Deathspell Omega - Mass Grave Aesthetics (2008)

Het prevelen van een schietgebed is het laatste dat nog rest wanneer deze herauten van Het Kwaad met een overdonderend episch intro deze kortstondige doodsmars inzetten. Met de middelen zoals voor het eerst toegepast op het onvolprezen Si Monumentum Requires, Circumspice tracht Deathspell Omega opnieuw een allesverstikkende deken van duisternis dood en verwoesting over alles wat ons dierbaar is te leggen.

Het massagraf met daarin de rottende resten van alles dat wat eens was, achtergelaten na de gitzwarte zegetocht , treffen wij hier gepresenteerd als een kunstwerk van ongeëvenaarde schoonheid. De kunst van het oorlogvoeren, de kunst van het extermineren, de kunst van alles dat onze weerzin opwekt. Deathspell Omega weet als geen ander datgene te bewerkstelligen wat black metal in mijn beleving moet bewerkstelligen. Een luguber gevoel van ziekte, dood en intense verwrongen kwaadaardigheid.

Hoewel Mass Grave Aesthetics niet bijzonder veel afwijkt van het overige materiaal van de band, is het haast ontroerend hoe men toch steeds met ultiem boeiende stukken op de proppen weet te stoppen. Extreem drukke riffs, onmenselijk drumwerk afgewisseld met bizarre intermezzo's die als een nachtmerrie je onderbewustzijn blijven tarten met hun geschifte begraven kerkkoren en echoënde gitaareffecten.

En waar de vocalist doorgaans als een afstandelijk heerser op ijskoude, objectieve wijze zijn grimmige verhaal onthult, zijn er heel af en toe kleine momentjes waarin hij de controle verliest en vervalt in maniakale hysterie. Dergelijke momenten zorgen ervoor dat je op het puntje van de stoel blijft zitten.

Deathspell Omega biedt ronduit zinderende black metal. Dissonant, allesverwoestend en bijzonder muzikaal tegelijk. Ik weet het, ik begin een beetje als een fanboy te klinken maar dit is dan ook onweerstaanbaar. Ook deze EP krijgt van ondergetekende de volle mep.