Biffy Clyro - Only Revolutions (2009)

Biffy wie? was mijn eerste gedachte toen ik hoorde dat zij het voorprogramma zouden gaan verzorgen van Muse (14 november in Ahoy).
Voor mij dus een grote onbekende en ik was wel benieuwd of het wat voor mij was. Josh Homme zou ook te horen zijn dus kom maar op!
Ach, wat zal ik zeggen. Dit soort pop-rock raakt me eigenlijk nooit zo. Het is allemaal wel aardig maar ik denk dat ik er de 14e niet speciaal voor klaar zal gaan en de drankjes kunnen rustig nog gehaald worden en de plasjes nog gepleegd. Het komt leuk voorbij, het is niet slecht, maar ik word er zeker ook niet wild van allemaal.
Net geen voldoende dan maar en leuk dat ik weet wie nu Biffy Clyro is. Het is een beetje als met the Offspring: leuk voor velen inclusief daarbij horende hitpotentie, voor mij niet interessant.

Met Puzzle gingen ze al de verkeerde kant op, met een paar vreselijke ballads. Dit album schijnt dus nog meer die kant op te gaan, durf er niet naar te luisteren in dat geval...

Hmm blijkbaar weet je niet echt goed wie Biffy Clyro is.. dit is namelijk wat zoeter dan hun vorige werk.
Check maar es al hun vorige albums

Dit is trouwens ook weer een fijne plaat! apart en originele sound! Dit soort genre doet me ook denken aan wat de Foo Fighters maken.

Ik geloof niet dat ik echt trek heb in de vorige albums
Dit is denk ik niet echt een bandje voor mij, zelfs als dit hun minste album is.

Nee oke.. maar ik wou hiermee zeggen dat je een band op een nieuw album niet zomaar moet onderschatten.. meeste bands die een nieuw album uit brengen .. is het niet de beste.

Aardig stevige band vroeger hoor, met verrassende wendingen. Al is het ERG LANG geleden dat ik ze gehoord heb.
Steeds meer opgeschoven naar pop/rock al vanaf Infinity Land en Puzzle heb ik niet eens meer helemaal gehoord. Jammer altijd, zo'n verandering in geluid. Ben benieuwd of dit live nog een stukje rauwer is, met oud materiaal enzo.

Ik ben niet bekend met het oudere werk van deze band. Maar vanmiddag in de platenzaak even geluisterd dit en het beviel me wel. De zanger heeft een fijne stem en de muziek vind ik gewoon lekker. De nummers zitten goed in elkaar. Na hier op MuMe het één en ander over deze band gelezen te hebben word ik nu wel nieuwsgierig naar het oudere werk.
Deze cd krijgt van mij in ieder geval een dikke voldoende. 3,5*

Ik heb binnenkort een interview met de gasten van Biffy Clyro. Zijn er nog dingen die de fans hierzo graag gesteld zien worden?

Ik vond Puzzle net hun beste album... Deze hier vind ik momenteel minder. Hij kan me niet meteen met het nekvel grijpen zoals de vorige... Maar zijn stem met schotse tongval trekt het weeral recht...
Voorlopig een 3tje

Ik heb dit album geluisterd op aanraden van een vriend en wat viel me dit toch even tegen. Bij de eerste keer luisteren vond ik het nummer: 'Born on a Horse' wel iets hebben en hoopte dat dit album in deze stijl zou verder gaan, helaas niet dus. Na een tweede keer luisteren kon het me nog niet bekoren dus ik hou het op een twee.

Tevens viel me op dat ik de hit; 'Many of Horror' kende, maar dit was nooit echt een favoriet van mij.

Ik heb dit album eens een keer geluisterd door de single Many of Horror, want dat is een heel mooi nummer. Maar dit valt dan enorm tegen als je de single hebt gehoord. Zwaar commerciele rock met nooit iets onverwachts, je weet bijna precies wat er gaat gebeuren. Saai, dat is het. 5 jaar geleden had dit misschien nog wel iets voor mij kunnen zijn, maar nu doet het bij mij helemaal niks. Ik doe 2 sterren en ik probeer eens een ouder album van Biffy Clyro, dat is schijnbaar minder commercieel en veel harder.

Klopt... je kan beter het oudere werk proberen

Geweldig album! Ik heb ook de andere albums geluisterd en die zijn ook heel goed, maar ik vind Only Revolutions toch meer pakkende songs hebben.

The Captain vind ik ook een heel goed lied, maar ik vond het niet echt bij Biffy Clyro horen.

-5-

Ik zal eerlijk toegeven dat ik de vriend was die dit album had aangeraden, en op het eerste gezicht leek het me ook heel goed, met Born On A Horse inderdaad als topper. Bij nader inzien is het eerder een matig album: commerciële (pop)rock met wat indie en punk invloeden. Die punkinvloeden weten me nog wel eens te raken, hoewel ik punk bijna verafschuw. Nummers als Shock Shock en Cloud Of Stink vind ik nog niet eens zo slecht (ook zeker niet geweldig), maar The Captain, That Golden Rule en helemaal God And Satan weten niks met mij te doen. Jammer.

Een prima album, maar absoluut het minste van de band.

Maar eens naar geluisterd omdat dit album genomineerd was voor de Mercury Award dit jaar.

Was een hele zit om dit stuk clichématige rock uit te zitten. Bah, wat een nare muziek en dat komt echt niet omdat mijn haar niet meer lang genoeg is om mee te wapperen.

Bah, bah - van dik hout zaagt men fijne planken, 13-in-een-dozijn. Het voordeel van dit album - het duurt maar 43 minuten en dat is wat mij betreft meer dan genoeg voor een potje clichérock. Snap echt niet waarom dit album is genomineerd.

Denk dat ik even mental ga flossen met Benga, Burial of de nieuwe Skream - gee wat een takkemuziek! 1,5* voor de moeite

Misschien niet jouw genre rock? Een wat softer album van een band wil niet meteen zeggen dat het 13-in-een-dozijn is.

Rijnes, nee, dat is niet zo, maar kun je dit origineel noemen? Eerlijk gezegd vind ik dit ook 13-in-een-dozijn Rock. Ik heb het allemaal al een keer eerder gehoord en beter.

hmm Biffy Clyro blijft toch 1 van de betere bands in hun genre.. misschien op Foo Fighters na.

Over welk genre spreek jij dan?

Mensenlief, van tijd tot tijd wordt er toch serieus wat nest neergelaten op deze vrolijke planeet.

Heb dit album ooit, zoals zovele anderen, eens meegegrabbeld uit de tweedehands bakken voor twee keer niets, afgaande op de naar mijn mening bijzonder fraaie hoes, en het feit dat ik de naam "Joshua Homme" was tegengekomen in de credits, ook al was dat dan maar als gast op één nummer. Het feit dat Andy Wallace achter de knoppen heeft gezeten, en Howie Weinberg voor de sonische afwerking zorgde klonk ook al niet slecht, al heeft Ome Wallace al wel eens blijk gegeven van behoorlijk wisselende smaak. Hierbij negeerde ik echter, en dat bleek dus een pijnlijke vergissing achteraf, het feit dat de producer niemand minder is dan ene zeker GGGarth, mij al gekend van een eerdere miskoop luisterend naar de naam "Man Will Surrender", en dat dan zowel groep als album. Deze laatste behoort zonder enige twijfel tot de slechtste albums die mijn collectie sieren, en kan nog het best omschreven worden als een knoerte goedkope, identiteitsloze, vroege-Korn rip-off.

Terug naar dit album. Ondertussen vind ik die hoes nog steeds errug mooi, maar hoe ze Ome Homme hebben kunnen overtuigen om een lickje te komen meedoen, dat ontgaat mij een beetje...

Dit is saaie, ongeïnspireerde, gemakkelijk verteerbare, dertien-in-een-dozijn pop. Ik krijg het op mijn heupen van die overstuurde gitaartjes die bewerkt zijn om zeker geen pijn aan de gevoelige oortjes te kunnen doen, en dan bovendien nog achterin de mix worden geduwd. Begrijp me niet verkeerd, productioneel gezien is dit album àf. Alleen... is het niet mijn ding. Alles is zo plat gepolijst dat je er jezelf in weerspiegeld kan zien. Alle, maar dan ook àlle scherpe randjes zijn mooi rond gevijld. Dit behoort dan verdomme rock voor te stellen! En wat kan die zanger professioneel blijten, met zo'n verschrikkelijk overdreven, irritant Amerikaans accent dan nog. De teksten gaan werkelijk nergens over, en lijken op random wijze uit een computer programma gespuugd te zijn geweest gebruik makende van de preset "cryptisch, maar stiekem eigenlijk geen reet voorstellend". Een ander talent van de groep blijkt dan ook zichzelf waanzinnig au sérieux nemen te zijn, veel meer dan goed kan zijn voor een mens.

Volgens een promo sticker op de jewelcase blijkt dat NME beweert dat "for the record, they're probably the best rock band in the UK." Mwoehahahaha! Grapjurken... Enfin, het blijft dus een mooie hoes, da's ook altijd al iets natuurlijk.

Stadionrock, het wordt vaak niet serieus genomen door muziekliefhebbers die van wat alternatievere muziek houden wat dat dan ook moge zijn. Daarmee wordt gesuggereerd dat het maken van stadionrock gemakkelijker te maken is. Dat is natuurlijk niet waar. Het enige dat waar is dat het gemakkelijker in het gehoor ligt. De eerdere albums van Biffy Clyro ken ik niet maar de eerdere berichten lezend heeft Biffy moeite gedaan om van muzikale koers te wijzigen, altijd te respecteren.

Het album start met de Captain; een pompeus rockstampnummer dat met een trompetgeschal. Net zoals in de middeleeuwen is de act aangekondigd in de stad. That Golden Rule is een snel rocknummer dat eindigt met een duel tussen gitaar en orkest. Bij Bubbles komt meteen de vraag op: wat doet Josh Homme bij deze band? Hoe dan ook een prachtig poprocknummer met een gierende gitaarsolo van Homme. 3 nummers onderweg tijd om even bij te komen met God & Satan dat start met man en akoestisch gitaar. Band of Horses start met een drumcomputer en doet een beetje aan Muse denken. Mountains is een lekker rocknummer met een aanstekelijk refrein. Shock Shock is weer een wat sneller aggressiever rocknummer en Many of Horror een meezing rockballad. Dan is het album eigenlijk wel afgelopen Boooom en Cloud of Stink zijn weer de snellere rocknummer die we eerder hebben gehoord op dit album en Know your Quarry en Whorses weer wat langzamer. Wel goede nummers hoor maar niet uniek. Kortom een aanstekelijk rock album met lekker in het gehoor liggende rocknummers. Ik ben benieuwd hoe deze band zich verder gaat ontwikkelen.

Trouwens; de albumtitel is geïnspireerd door het volgende boek:

Only Revolutions - Mark Z. Danielewski - BoekMeter.nl

Dat is dan ook de enige overeenkomst. Het boek is erg experimenteel van aard en van de inhoud zie je niet direct wat terug in de teksten.

Twee albums geleden zou deze band nooit stadionrock genoemd worden..maar nu wel, terecht..en deze wending staat me niet aan.

matt cardle gaat nu many of horror doen! best goede keus.

Many of Horror live gehoord tijdens het voorprogramma van Muse, en die kwam toch wel binnen. Heerlijk nummer. Voor de rest was het onmelodieus knalwerk.

ik heb ze dit jaar live mogen zien maar wat is dit een gave band. Het nummer many of horror is zo top en ook de andere nummers zijn gewoon super. Deze cd zit vaak in mijn cd speler

Biffy mag het voorprogramma gaan verzorgen van Guns 'n Roses a.s. woensdag. Na de twee singles hier te hebben beluisterd ben ik al zo verveeld dat ik 10 euro van de ticketprijs retour wil. De vorige keer dat ik Axl en co mocht aanschouwen waren Faith no More en Soundgarden de opwarmers. The time that ever was

Zal wel aan mij liggen maar ik hoor tig keer liever Biffy Clyro in het voorprogramma 3 nummers spelen dan Faith No More en Soundgarden bij elkaar. Geweldig album is dit trouwens!