Santana - Amigos (1976)

Deze plaat is zo goed en lekker, dat ik me echt afvraag of ik dezelfde plaat op heb, als anderen (gezien de reacties en het albumgemiddelde).

Ah de aap linksbovenin heeft de lp vast. Haha, wat leuk inderdaad.

Ik weet niet hoe het in Nederland zit, maar in Vlaanderen noemen we rechtsboven gewoon rechtsboven.

Mijn eeuwige fout. Links en rechts door elkaar halen. Je moet mij ook nooit vragen de weg te wijzen. Rechtsboven, aldus.

Ik had een collega die ook het verschil niet wist tussen links en rechts - en dat heeft niets met een gebrek aan intelligentie te maken. Ze was een leuke meid, maar helaas met een beroerde muzieksmaak. Carlos Santana vond ze maar niets. Zal dit prachtige album waar weer eens snel opzetten!

Wij vroegen ooit in Brussel de weg aan enkele Franstalige jongens. Die vonden het leuk om te proberen ons op het verkeerde been te zetten. A gauche zeiden ze, terwijl ze naar rechts wezen.

Ik stem ook altijd per ongeluk PVV.

Rechtsom of linksom, door dat geneuzel hier vanmiddag Amigos na lange tijd weer eens beluisterd. Had vroeger een SA C-90 bandje waar deze en Shango opstonden. Tijdens mijn rondreis over de wereld is dat bandje zoekgeraakt, tot ik 'm jaren later bij een 'vriend' in Wellington terugvond, samen met de helft van mijn cassettebandjes collectie. Ik had alleen een rugzak bij me en mijn muzieksmaak was inmiddels nogal ingrijpend veranderd, dus ik heb het maar zo gelaten.

Amigos dus. Wat Michiel zegt, lekkere plaat hoor. Enkele nummers hebben even later in de live versie op Moonflower blijkbaar opeens veel meer impact, kijk maar naar de verschillen in waardering. Ik snap 'm ook niet, gewoon een prima Santana.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom dat aapje daar rechtsbovenin de hoesafbeelding met de debuutplaat in zijn hand zit. Is het gewoon een subtiel grapje van de hoesontwerper of had Carlos er zelf een bedoeling mee? Ik heb het idee dat hij ermee wil aangeven dat de band - op dat moment in een sterk gewijzide samenstelling ten opzichte van die eersteling - er een beetje mee wilde terugkeren naar het geluid van die begindagen. Dat is wat mij betreft ten dele gelukt.

Ik vind dit helemaal geen onaardige plaat, al was het maar omdat Santana hier met Europa de sterkste instrumental in zijn gehele carrière aflevert. Je zou het als een doorslagje van Samba pa ti kunnen beschouwen, maar ik vind Europa nog net wat scherper, met een mooiere melodie en opbouw. Zoals die band halverwege die tempoversnelling opbouwt, waarna onze gitarist na een kalme eerste helft opbouwt naar een woeste finale, die in de studioversie helaas wordt weggedraaid. In de live-versie op Moonflower wordt het nummer weer keurig afgebouwd en dat vind ik helemaal zoals het hoort.
Aanvankelijk was het niet eens een single. Dat gebeurde pas twee jaar later, als onderdeel van de toen in Nederland uitgebrachte dubbel-LP 25 hits, die goed verkocht in de slipstream van het hernieuwde succes met Moonflower.

Persoonlijk houd ik wel van dit soort muziek: lange, percussieve instrumentale stukken met een enigszins jam-achtig karakter, maar toch met een duidelijke structuur. In de jaren zeventig niet ongewoon; Santana vond er enigszins aansluiting mee met de in die jaren florerende jazzrock.

Met Dance sister dance, Gitano en in mindere mate Take me with you heeft de groep op deze plaat nog enkele sterke troeven in handen, maar daarmee is de koek wel op. Want de overige drie nummers vermogen niet te imponeren, vanwege te saai en te flauw. Daarmee zijn per saldo wel 25 van de 41 minuten speeltijd geslaagd te noemen, dus dat is alsnog goed voor een ruime voldoende. Maar een beetje wisselvallige plaat is het wel.

Allman Brothers, Mahavishnu Orchestra, Weather Report, Osibisa, Little Feat, Sea Level, Miles Davis, Fela Kuti, ik houd van die periode, van prog tot jazz tot rock. Veel jammen, lange songs, veel gevoel en emotie, wat filosofie en spiritualiteit, spontaniteit, weinig studiofoefjes. Een gouden eeuw van pak 'em beet 1955-1975 met een klein staartje richting 1980.

Dat deze vaak instrumentale bands hele stadions vulden, ik kan het niet geloven.

Ja, het was in dat opzicht echt wel een andere tijd; zoiets is nu bijna niet meer voor te stellen. Het was de tijd waarin popmuziek nog jong en fris was, zich ontwikkelde en groeistuipen doormaakte. Bands begonnen te experimenteren, maakten langere, complexere nummers en daar was kennelijk een groot publiek voor. Santana past natuurlijk ook in dat rijtje. Maar op een gegeven moment begonnen het herhalingsoefeningen te worden en verdween de spanning uit dit soort muziek. In het algemeen gesproken dan, uitzonderingen daargelaten.

Rond 1976-1977 sloeg de slinger van de pendule door naar de andere kant: enerzijds kwamen disco en funk op, wat zijn weerslag had op de ritmepatronen van veel van deze jazzrock- en jambands, die daardoor simpeler en voorspelbaarder werden. Daarnaast schreef de punkwet meedogenloos voor dat we moesten terugkeren tot de essentie: ruw gespeelde popsongs van drie minuten of minder. Het had zijn weerslag op de prog, de jazzrock en aanverwante stijlen, die daardoor vooral sterk aan het door jou genoemde tijdvak gebonden zijn.
Al wordt dit soort muziek anno nu ook nog steeds gemaakt, maar dat weet jij veel beter dan ik. Ik zie je naam tenminste met enige regelmaat opduiken bij vergelijkbare bands waar ik nog nooit gehoord heb.

Er is onzinterm bedacht voor door jou en mij geliefde bands: jamband.

De bands die daar onder vallen zijn legio, en eigenlijk al onder te verdelen onder andere (logischer) genres. Van Red Hot Chili Peppers, via Pearl Jam en Blues Traveler tot Dave Matthews Band.

De leukste vind ik Gov't Mule en Tedeschi Trucks Band, die heerlijk een potpouri van blues, jazz, soul, funk en rock maken en hun hand niet omdraaien voor een cover en met gemak live een nummer een kwartier laten duren.

Buiten de jazz(rock) zie ik de durf om lange songs met veel solo's en improvisaties maar matig aanwezig de afgelopen 30 jaar. Misschien bij de stonerrock, maar dat is ook maar een niche. En RHCP zijn (onder druk?) ook een popband geworden.

Tedeschi Trucks Band is wel echt groot en wint grammy na grammy. Alleen de Nederlanders hebben geen idee wie ze zijn.

Tony

Amigos dus. Wat Michiel zegt, lekkere plaat hoor. Enkele nummers hebben even later in de live versie op Moonflower blijkbaar opeens veel meer impact, kijk maar naar de verschillen in waardering. Ik snap 'm ook niet, gewoon een prima Santana. [/quote]

Hier kan ik me wel in vinden. Naar aanleiding van de Posts van de afgelopen dagen deze weer eens gedraaid en inderdaad een prima album. Dank heren, deze voor mij aan de vergetelheid onttrokken!

Mssr Renard schreef:



Nou, dat valt wel mee hoor. De Tedeschi Trucks Band heeft hier in Drenthe al eens op het Grolloo Blues Festival gestaan en alle albums lopen hier in Assen heel goed. Ik kan mij niet voorstellen dat wij een geïsoleerd geval zijn.
De albums worden hier op MM ook uitgebreid besproken.

Ik vind 20 a 30 stemmen per album niet echt uitgebreid hoor. Ik denk dat ze dan misschien buiten de randstad groter zijn? Hoedankook, hoor ik er bijna niemand over, en bijna iedereen die erover spreek, die zegt het niets. Maar goed om een kenner te spreken, in elk geval!