Aerosmith - A Little South of Sanity (1998)

een gewoon, doordeweeks verzamelalbum, maar niettemin met supersongs!

Wat is dit nou precies voor album? Is dit een live album, of een verzamelaar en staan hier gewoon de studio versies op? Ik heb het al een paar keer in mijn handen gehad, maar het was de Japanse import versie en kon dus niet lezen wat er op stond.

Het is een live album, best aardig vind ik,

alleen aan de songs te zien lijkt me dit een geweldig album

Echt weer een zwaar onderschat album in Nederland. Ik luister dit bijna elke dag, echt een super sound! gaaf gitaar spel en tyler laat zn rauwe rock n roll stem zo nu en dan lekker naar de 10000000ghz uitschieten. Het is een compleet concert per cd en de opbouw tot aflsuiting is pure kunst. Er is geen zanger die steven tyler na doet, laat staan op zijn leeftijd. Ook de drummer (Joe Kramer) brengt de meest rustige gitaarriffs helemaal tot leven. Ook de bas is erg zuiver te horen op dit album, vooral in Love in an elevator is dit verbazingwekkend.

Ik ben nog maar bij het 2e nummer maar ik kan dit album nu al blind 5 sterren geven. Ben groot fan van Aerosmith en ze klinken echt heerlijk op dit album! TOP!

Heerlijke live-plaat van Aerosmith! Twee uur lang lekkere rock & roll.

Het beste live album van Aerosmith vind ik! Geweldige sound en een setlist om van te watertanden!!

Alleen de titel van dit album, "A Little South of Sanity" is al geweldig, laat staan dat het een geweldige concertregistratie is van Aerosmith. De band speelt fantastisch en de setlist is een mooie mix van liedjes uit de jaren '70, '80 en '90. Eigenlijk laat "A Little South of Sanity" een mooie dwarsdoorsnede horen van het oeuvre van Aerosmith. Daarnaast is het geluid heel mooi gemixed, waardoor alle instrumenten goed en uitgebalanceerd zijn te horen. De typische gitaartandem Joe Perry en Brad Whitford blaast uit je speakers en de ritmesectie Joey Kramer en Tom Hamilton grooved als de neten. Steven Tyler scheurt hier met zijn kenmerkende stem dwars doorheen en het Aerosmith plaatje is compleet. Persoonlijk geef ik de voorkeur uit de nummers uit de jaren '70, zoals "Same Old Song and Dance", "Back in the Saddle", "Mama Kin", "Walk This Way" en "Sweet Emotion". Dit zijn de nummers waar de bluesinvloeden nog het grootste zijn, en daar hou ik van. Maar eigenlijk klinkt alles top op "A Little South of Sanity". Dit live album laat een band horen in bloedvorm, op de top van hun kunnen.

Knip en plakwerk van twee album support tours zoals Live Era van GNR. De Get a Grip tour deed in 1993 Rotterdamse Ahoy aan en een half jaar later het Nijmeegse Goffertpark. Diezelfde volgorde en locaties in 1997 en 1999 met de Nine-Lives set. De tweeceedee is prima aan elkaar gemixt zodat het één concert lijkt. Maar wie wel eens een Aerosmith concert heeft bezocht (of er een video van heeft gezien) dan weet je dat er ook lang uitgesponnen songs (>8 min) worden gespeeld met geregeld een oude blues cover met in ieder geval een hoogtepunt voor het gitaarduo Perry/Whitford. En dat ontbreekt hier echter. Dus voor mij persoonlijk, hoewel het album lekker wegluistert, is het meer een verzameling livetunes dan een concertregistratie. Als verzamelalbum voldoet deze 2,5 uur wel ruimschoots, uit alle tijdvakken zijn de bekendste hits aanwezig. Ik denk dat alle songs wel eens op single verschenen zijn. Laat u niet weerhouden door mijn relaas, alleen had ik voor mezelf toch graag beide tours apart als live registratie in de kast zien staan.

Tot voor kort had ik slechts de longbox Pandora's Box in mijn bezit, vijfentwintig jaren geleden ooit gekocht voor een nogal stevige prijs. Het was een commercieel bijzonder succesvolle periode voor Steven Tyler en de zijnen met een trits hitsingles afkomstig van de albums Permanent Vacation, Pump en Get a Grip.

In 1994 ging ik naar T/W op zaterdag in Torhout meer om vrienden een plezier te doen dan uit interesse want die affiche deed me weinig. Dus je kijkt naar een aantal slaapverwekkende groepen, je loert naar de springende snotapen tijdens Therapy?, Sepultura en RATM en je wacht op de headliner in de hoop dat...

Aerosmith heeft voor mij die dag gemaakt en zoals je hier op deze dubbelaar hoort, heeft deze geweldige groep met die reeks hits en een bijzonder flegmatieke frontman met tonnen uitstraling een livereputatie opgebouwd. Gelukkig worden een aantal oudjes niet vergeten met Same Old Song and Dance, Back in the Saddle, Last Child, Dream On, Mama Kin en Sweet Emotion. Bij Aerosmith moet je er de powerballades bij nemen maar met een zanger als Tyler zijn zelfs deze nummers voor mij een positieve ervaring. Aerosmith live is een kleine belevenis.

Alleen vind ik het jammer dat het hier een collage van verscheidene opnames is. Een kleine smet is het toch voor een groep met zo'n uitstraling dat ze geen officiële live dubbelaar hebben met opnames van één optreden., wel het officieuze Rocks Donnington 2014 van Eagle Records.

Deze vandaag beluisterd, maar "bootleg 1978" en Rocks Donington 2014 vind ik qua bezieling en qua geluidskwaliteit stukken beter klinken dan deze. Vooral de eerste 3 nummers op de eerste cd vind ik tegenvallen, vanaf nummer 4 klinkt het beter. En cd 2 bevalt mij zowiezo beter dan 1, want op die 2de cd staan vooral nummers uit hun jaren 70 tijd op. En de uitvoering van Sweet Emotion valt mij hierop ook wat tegen, en dan vooral de momenten waar het woeste gitaargeweld normaal losgaat klinkt hier maar wat armoedig. Nee deze valt mij toch wel wat tegen, had er stukken meer van verwacht. De geluidskwaliteit van dat live album uit 1978 vind ik wel vergelijkbaar met deze, maar dat past wel wat bij de tijd van toen. Concerten uit 1993 en 1997/1999 daar verwacht je toch wel wat meer van. Toch wel kunnen genieten van dit album bij vlagen, en daarom zeker wel een voldoende.

Deze is juist geluidstechnisch toch optima forma? Of ben ik doof aan het worden? Bij mij knalt deze vanaf de eerste noot tot en met de laatste stuiptrekking heerlijk vol en vuig uit de speakers.

Hier ook, Elevator klinkt toch erg lekker. Hooguit is Donnington 2014 ietwat vuiger qua gitaarsound?
Sweet Emotion lijken ze iets ingetogener te spelen, ik heb bootlegs van Nijmegen, Donnington en Woodstock ( allen 1994) waar ze het echt meedogenloos erdoor jagen met heerlijke jams ook. Stukken uit oa Dazed en Confused en Peter Gunn komen dan voorbij. Wellicht wilden ze dat niet op deze plaat ( rechten?) en deze opname is dan ook uit de Nine Lives tour, waar ze het gewoon meer back to basic brachten.
Back in the saddle ( i’ve got blisters on my sisters) en last child bijv...wow wat een versies!

Fijne plaat , maar het beweegt me niet zo als Bootleg. DIt klinkt toch wat meer bedachtzamer en dat haalt dan ook de vaart eruit. Aerosmith is een te ervaren band om broddelwerk af te leveren en daarom scoren ze best een ruime voldoende. Merkte alleen dat het mij in de periode dat dit uitkwam niet meer zoveel deed. Vandaar ook dat ik het waarschijnlijk mondjesmaat heb beluisterd. Deze week een aantal keren in de herkansing gehad , en mijn bevindingen destijds waren juist. Niks mis mee, maar niet heel bijzonder meer. 3 en halve ster volstaat.