In Flames - Clayman (2000)

Topalbum van In Flames, nog beter dan voorganger Colony. Vooral de eerste 5 songs zijn van topniveau en spreken mij erg aan. Clayman (het album) is vrij melodieus, ik persoonlijk hou daar wel van, in combinatie met de vocalen van Anders Friden. Daarom 4 sterren.

Clayman wordt steeds beter naarmate je er vaker naar luistert. Ik weet het, het klinkt cliché, maar het is voor In Flames in het algemeen en Clayman in het bijzonder absoluut zo. Met Clayman handhaaft In Flames haar positie in de top van het melodieuze death/thrash-genre moeiteloos. Vreemd trouwens dat er nog zo weinig stemmen/reacties zijn gegeven op dit album (en ander In Flames-werk).

Ik heb ze ooit eens gezien op Dynamo in 1999 ik heb toen een uur lang alleen maar gecrowdsurft . later heb nog eens wat platen van hun geluisterd maar daar vond ik toen niet veel aan. Ik zal ze binnenkort nog een checken.

Als je ze wil checken, zou ik Clayman eerst kiezen. Het beste In Flames-album, maar ook het meest toegankelijke en commerciële (voorzover je kunt spreken van commercieel bij melodieuze death metal ). Ik heb ze ook eens live gezien, maar kende ze toen (2001) nog niet Qua stijl doen ze me denken aan Children of Bodom, maar dan vind ik In Flames afwisselender en doorgaans ook beter. Clayman is echt een aanrader

Ik ga hem vanavond nog neerladen

Of je kan gewoon At The Gates gaan luisteren, veel minder decadent .

Ja, maar de eerste platen van In Flames zijn zeker gelijkwaardig aan At the Gates (m.i. zelfs nog beter). Clayman is ook een aardig plaatje, de band doet weer eens wat anders en daar kan ik wel begrip voor opbrengen

lekkere plaat! vooral only for the weak licht lekker in het gehoor.

Idd zowat het beste werk van In Flames.
het is idd een pak melodieuser maar dat is juist de sterke kant.
De zang is ook beter , he tis niet echt anders gezongen maar toch beter. het past beter op de muziek vind ik.

EEn top album met (bijna) aleen maar toppers.
Only for The Weak sprekt mij het meest aan alhoewel het eerder een 'rustig' liedje is. Het ritme is een pak trager maar toch prefect!

Beste album van IF , ook het eerste album waar Anders zelf de lyrics in het engels is beginnen schrijven (voorheen ofwel door iemand anders of op Colony deels vertaald door iemand anders).

Voor mij zijn de eerste 3 nummers de beste van het album waarmee ik nu niet wil zeggen dat de rest slecht is verre van zelfs , het is een ijzersterk album van een band die nooit 2 maal hetzelfde album uitbrengt. 4.5*

Had Swim toevallig van een site gedownload en dat nummer vind ik nog steeds geweldig. Album gekocht en daarmee was ik een tijdje zoet.
Lekkere melodieuze metal om lekker keihard bij te gaan rijden! Goede melodieuze solo's, afwisseling in de vocalen is ook goed gedaan en het artwork past preceis bij het gevoel wat ik bij dit album heb.

beste album (op come clarity na dan) van in flames, only for the weak is echt zo'n fucking mooi nummer net zoals pinball map, clayman en nog meer nummers, alleen vind ik er nietzoveel afwisseling in zitte das wel jammer, maar schijt 4,5* voor de beste melodic death metal band

Mooi album, kan voor mij net niet tippen aan Whoracle maar is daarom absoluut niet slecht.

*4,5

Ben ik met je eens, alleen vind ik The Jester Race weer beter dan Whoracle. Vind dat één van de beste in Flames-albums, samet met Subterranean.
1: The Jester Race
2: Subterranean
3: Whoracle
4: Colony
5: Clayman

De abums na Clayman heb ik niet geluisterd, maar heb aantal nummers op Wet & Wild gezien en die bevielen mij niet meer zo

Lekker melodieuze gitaarlijnen, catchy refreintjes, mooie solo's en de nodige agressie en stevige riffs, daar weten deze heren wel pap van te maken! Klinkt een klein beetje Children of Bodom achtig (is natuurlijk ook melodic deathmetal, maar dan nóg beter), maar In Flames is ook zeker een hele goeie band. Favoriet: Pinball Map.

Enige plaat dat ik van deze melodic deathmetal band ken, en ik vind hem wel erg goed. Beetje CoB achtig, beuken maar hier en daar de nodige melodie en catchy refreintjes. Uitschieter is voor mij Pinball Map.

Waar veel bands die het van die standaard nummeropbouw moeten hebben, eigenlijk geen sterke nummers schrijven, doet In Flames dit hier heel goed! Catchy is niks mis mee, als het maar wel écht catchy is dus

Als ik de reacties bij dit album vergelijk met bijvoorbeld Colony zie ik hier veel meer lovende commentaren. Komt wss omdat dit album behoorlijk catchy en melodieus en dus makkelijk weg luistert, dat doet een album als Colony toch een stuk minder, terwijl ik die eigenlijk wat beter vind dan deze.

Hm, Ik heb op twee dagen eens de discografie van In Flames beluisterd, van Lunar Strain tot Clayman + Come Clarity, en ik vond Colony gewoon niet speciaal opvallen. Deze vind ik beter.

Op Colony waren ze op hun creatieve hoogtepunt en weten ze melodie perfect te combineren met heavy, echt elk nummer op Colony is perfect, maar ik snap best dat je deze beter kan waarderen, deze is namelijk veel toegankelijker (hier zijn duidelijk melodieuzer geworden) en ook erg goed natuurlijk. Maar The Jester Race en Colony vind ik toch de meest heersende platen van In Flames.

Leuke plaat met als hoogepunten: Bullet Ride, Only For The Weak, Clayman en Swim

Tsja, ik had hier wel een punt. Maar eigenlijk wordt het wel snel saai. Ben hier na twee nummers wel weer klaar mee.

Prima schijf, waarop de band de meer melodieuze koers definitief doorzet. Geen echte uitschieters, waardoor de plaat nergens heel goed wordt, maar er wordt wel constant kwaliteit geleverd en alle songs zijn de moeite waard.

Dit album ligt in het verlengde van Colony. In tegenstelling tot dat album weet Clayman mijn aandacht niet tot het einde vol te houden.
De eerste nummers zijn erg sterk, maar ook weinig afwisselend. Daardoor wordt het album na het titelnummer een beetje eentonig. Zo goed de eerste 6 nummers blijven hangen, zo makkelijk wordt de rest tot een soort muzikaal behang waar elke andere gedachte in mijn hoofd de muziek snel doet vergeten. Slechts met afsluiter Another Day in Quicksand weet In Flames mijn aandacht weer terug te winnen.
Een paar nummers korter had dit album beter gemaakt (hoewel erg kort).

Nu kan ik er niet meer dan 3.5* van maken, en luister ik toch liever naar Colony.

Je kunt vinden wat je vind, over mijn keuze of over de geweldige band 'In Flames', dit is voor mij het beste album die ik tot nu toe nog heb gehoord in mijn muziek verslaving die nog niet lang bezig is. Geweldige melodische Deathmetal en een te gekke band zetten hier een top album neer met onder andere hits als 'Clayman', 'Pinball map' en voor mij een een persoonlijke topper: 'Brush the Dust Away'. Top album die bij mij zeker op positie één blijft staan voor een lange tijd maar de band zelfs is bij lange na niet mijn nummer één band!

Wat een geweldige periode was dit toch voor de band. Had het al jaren niet meer beluisterd en ben verrast hoe ontzettend sterk het ‘drieluik’ Whoracle-Colony-Clayman nog steeds blijkt te zijn. Nagenoeg perfecte dosering van agressie en meefluitmelodieën.

Een jaar na de hier mager onthaalde I, the Mask stort Nuclear Blast zich op de twintigste verjaardag van deze Clayman. De 11 tracks zij remasted en er zijn heropgenomen bonustracks aan toegevoegd. Het opnieuw in de schijnwerpers staan van dit album laat de vieze smaak van de laatste eerdergenoemde teerling snel wegspoelen. Prima album, nog steeds.

Nu het album, in het kader van het 20-jarig jubileum, opnieuw is uitgebracht kom ik de plaat regelmatig tegen online. Ik had nog nooit een noot van Clayman gehoord, maar inmiddels hem ik toch maar eens een stream opgezet. Aanvankelijk lijkt het nog een aardig album als ik Bullet Ride en Pinball Map luister, maar gaandeweg bekruipt me toch wel erg het gevoel dat de band maar in één standje musiceert en wordt het snel saai. Misschien dat dit album in een ander tijdsbeeld past, maar ik betwijfel of de twintig jaar jongere Namsaap dit album beter had kunnen waarderen.

Ik snap exact wat je bedoeld (denk ik). Voor mij is het ook heel erg veel van hetzelfde naarmate het album vordert. Ja, de agressie, felheid, verbetenheid en noem alle kreten maar op, knallen je speakers uit. Maar na een nummer of 5 á 6 hoor je dat amper meer omdat het teveel in hetzelfde tempo en dezelfde stijl gebeurt. Ik beweer niet dat latere albums beter zijn. Maar de diversiteit en dus afwisseling daarop is behoorlijk beter. En in mijn geval luistert dat toch fijner.

Edit; blijkbaar was ik in de war met een ander album. Vanochtend gelijk Clayman maar weer eens gedraaid sinds lange tijd. En wat blijkt? Prima album! Er blijft wel iets overeind van m'n bewering dat het op den duur allemaal nét wat teveel van hetzelfde wordt. Maar het niveau is wel hoog.

Het feit dat je deze met een ander album verwarde zegt natuurlijk ook al iets .