Aerosmith - A Little South of Sanity (1998)

Echt weer een zwaar onderschat album in Nederland. Ik luister dit bijna elke dag, echt een super sound! gaaf gitaar spel en tyler laat zn rauwe rock n roll stem zo nu en dan lekker naar de 10000000ghz uitschieten. Het is een compleet concert per cd en de opbouw tot aflsuiting is pure kunst. Er is geen zanger die steven tyler na doet, laat staan op zijn leeftijd. Ook de drummer (Joe Kramer) brengt de meest rustige gitaarriffs helemaal tot leven. Ook de bas is erg zuiver te horen op dit album, vooral in Love in an elevator is dit verbazingwekkend.

Alleen de titel van dit album, "A Little South of Sanity" is al geweldig, laat staan dat het een geweldige concertregistratie is van Aerosmith. De band speelt fantastisch en de setlist is een mooie mix van liedjes uit de jaren '70, '80 en '90. Eigenlijk laat "A Little South of Sanity" een mooie dwarsdoorsnede horen van het oeuvre van Aerosmith. Daarnaast is het geluid heel mooi gemixed, waardoor alle instrumenten goed en uitgebalanceerd zijn te horen. De typische gitaartandem Joe Perry en Brad Whitford blaast uit je speakers en de ritmesectie Joey Kramer en Tom Hamilton grooved als de neten. Steven Tyler scheurt hier met zijn kenmerkende stem dwars doorheen en het Aerosmith plaatje is compleet. Persoonlijk geef ik de voorkeur uit de nummers uit de jaren '70, zoals "Same Old Song and Dance", "Back in the Saddle", "Mama Kin", "Walk This Way" en "Sweet Emotion". Dit zijn de nummers waar de bluesinvloeden nog het grootste zijn, en daar hou ik van. Maar eigenlijk klinkt alles top op "A Little South of Sanity". Dit live album laat een band horen in bloedvorm, op de top van hun kunnen.

Tot voor kort had ik slechts de longbox Pandora's Box in mijn bezit, vijfentwintig jaren geleden ooit gekocht voor een nogal stevige prijs. Het was een commercieel bijzonder succesvolle periode voor Steven Tyler en de zijnen met een trits hitsingles afkomstig van de albums Permanent Vacation, Pump en Get a Grip.

In 1994 ging ik naar T/W op zaterdag in Torhout meer om vrienden een plezier te doen dan uit interesse want die affiche deed me weinig. Dus je kijkt naar een aantal slaapverwekkende groepen, je loert naar de springende snotapen tijdens Therapy?, Sepultura en RATM en je wacht op de headliner in de hoop dat...

Aerosmith heeft voor mij die dag gemaakt en zoals je hier op deze dubbelaar hoort, heeft deze geweldige groep met die reeks hits en een bijzonder flegmatieke frontman met tonnen uitstraling een livereputatie opgebouwd. Gelukkig worden een aantal oudjes niet vergeten met Same Old Song and Dance, Back in the Saddle, Last Child, Dream On, Mama Kin en Sweet Emotion. Bij Aerosmith moet je er de powerballades bij nemen maar met een zanger als Tyler zijn zelfs deze nummers voor mij een positieve ervaring. Aerosmith live is een kleine belevenis.

Alleen vind ik het jammer dat het hier een collage van verscheidene opnames is. Een kleine smet is het toch voor een groep met zo'n uitstraling dat ze geen officiële live dubbelaar hebben met opnames van één optreden., wel het officieuze Rocks Donnington 2014 van Eagle Records.