een of andere wijze trekt het me niet genoeg en aan de andere kant trekt het me juist wel weer aan. Dit soort muziek kan wel degelijk 'warmte' bevatten en dat mis ik soms een beetje. Ik luister dan bijvoorbeeld liever naar het album van Reptile71 waar ik dat veel minder zo ervaar en waar ik bij sommige nummers onwillekeurig toch een beetje aan moet denken.
Er moet gezegd worden dat er een paar verrassende dingen zijn toegevoegd op dit album: wat te denken van de Oost-europese invloeden. Die mengen toch alleraardigst met de koude electronische klanken.
The Chameleons, The Cure of Joy Division met darabuka of castagnettes......
Laten we eerlijk zijn: dat is een bijzondere invalshoek!
Ik denk dat ik het rustig moet opbouwen met dit album en het vooral de tijd geven. Dat doe ik inmiddels ook al een tijdje en langzaam vordert de waardering.
Het verbaast me trouwens dat het album nog niet toegevoegd was en dat ik hier niet een aantal namen zie staan die normaal wel in deze hoek te vinden zijn.
Misschien komt dat nu.................................. en misschien helpt als ik zeg dat slotstuk Exit geschikt is voor liefhebbers van The xx

mooie band altijd gevonden. Mooie hoes ook weer. Maar de sound die ze nu weer uitproberen vind ik maar zo zo. Misschien nog maar eens proberen, maar ook de nummers zonder brendan perry klinken me in de oren als een beetje misplaatste dead can dance kopie....

Geweldig album dat de meer donkere sound uit de jaren '80 op een geheel andere manier benadert dan bands als Editors en Interpol. Meer electronica, meer Depeche Mode, Cocteau Twins en uiteraard Dead Can Dance. En toch een eigen sound behouden en niet klinken als een slap aftreksel van. Dat is knap. 4,5 wat mij betreft.

Mooi wave album.
Per ongeluk ontdekt, en gelijk maar gekocht.

Glen Johnson klinkt met Ovations van Piano Magic als een moderne variant op This Mortal Coil.
Het 4AD sfeertje is duidelijk aanwezig.
De opzet om met een veelzijdig project zichzelf op de kaart te zetten, lukt bijzonder goed.
Natuurlijk kan ik hier alle iconen uit de jaren 80 noemen.
Die raakvlakken zijn er natuurlijk.
Helaas loop je dan ook het risico om afgemaakt te worden als de zoveelste Interpol of Editors kopie.
Daarmee doe je het album tekort.

Voor Brendan Perry van Dead Can Dance maak ik een uitzondering.
Hij werkt dan ook mee aan dit album.
Zijn stem klinkt nog altijd net zo warm als vroeger.
Alleen wordt hij niet overschreeuwd door zijn muzikale maatje.
Altijd jammer dat zijn talenten in de schaduw van Lisa Gerrard blijft staan.
Prettig aanwezig bij twee nummers.
Omdat Piano Magic het geflirt met Oosterse elementen aandurft, en in bezit is van een veelzijdig assortiment aan instrumenten, meer dan passend te noemen.

Dus geen verhaal over het The Cure rifje in The Faint Horizon.
Niet de vergelijkingen met Wire ten tijden van The Ideal Copy in On Edge.
Het sfeervolle van The Chameleons in The Blue Hour.
The Smiths bij Ian Curtis op de thee tijdens Recovery Positions.
Het onuitgewerkt idee van Siouxsie & The Banshees in La Cobardía de los Toreros, wat uiteindelijk Israel zou kunnen worden.
De vergelijking met The XX bij Exit is puur toeval te noemen.

Origineel is het allemaal niet.
Integendeel.
Maar wel heerlijk.
Het verlangen naar andere tijden.
Toen het nog mogelijk was om je haar torenhoog op te touperen.
En het de volgende dag nog geen pijn deed.

Een onderschatte en te onbekende band die helaas ook inmiddels gestopt is dus de kans op postuum success is vrij klein.

Nou nou, Leon, daar doe je Perry toch echt zeer tekort mee. Gerrard heeft een bijzondere stem, maar Perry is bij DCD toch wel degene met de muzikale ideeën voor de arrangementen en draagt ook zijn productionele steentje mee. Daarnaast is zijn stem minstens zo indrukwekkend (vind ik dan).

Door Chameleon Day werd ik getipt, nav de bijdragen van Perry aan dit album. Ik had nog niet van deze band gehoord. Zoals Leon al terecht opmerkte is dit album een soort smeltkroes van invloeden uit de post punk. Fijn album en dat nummer met Perry, You Never Loved This City, is magistraal!

Premonition, ik ben in de afgelopen 12,5 jaar wel schappelijker geworden , afgelopen jaar genoten van een Dead Can Dance concert. Deleyaman - Sentinel (2020) - MusicMeter.nl
is waarschijnlijk ook wel iets voor jou, werkt Perry ook aan mee, en zit dichter bij de Dead Can Dance sound.

Eens. Destijds, in de jaren 80/90, viel ik vooral voor de stem van Gerrard. Dat is gekanteld. Gerrard zweeft me soms te veel (en op haar solowerk zelfs te vaak). Het laatste DCD-album was vooral een project van Perry. Gerrard bood ondersteuning. Perry heeft, heb ik ergens gelezen (maar waar?), voor ‘Dionysus’ veel voorbereidend onderzoek gedaan (in het bijzonder wat betreft thematiek), bijna wetenschappelijk te noemen.