Benjamin Biolay - La Superbe (2009)

Onlangs was ik in Parijs en ik verwijlde nog even in Franse sferen. Op zoek naar Franse muziek stuitte ik op Benjamin Biolay. Nog nooit van gehoord. Evenals Mylène Farmer (die ik ook nog niet lang ken) bleek deze Fransman in zijn vaderland nogal een beroemdheid te zijn. Een veelzijdig baasje ook want naast zanger is hij songwriter, producer en acteur. Wel, zijn laatste album maar eens opgezet. De openingstrack La superbe zet onmiddellijk de toon. Ai, wat een bombast! De aan Craig Armstrong herinnerende aanzwellende violen zijn vet aangezet. De stem van Bolay is donker, zwoel en laat aan duidelijkheid niets te wensen over: we hebben hier te maken met 'la grande emotion'. Voor mij geen reden om zijn muziek te versmaden want na enkele nummer blijkt wel dat bombast het beste gedijt in de handen van Fransen, zoals in die van Benjamin Biolay. Elk nummer vertelt weer een ander verhaal en de 'chansons' zijn knap opgebouwd en steken compositorisch goed in elkaar. Je wordt van het ene avontuur het andere ingezogen door de dramatisch getoonzette muziek en de charismatische zegzang van Biolay. Aan veelzijdigheid ook geen gebrek: synthpop, rock, dub, salsa, chanson, hij draait er zijn hand niet voor om.
Favorieten zijn naast het orkestrale titelnummer, het mooie duet met Jeanne Cherhal, Brandt Raphsodie, het aanstekelijk swingende Padam en Miss Catastrophe dat met een mooi pizzicato klanktapijtje begint en vervolgens een metamorfose ondergaat naar een soort rapnummer. Zo'n contrast wordt ook neergezet in Buenos Aires dat heen en weer vliegt van reggae naar metal. Het fado-achtige Raté zet weer een totaal ander sfeer neer en baadt in melancholie evenals het klassieke chanson Ton heritage. Jaloux De Tout is van een dwingende meeslependheid.

Hou je van Frans en van bombast, zet onmiddellijk deze plaat op. Zo niet, probeer hem dan toch maar want zelden werd vet aangezet kitscherig drama zo verleidelijk gebracht, ingebed in weelderige beeldschone melodieën.