Santana - Lotus (1974)

Ik heb deze vanmorgen helemaal proberen af te luisteren maar helaas , tijdens Samba Pa Ti heb ik op de eject knop gedrukt , ik kon het niet meer aanhoren .
Zelfs het pronkstuk Samba Pa Ti laat me volledig koud , terwijl de studio versie magistraal is , nee dit is `n miskoop geweest , jammer van het geld , misschien is deze muziek nog geschikt als achtergrond muziek in een poffertjeskraam .
Ik ga van 3,5 naar 2 sterren .

Meen je dat nou rudiger, ik vind dit nou juist 1 van de allerbeste live platen die ik bezit, ik beluister hem niet vaak maar als ik er naar luister vind ik het toch echt magistraal, gewoon nog wat vaker beluisteren en even doorbijten en het kwartje valt vanzelf wel Ruud. Als je het na 5 a 6 luisterbeurten nog niets vind dan is het je smaak gewoon niet, maar je hebt hem org, ik zal hem af en toe een kans geven als ik jou was. Misschien een tip, ga gewoon in een poffertjeskraam werken, en hij bevalt op den duur vanzelf wel .

Ricardo,

Jouw waardering is opeens een stuk minder geworden voor 'een van de allerbeste live platen die je bezit'. (zie 12 december 2008)
Onderstaand ben je nog ontzettend enthousiast (magistraal).
Waarom, na een half jaar, jouw waardering met 1,5 punt naar beneden??

Magistrale liveplaat, net als Moonflower, al is de sfeer hier toch geheel anders.

By the way, Moonflower staat verkeerdelijk bij de reguliere albums, terwijl het dus ook een liveplaat is, heren Moderators en hoe noem je dat, deze die de website opmaken.... pas dat eens aan aub!!

Dat heb ik nu altijd bij die Mark, die kan ik ook niet afluisteren terwijl ik dit een van de beste live platen vind en dat als sympho liefhebber.

@ Gert P, ik vind Rudiger's visies ook soms nogal kort door de bocht, maar smaken verschillen nu eenmaal, je kunt niet iemand dwingen om iets leuk te vinden, toch?
Ik heb al geleerd om eenieders mening te respecteren, al staat die mening loodrecht op de mijne.
En eigenlijk is dat het beste, het zou nogal saai worden mochten alle mensen identieke smaak hebben, toch?
En om bij het topic te blijven; Ik vind Lotus een schitterend album, de meeste albums van Santana tot zo ongeveer 1978, daarna werd het een pàk minder....

Mag dat niet van jou dan? Nou ok ik zal het nooit weer doen.

Ricardo, ik heb "Lotus" inmiddels ook afgewaardeed . Wie houdt mij tegen......... . 30 jaar geleden ging ik nog helemaal uit m'n dak bij het beluisteren van dit in Japan opgenomen live album. Nu ik als 50 jarige man naar Santana 's "Lotus" luister val ik op een gegeven moment in een diepe slaap. Kortom: "Lotus" weet mij nog maar matig te boeien. Alleen de hoes blijft geweldig mooi.

Ik vond dit album toen ik hem voor het eerst beluisterde echt overweldigend klinken, maar ik draai hem eigenlijk nooit meer. Ik vind hem nog steeds wel vrij aardig, maar dat enthousiastme van het begin is na 3 luisterbeurten toch echt wel verdwenen. Meestal groeien albums bij mij alleen maar, maar deze vind ik ook redelijk saai klinken en uiteindelijk toch wel een stuk minder goed dan ik in eerste instantie dacht. Maar nog wel een goede voldoende hoor, dat nog wel.

Helemaal met je eens, heb er ook een stuk of 7 en allemaal uit de begin periode.
Maar kon het even niet laten.

In slaap vallen bij zoveel gitaargeweld?
Moet je Dead can dance of loreena McKennitt helemaal niet draaien want dan blijf je in je slaap.

Het blijven toch momentopnamen het uitbrengen van een stem. Ik kan soms een 1 geven aan een cd van santana en soms een 5 aan dezelfde. Het zou prettig zijn als mensen hier een gemiddelde stem(ming) uitbrengen, dat geeft een wat objectiever beeld en beinvloedt de sc ore minder, tenzij je vaker een stem uitbrengt op dezelfde plaat. Voor mij is Lotus gemiddeld een 4 waard, met als absolute uitschieter ' incident at Neshabur' , daar waar hij begint te moduleren wordt ik in andere sferen geschoten met kippevel all over. Ik kocht de 3 dubbel elpee ooit eens op koninginnedag voor 3 gulden. Ik moest 1 gulden per schijf betalen. Mijn dag kon natuurlijk niet meer stuk.

Toch best wel een sfeervol album is dit vind ik. Ook de trommels voegen wel iets bijzonders toe. Ik kan hier als ik even berichten op mu.me aan het typen ben, best naar luisteren. Op de achtergrond klinkt dit best goed. Maar ik vind het geen album om er speciaal voor te gaan zitten. Als tussendoortje best lekker, maar ook niet te vaak. En op den duur vind ik het ook wel wat langdraderig gepingel worden allemaal.

Allemachtig, wat een fenomeen is die Michael Shrieve (de drummer)! Ik was al bijzonder onder de indruk van zijn eigen werk uit de late 80s (voor de geïnteresseerden: hier en hier), maar hier geeft-ie toch ook een paar fraaie showcasejes weg. Vooral op het fantastische, door hemzelf geschreven "Every Step of the Way" trommelt-ie echt de pannen van het dak! "Incident at Neshabur" en "Toussaint l'Ouverture" zijn eveneens geweldig, en zijn 10 minuten lange solo "Kyoto" mag er ook zijn. Hij was hier pas 23 jaar trouwens. Petje af hoor.

Dit album luistert erg fijn weg en is toch wel het beste van Santana wat ik tot nu toe hoorde. Zo'n beetje de latin-versie van Bitches Brew.

Op "Mr. Udo" horen we trouwens Leon Thomas nog duidelijk een stukje scatten uit "The Creator Has a Masterplan" van Pharoah Sanders' meesterwerk Karma uit 1969.

Nu ik toch tegelijkertijd aan het luisteren ben: briljant live album.

Het meeste is uiteraard redelijk bekend, maar ik moet toegeven dat Santana er in 1973 een geweldig spektakel van heeft gemaakt. Zo nog in de periode van zijn eerste paar (en vooral sterke) studio albums (vanaf 1969).

Met een hoop herrie in de latinrock sfeer, veelvuldige en langdurige gitaarsoli, de liefhebber komt hier niets te kort. Met enige weemoed en spijt kijk ik hier terug: een avondje zoals op Lotus had ik Santana live ook nog wel eens willen meemaken.

Eind '77 zou Moonflower verschijnen, een volgend live project alweer, dat werd opgeleukt met enige nieuwe studionummers.
Maar het haalt het toch niet.....hoewel.....nee, ik geloof toch dat Lotus, juist omdat het alleen maar live is, beter is dan Moonflower.

Dat maakt Lotus tot niet alleen het beste live album van Santana maar geeft de luisteraar in ieder geval een spectaculair avondje.
Iemand bekend of er geen dvd bestaat van deze Lotus concerten?

Nu 1 jaar geleden aangeschaft op vinyl, 3 elpees, 6 kanten vinyl en muziekplezier. Als je evoor in de stemming bent, en het luid genoeg afspeelt, krijg je echt dat live/concert gevoel. Een uitstekende live album.

Een geweldige live album, Santana op zijn best. Geweldig lekkere solo's, zowel gitaar als electrische piano, en het swingt heerlijk! De nummers worden echt perfect uitgevoerd.
Een klein minpuntje: de gitaar overheerst wel.

Redelijke live plaat, niet meer en niet minder

Weinig zang op dit album en geen Soul Sacrifice, maar wel mooi allemaal.

Prima live-werk van CS wat mij betreft, 2e hands tegengekomen en meegepakt voor 7,50 om te proberen. Mooie hoeswerk en heerlijk virtuoos. En inderdaad: misschien niet alles achter elkaar afspelen.

Het zal wel aan mij liggen, maar wat vind ik dit een slecht album. Van de mooie nummers die op de studio-albums staan, blijft niks over. 1 ster

Het is een live album waarvan het geluid niet helemaal top is maar om dit nu slecht te noemen....
Neem nu de uitvoering van Incident at Neshabur,fenomenaal! Ik wou dat ik erbij was geweest, dikke tak roken en in je blote reet met de voetjes van de vloer.

Live album dat wat moeizaam op gang komt. De intro (Going Home) en het daaropvolgende 1 Funk zijn wat vaag, maar daarna (Every Step of the Way) begint het album pas 'echt' wat mij betreft.
Black Magic Woman, Gypsy Queen en Oye Como Va behoeven geen toelichting. Ze komen live minstens zo goed tot hun recht als op de studioalbums.
Vervolgens een hele rij songs waarbij ik me zelf erop betrap dat het ik moeite heb het hele album in één keer uit te zitten. Het wordt op den duur wat eentonig. Bovendien ontbreekt (helaas) hier de op live albums verplichte drumsolo niet.
In zijn totaliteit echter een prima live album dat terecht een plaatsje heeft gevonden in de jaarlijst 1975 van Oor (positie 51)

Album uit 1974, ik was nog een tiener, maar kende het album wel van naam. Een driedubbelalbum, die had j e toen bijna nooit. Alleen dat al maakte grote indruk op deze 14 jarige. Ik kende van Santana enkel Samba Pa Ti, She is not there end. Vanzelfsprekend was een driedubbel album niet weggelegd voor deze tiener, maar altijd wel nieuwsgierig gebleven. En ineens zie ik hem liggen in de kringloop voor , schrik niet 1,25. Even nog gecheckt, zitten alle drie de platen er nog in. Jawel. De hoes heeft wel geleden de afgelopen 46 jaar, valt bijna uit elkaar. Is nog een poster in , enkel mis ik de titels van de nummers. Maar, ja voor dat geld...En de platen zijn nog prima in orde. Eens een avondje voor gaan zitten voor ik een beoordeling geef, maar kant 1 is al prima, Santana zoals ik het het liefste hoor van deze band. Ik kom er nog op terug !

Jammer van begin album..de 1e 2 nummers zijn moeizaam

Veel beluisterd weer eens de afgelopen 2 weken, een eerlijke liveplaat met een goede live feel, maar mij toch net iets teveel gepiel, gepingel en gefreak om hem vaak af te spelen! Voor de sfeer en het goede live gevoel wel een voldoende verdiend

Wat mij op Valentijnsdag 2009 bezielde om "Lotus" als slaapverwekkend te bestempelen? Waarschijnlijk een black-out gehad.

Ik herken veel menig scribent hier. Het begin van Lotus is magistraal: die intense stilte, na een minuut of wat subtiel doorbroken door de atmosferische klanken van een keyboard. Dat smaakt naar meer. En op de eerste kant word ik zeker niet teleurgesteld.
Over het geheel genomen valt het echter toch wat tegen: mooie nummers worden veel te veel uitgemolken door ellenlange gitaarsolo's. Het geluid daarvan is blikkerig en schel, en doet soms regelrecht pijn aan mijn oren.
Carlos Santana is een uitstekende gitarist, maar om dat nou zes plaatkanten lang zo nadrukkelijk uit te venten, nee dank je. De hoogtepunten zijn voor mij dan ook de rustiger passages zonder al dat gepiel.

Ja, Lotus is als geheel veel te veel van het goede. Je kunt deze plaat het beste in kleine doses tot je nemen, en zeker niet in één keer afspelen. Maar eigenlijk vind ik het beluisteren van één van de drie platen al veel vergen van mijn doorzettingsvermogen, en dat zeg ik als doorgewinterde Santana-fan. De ellenlange jams zouden nog goed kunnen werken als je bij het live-concert aanwezig bent, maar op de plaat slaat het na verloop van tijd een beetje dood. De matige geluidskwaliteit helpt ook niet echt...

Vol . knop op 10 dikke prima

Een van de allerbeste live platen ooit gedraaid, wel even wat werk, zes plaatkanten vol met fantastische live opnames, opgenomen in Japan. Elk nummer weer uitstekend met als waanzinnige uitspatting natuurlijk 'incident at neshabur' wat een sensationeel nummer!

cd 1 van deze is bij mij wel zwaar favoriet, heerlijk sfeervol schijfje! Cd 2 begint zwak met de eerste 3 nummers, eerst het oeverloze gepiel van mantra, gevolgd door een drum solo, om daarna te vervolgen met een nietszeggend overgang allegaartje Castillos de Arena, en dan zijn we al bijna 20 minuten verder!! Om te vervolgen met wat mij betreft het hoogtepunt van de tweede cd met Incident at Neshabur wat een intense trip is die de moeite beslist waard is om even lekker voor te gaan zitten. Ook een mooie uitvoering van Samba Pa Ti. Af en toe heerlijk om af te spelen, en bij voorkeur in het voorjaar of in de zomer. Het heeft even geduurd om alle nummers een plek te geven. De geluidskwaliteit en het live gevoel is echt geweldig, alleen soms gaat hij gewoon te ver met soms onzinnig en oeverloos gepiel. En de eerste 20 minuten van cd 2 skip ik in het vervolg, want de volgorde van die 3 nummers vind ik ook niet goed gekozen, zodat je de zwakste nummers gelijk achterelkaaraan hebt. Ben nog steeds heel blij met deze plaat die ook nooit weggaat, maar helaas dus wel een aantal skip momenten heeft!

Door MOFI nu uitgebracht (import) als Original Master Recording, 3lp, inclusief originele klaphoes met alle inlays en foto's. Prachtige kwaliteit, 180 gram. Klinkt beter dan de MOV van vorig jaar (geel vinyl) maar die was dan ook maar 50 euro ! (en zonder alle inlays)