Benjamin Biolay - La Superbe (2009)

Ik hou van franse chansons, ik vind de taal plezierig in muziek (het geeft het een ander randje mee), ik hou van bombast en van het verstilde; iets wat allemaal wel aanwezig is hier, dus ik dacht dit wel eens heel goed zou kunnen aanslaan bij mij en dat bleek toch wel een beetje tegen te vallen. Veel nummers kabbelen wat voorbij en daar weet ik in elk geval mijn aandacht niet voldoende bij te houden.
Verder niet onvoldoende of zo maar niet een hoogvlieger uit 2009.

Onlangs was ik in Parijs en ik verwijlde nog even in Franse sferen. Op zoek naar Franse muziek stuitte ik op Benjamin Biolay. Nog nooit van gehoord. Evenals Mylène Farmer (die ik ook nog niet lang ken) bleek deze Fransman in zijn vaderland nogal een beroemdheid te zijn. Een veelzijdig baasje ook want naast zanger is hij songwriter, producer en acteur. Wel, zijn laatste album maar eens opgezet. De openingstrack La superbe zet onmiddellijk de toon. Ai, wat een bombast! De aan Craig Armstrong herinnerende aanzwellende violen zijn vet aangezet. De stem van Bolay is donker, zwoel en laat aan duidelijkheid niets te wensen over: we hebben hier te maken met 'la grande emotion'. Voor mij geen reden om zijn muziek te versmaden want na enkele nummer blijkt wel dat bombast het beste gedijt in de handen van Fransen, zoals in die van Benjamin Biolay. Elk nummer vertelt weer een ander verhaal en de 'chansons' zijn knap opgebouwd en steken compositorisch goed in elkaar. Je wordt van het ene avontuur het andere ingezogen door de dramatisch getoonzette muziek en de charismatische zegzang van Biolay. Aan veelzijdigheid ook geen gebrek: synthpop, rock, dub, salsa, chanson, hij draait er zijn hand niet voor om.
Favorieten zijn naast het orkestrale titelnummer, het mooie duet met Jeanne Cherhal, Brandt Raphsodie, het aanstekelijk swingende Padam en Miss Catastrophe dat met een mooi pizzicato klanktapijtje begint en vervolgens een metamorfose ondergaat naar een soort rapnummer. Zo'n contrast wordt ook neergezet in Buenos Aires dat heen en weer vliegt van reggae naar metal. Het fado-achtige Raté zet weer een totaal ander sfeer neer en baadt in melancholie evenals het klassieke chanson Ton heritage. Jaloux De Tout is van een dwingende meeslependheid.

Hou je van Frans en van bombast, zet onmiddellijk deze plaat op. Zo niet, probeer hem dan toch maar want zelden werd vet aangezet kitscherig drama zo verleidelijk gebracht, ingebed in weelderige beeldschone melodieën.

Dankzij jou leren kennen (ik had het op de ons zo bekende site waar mooie muziek vandaan valt te halen over het hoofd gezien).
Tot nu toe deel ik het enthousiasme minder maar ik merk wel dat hij deze week de meeste draaibeurten heeft dus blijkbaar weet het wel te beklijven. Misschien een groeiertje..........

Zijn stijl heeft hier en daar weg van Serge Gainsbourg. In ieder geval is hij eigenzinnig, creatief en zeer Frans. Hij speelt met muziekstijlen, is zelfs niet vies van reggae of tango. Ik versta het overigens meestal niet, maar begrijp zijn muziek wel. Het is vaak boeiend en heel afwisselend. Een artiest om in de gaten te houden.

via baroquepop-genre zoeker van rate your music leren kennen. eerst 't album Negativ welke ik toch vele malen beter vind dan deze die oppervlakkig blijft. Terwijl Negatif veel organischer is en de baroque-kant opgaat net als zijn debut rose kennedy.

maar wat een productivieteit heeft deze knul zeg. Zijn niet echt korte albums

Nu ik al zijn platen goed ken ben ik deze toch ook meer gaan waarderen. Oke er staan te veel nummers op maar dat compenseerd Biolay weer met afwisseling in genre's alsof je een jukebox bedient. Heb inmiddels Padam en Night shop op you tube live in versies gezien die waanzinnig goed waren en in verrassende bandbezettingen(o.a. hele grote Harp).

Biolay heeft geen enkele plaat die beter is dan de andere maar over zijn gehele repetoir gezien wisselt hij net zo makkelijk van stijl als bijvoorbeeld Bowie of Prince dat hem voor deden. En juist dat maakt hem voor mij intressanter dan de rest. En dan denk ik ook dat er nog zeker wel een meesterwerk komt dat hem in 1 keer op de wereldkaart zet. Want bekende artiesten(die er toch meer een neus voor talent hebben)staan al in de rij om duetten met hem op te nemen. Heather Nova bijvoorbeeld heeft al een prachtig nummer opgenomen met hem. maar ook Francoise Hardy.

Verder kan Biolay eigenlijk weinig anders met zijn stem dan laag te zingen maar weet dit weer meesterlijk te compenseren met veel gebruik van de theramin en vooral schitterende strijkerpartijen.