Dimmu Borgir - Stormblåst (1996)

Verbaasd en teleurgesteld over dit album. Het kostte me ooit veel moeite om het te vinden. Zeker omdat Dimmu Borgir het opnieuw opgenomen heeft, want die versie stond altijd in de verkoopbakken. Stormblast heeft ook een zekere klassiekerstatus. Ietwat bijzonder, aangezien op metal-archives en RYM de gemiddeldes vrij laag zijn. Ik kocht de cd een paar jaar geleden, maar heb er nooit echt naar geluisterd. Nu ik het alsnog draai, vind ik het niet gek dat het een vrij logisch vervolg is op For All Tid, maar lijkt het nog nauwelijks op wat komen gaat. Zeker een album als Enthrone Darkness Triumphant wat ruim een jaar na Stormblast uitgebracht werd. Hier vinden we nog steeds Silenoz achter de microfoon, die in elk geval flink gegroeid is. Het gitaarwerk is best ok. Dit album heeft ook een aantal toffe riffs, maar de keyboards zijn echt heel rammelend. Af en toe klinkt het charmant, maar het blijft knullig. De black metal van Dimmu Borgir is opvallend traag. Veel passages die ook gerust doom kunnen zijn, maar dan op een wat zoetsappige, romantische manier (romantiek zoals in de negentiende eeuw). Dimmu Borgir stelt hier sfeer boven de songs en dat mag gerust een slechte keuze genoemd worden. Ik kan dit soort archaïsche black wel waarderen, maar dit album is nergens echt bijzonder.

Tussenstand:
1. Stormblast
2. For All Tid

Sympathieke achtergrondblackmetal, maar de band is er nog niet. Het plagiaat van Magnum is voor mij als Magnum-liefhebber vooral erg grappig, maar Sorgens Kammer klinkt eigenlijk nergens naar. Krakkemikkig gespeeld, te traag enzo. De band gaat op het best als het gewoon sfeervolle kerkerblack speelt, maar uiteindelijk blijft er relatief weinig hangen. Enkele toetsenpartijen zijn mooi, sommige riffs slaan echt wel aan en het basspel is bovengemiddeld fijn om te horen, maar Dimmu Borgir was er ook op dit album gewoon nog niet helemaal.

Tussenstand:
1. Stormblåst
2. For All Tid