Santana - Inner Secrets (1978)

Dit album was mijn eerste serieuze kennismaking met Santana. Ik vond het destijds (eind jaren '70) een prima lp en dankzij dit album ben ik geinteresseerd geraakt in de muziek van Santana. Dat tot op de dag van vandaag. Inner Secrets is denk ik niet het beste Santana album maar ik hou wel goede herinneringen over aan mijn eerste Santana lp.

Juist, Hans, dit is niet zijn beste album, maar een slechte plaat is het zeker niet. Well Alright (Blind Faithcover, en eigenlijk dus ook Buddy Hollycover!), Strormy en Move On waren toch leuke nummers.
Al was de scherpte er hier toch wat af.

***1/2

ja, het magische vuur was weg van de beginperiode, al een tijdje al, maar well allright was toch een prachtig nummer en goeie single vroeger .

Santana gooit het hier op een merkwaardige wijze over een wat andere boeg.

Gedaan met de mystieke elementen, langdurige instrumentale nummers en zelfs grotendeels met de Latin.

Negen recht-toe-recht-aan rocksongs. Niet onaardig, maar anders. Santana stond na het grote succes van Moonflower in de bloei van zijn leven. En het kan niet altijd Caravanserai zijn, zal hij hebben gedacht.

Ik denk eerlijk gezegd, dat de goed ontvangen studio-nummers van Moonflower (She's not there, I'll be waiting e.a.) hebben geleid tot het idee achter Inner secrets.

Ja, zijn gitaar is nog wel aanwezig, getuige het instrumentaaltje Holiday, de single Well allright en Wham! Alleen de sfeer op deze cd is zo veranderd, in vergelijking met bijvoorbeeld nog een paar jaar eerder met Amigos en Festival.

Maar mede door opener Spanish rose en genoemde nummers is Inner secrets toch zeker geen matige cd geworden.

The uitvoering van Well Allright is weergaloos.

Een redelijk goede plaat, goed te beluisteren. Maar dit was bij mij wel het einde van het tijdperk Santana, hoewel ik hierna nog wel één en ander album geprobeert heb. Denk dat Carlos het hierna ook niet meer echt een richting had...

santana's gitaar klinkt wat droger dan normaal. hij zou toch niet op een telecaster gespeeld hebben? zou wham! hier hun naam vandaan hebben? zelfs het uitroepteken komt overeen. er staat genoeg goeds op om een 3.5 te rechtvaardigen.

Beetje saaie plaat van Santana. Die zanger, ik weet niet wie het is, klinkt op één of andere wijze als een absurde nachtclub zanger, soms satirisch, zoals Frank Zappa dat satirisch inzet op sommige van zijn platen. Maar bij Santana is het allemaal bloedserieus.
Best aardige nummers, It's alright springt er wel uit. De Buddy Holly cover maar dan in de Blind faith stijl gebracht.
Na de sprankelende diversiteit van Moonflower is het wel behelpen.

De zanger is Greg Walker. Persoonlijk vind ik Carlos' keuze voor zangers nooit geslaagd. Mooie percussie en gitaarwerk; dat toch nog steeds.

Een drie omdat ik een grote Santana fan ben. Maar toen deze lp uit kwam en ik hem kocht (van dat beetje geld dat ik toen had) vond ik hem echt tegenvallen. Na vele, vele jaren, nu dus, vind ik Inner Secrets nog steeds wel aardig, maar mis nog steeds dat swingende en uitdagende van Santana

Dit is sinds santana III eindelijk weer een aardig studioalbum.

Alleen The facts of Love en Stormy vind ik niets.

IK ging voorlopig stoppen met de Santana-ontdekking ... niet dus ... Deze 'Inner Secrets' bevalt me redelijk goed. De stem van de zanger blijft een zwak punt. Het korte instrumentale nummer 'Life is a Lady/Holiday' vind ik heel geslaagd.

Vooral dat eerste nummer Dealer/Spanish Rose vind ik erg goed. Zit ook een prachtige dubbel leadgitaar solo in. Well Allright is een fraaie cover en een aantal andere nummers zijn prima te pruimen. Beetje funky en soul klinken door. Prima zanger met Gregg Walker die ook op Moonflower aanwezig was. En talloze schitterende gitaarsolo's van Carlos Santana zelf. Geweldige gitarist is dat toch. Nee. Leuke plaat dit. Op vinyl.

Moonflower had ik al op een bandje (en later uiteraard zowel op LP als CD), maar deze Inner secrets was het eerste Santana-album dat ik zelf op LP kocht. Zoals zo vaak heb je aan die vroeg aangeschafte albums dierbare herinneringen en schat je ze hoger in dan ze eigenlijk verdienen.

Want het totale repertoire van Santana overziend - en ik heb in de loop der jaren een aardige verzameling opgebouwd - moet je natuurlijk constateren dat Inner Secrets niet echt een hoogtepunt is voor de band. Misschien zelfs het begin van de neergang, want het wordt hier wat song-georiënteerder en commerciëler, waardoor de kenmerkende lange instrumentale 'jams' wat naar de achtergrond verdwijnen, net als de latin- en fusion-invloeden. En zelfs als ze er zijn, zoals de swingende afsluiter Wham!, is het compact en overzichtelijk gehouden.

Toch staan er best mooie dingen op: de opener Dealer/Spanish rose is een mooi uitgewerkt tweeluik, waarvan ik pas jaren later ontdekte dat het eerste nummer een cover van Traffic was. Well all right is een geslaagde cover van een Buddy Holly-nummer (dat wist ik dan weer wel ten tijde van de aankoop), dat in feite een cover is van de eerdere Blind Faith-bewerking van dat nummer. Open invitation vind ik een lekker rockende kraker, het instrumentale tweeluik Life is a lady/Holiday is mooi opgebouwd en sfeervol. En zelfs One chain (de tweede single van het album, eigenlijk gewoon een poging tot disco, die ook in een 12 inch remix werd uitgebracht) kan ik goed hebben. Ook hier kwam ik er pas jaren later achter dat dit een cover was van een Four Tops-nummer. The Doobie Brothers namen het jaren later nog eens op.

De niet genoemde nummers vind ik wat minder, maar door de bank genomen mag ik deze nog graag horen. Opmerkelijk detail: er kwamen volgens Wiki niet minder dan 5 singles uit, waarvan Stormy (een cover van Classics IV, de voorloper van de Atlanta Rhythm Section) One chain en Well all right internationaal scoorden, al werden het nergens echt grote hits. In de VS bleef het album daardoor langer in de charts staan dan welke andere Santana-LP dan ook, Supernatural (natuurlijk) uitgezonderd.

Ken dit album niet , alleen het nummer Well Allright dat ik een heerlijk, opzwepend nummer vindt

Altijd leuk, een oudere Santana op de kop tikken en ontdekken wat je er al van kent. Heb onlangs een gave elpee opgescharreld met bedrukte binnenhoes. Behalve Well Allright was Life Is a Lady / Holiday me bekend. Als ik het goed begrepen heb borduurt Inner Secrets dus voort op de studiotracks van Moonflower. Stilistisch leunt die 2e van de B-kant, Open Invitation, aardig tegen de harde rock aan en bevat spetterend gitaarwerk en een versnelling op het eind. Lijkt me dat het vocale hier aardig terrein wint van het instrumentale binnen het Santana-oeuvre; die keuze in zangers vind ik ook niet altijd even geslaagd, het gitaarspel wel weer.

Aangename late seventies rockplaat die inderdaad afwijkt van de latin fusion waar Santana mee bekend is geworden. Desondanks werkt deze plaat wel, waarschijnlijk omdat er vier erg goede covers opstaan, waardoor het songtechnisch gewoon klopt.

De productie is ook erg goed. Een beetje droog maar erg helder en de percussie en zang komt goed over. De latinsfeer blijft behouden en de plaat heeft zo nu en dan ook iets mystieks, zoals in Spanish Rose. Chris Rhyne tovert wat lekkere synthsolo's uit zijn synths en de gitaren van Carlos Santana en Chris Solberg klinken op de momenten dat ze los mogen gaan, ook echt erg lekker.

Verder is de plaat meer song- en vocaal gericht. Maar Greg Walker is dan ook een fijne zanger, dus dat zit wel goed.

Deze plaat mist wat mij betreft wel een She's Not There of een I'll Be Waiting.

Een iets trager album van Santana. Hij is in dit album soms nog wat zoekende.

Ik ga toch eens behoorlijk omhoog in de beoordeling van dit album.
Het klopt, de songs zijn sterk, de productie ook.
Het is in zekere zin spannend, er is een geheel nieuwe bezetting, Tom Coster is van het toneel verdwenen.
Greg Walker is vanaf Moonflower gebleven maar de bandleden van Festival zijn vervangen.

Aanvankelijk ben je geneigd te denken dat het na de jaren '70 en het eigenlijk afsluitende Moonflower het niets meer kan worden met Santana.
Maar niets blijkt minder waar, ik vind het album zelfs groeien in de loop van de tijd.
Grappig is dat op cd One Chain met 7:13 feitelijk de 12" (disco-)versie van het nummer is. Oorspronkelijk duurde het rond 6 minuten. Met de komst van de cd is de 12" versie op het album gezet. En alleen op een Japanse sleeve versie is de originele song nog op cd terug te vinden. Maar ik vind deze One Chain prima en blijkbaar zijn velen het daarmee eens.

Nu je het zegt! Ik heb zowel de LP als de CD, maar het was me eigenlijk nooit eerder opgevallen. Hij duurt een minuut langer, maar het is wel degelijk een remix. Nog wel van de grote remixer John Luongo, die de disco-feel voor een nummer van een rockband goed heeft getroffen, vind ik. Al was een percussie-break in een 12 inch discosingle in die jaren vrij gebruikelijk.

Ik zie trouwens ook dat One chain een Lambert/Potter-compositie is, en Dennis Lambert en Brian Potter waren toevallig ook de producers van dit album. Dus dat nummer hadden ze nog ergens op de plank liggen, al werd het eerder opgenomen door de mij verder onbekende groep People. Later werd het ook nog opgenomen door the Four Tops, die er in de VS een kleine hit mee hadden.
Ik kwam op YouTube nog een leuke live-versie tegen uit de periode dat ze dit album promootten voor de Duitse tv. Swingt toch wel heerlijk, hoor.

Vooruit, ik gooi mijn waardering voor dit album ook met een halfje omhoog, van 3,5 naar 4. Je hebt gelijk dat deze plaat algemeen wordt beschouwd als de eerste plaat na de hoogtijdagen van Santana, die werden afgerond met Moonflower. Het is een duidelijk meer song- en AOR-georienteerd album, maar in zijn genre vind ik hem zeker niet verkeerd. Ik lees verschillende reacties op zanger Greg Walker. De een vindt 'm verschrikkelijk, de ander uitstekend. Hij heeft zijn maniertjes en zingt af en toe wat 'over the top', maar ik mag 'm graag horen.