Zita Swoon - To Play, to Dream, to Drift (2009)

Ik hield hun website al een tijdje angstvallig in de gaten voor de tracklist van deze verzamelaar, maar hij staat er tot op heden nog steeds niet op. Toch wel vreemd voor een plaat die volgende week verschijnt .
Anyway: voor een dubbelaar is dit toch wel zeer karig te noemen. Al hun singles passen bij mijn weten bijvoorbeeld perfect op één schijf, dus waarom ze dat niet gewoon gedaan hebben...

Dit verzamelalbum zal een periode van rust gaan inluiden rondom Stef en zijn maatjes. Tevens een viering van hun 15-jarig bestaan.
Deze verzamelaar is vooral interessant door de extra tracks (waarvan er eentje ooit opgenomen is onder de naam A Beatband; benieuwd of dat dezelfde versie is). Aangezien Zita Swoon nooit een hit-band is geweest stelt die tracklist eigenlijk niet echt veel voor: een allegaartje, en dat komt ook wel doordat Zita Swoon telkens aan verandering onderhevig is geweest en zal blijven. Dé reden dat ik zoveel van ze hou
Maar inderdaad: 6 extraatjes op een tweede cd vind ik ook wat karig, zeker gezien de vooraankondigingen van dit album.

Ja deze band is zeker geen hitband geworden, toch slaagden ze erin om enkele anthems uit mijn leven te maken waarvoor dank. Ik kan al niet meer wachten op hun Radio 1 Sessie , lijkt me een interessant gegeven...

Dit is vooral een band die je live moet meemaken (ik heb dat al zeer vaak gedaan en daarmee zijn ze de band die ik het meest live heb gezien en gehoord: 14 keer inmiddels).
Des te pijnlijker dat ik er niet bij kan zijn op hun feestje in Paradiso in december of de try-out in Utrecht op 14 november (uitgerekend dan ga ik naar Muse).
Het 15 Jaar Zita Swoon feestje had dus eigenlijk mijn 15e concert moeten worden....

Hehe idd jammer. Deze band heeft idd een super live reputatie... vandaar mijn verwachtingen. Ik heb ze ook 2 x in mijn leven mogen zien en was me dat een beleving. Top gewoon, jammer dat ze net nu een rustpauze zouden inlassen.

Ondanks het drukke schema en dat het stressen gaat worden 16 december heb ik toch kaartjes gekocht nadat ik iemand wist die meewilde.
Vijftiende keer Zita live op hun 15-jarig feestje... daar moet ik gewoon bij zijn
Nu deze cd nog in de bus zien vallen en het feestje is compleet.

Ik ken nog maar een album van Zita Swoon maar die staat sinds kort wel in m'n top 10! A Song About A Girls dus, prachtig album. Ik weet dat andere albums in een andere stijl zijn, maar ik ga ook naar hun 15e verjaardag! Ik hoor zoveel goede verhalen over Zita Swoon live, dat moet wel goed zijn. En daarnaast, Tom Barman komt ook, de zanger van mijn favoriete band!

Aangezien "Disco!" en "Hot..." wel op deze verzamelaar staan, vind ik het des te vreemder dat "The Bananaqueen" ontbreekt. Dat was namelijk de derde single die indertijd de Ultratop heeft gehaald.

Ik vind Song for a Dead Singer en About the Successful Emotional Recovery of a Gal Named Maria anders ook behoorlijk schitteren door afwezigheid.

True, en zo zullen we uiteindelijk uitkomen bij wat ik m'n eerste comment zei .

Verzamelaars hebben altid hiaten maar hier vind ik ze vrij storend zeker omdat we niet te maken hebben met een hitband, maar uitgerekend de songs die enigszins 'gescoord' hebben op allerhande (alternatieve) stations ontbreken dan en dat is wel heel erg vreemd.
Voor mij is deze release ook alleen maar boeiend vanwege die extra tracks (en stiekem hoop ik dat deze tracklist gewoon niet klopt ook al staat die op verkoopsites).

Ik vrees ervoor, ik kan mij wel inbeelden dat Stef Camil gewoon niet wou dat the Bananaqueen en andere songs er gewoon niet op kwamen. Het is en blijft toch een rare kerel

28 nummers meldt Stef net in "Peter Live" (het is zo te zien btw een digipak).
En nog steeds geen tracklist op de officiële site te bespeuren...

Als dat waar is dan is dat een (digi)pak van mijn hart
Voorlopig zie ik op de verkoopsites alleen nog maar deze tracklist; ik hou mijn enthousiasme dan ook maar even in toom.

Ik heb al enkele berichten gevonden (o.a. van de officiële fansite) waarin staat dat het om een onvolledige tracklist gaat, dus ik ben er gerust in .

En het zijn er dus zelfs 29 geworden .

Goed nieuws. Nu wachten tot ie in mijn brievenbus ligt en dan op naar mijn 15e concert bij hun 15-jarig bestaans feestje in Paradiso

Zita Swoon mag de eer hebben de band te zijn die ik het meest live aan het werk heb gezien: in december ga ik ze voor de 15e keer zien in Paradiso en dat in het kader van hun 15 jarig bestaan. Het moet een feestje gaan worden met o.a. Tom Barman en Spinvis als speciale gasten. Voor mij een ongelukkige datum maar ik vond dat ik me maar in allerlei bochten moest wringen om juist bij dat 15 jarig feestje mijn 15e concert te beleven. Want dat ze voor mij de meest memorable optredens hebben gegeven in mijn concertbezoek-verleden staat als een paal boven water. Sterker: ik vind de band live vele malen sterker dan op cd!

Zita Swoon is een band waar je alle kanten mee op kunt en dat begint al met de naam (op de hoes van dit verzamelalbum zien we dat terug in het feit dat Stef is samengesteld uit diverse afbeeldingen van hemzelf). Het eerste levensteken is in 1990 in de gedaante van Kamil and the Beatband (ja over die 15 jaar kun je dus twisten). Maar in 1993 ontstond A Beatband die één EP uitbracht genaamd Jintro Travels the Word in a Skirt. Op die EP vinden we het nummer Spike Smiths' for All Lost Goods die terug te vinden is op cd 2 'Unreleased Anthology'.
In 1995 werd A Beatband Moondog Jr.. Omdat ik dEUS inmiddels ontdekt had en ik gefascineerd was door bassist Stef Kamil Carlens ging ik deze band al gelijk volgen en hun album Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat was een logische aanschaf. Ik heb Moondog Jr. dan ook een paar keer live aan het werk gezien, toen nog met saxofonist Benjamin Boutreur.
Over alle groepswisselingen zal ik het maar niet al te veel gaan hebben want het zijn er nogal wat. Wel opmerkelijk is het feit dat de meest recente bezetting wederom een saxofonist in de gelederen heeft en daarmee lijkt de cirkel rond.
Moondog Jr. heeft een nummer waar ik tot op de dag van vandaag verliefd op ben: TV Song en op deze Anthology is dat de opener van het eerste album 'Released Anthology'.
Moondog Jr. hield het bij één album omdat ze problemen kregen met een band uit ik meen de VS met dezelfde naam.
'Geen probleem', moet Stef gedacht hebben, 'dan verander ik het toch gewoon in Zita Swoon'.
En zo verscheen in 1997 hun eerste album onder die naam, maar wel gelijk een opmerkelijke want het ging om een soundtrack bij de film Sunrise, een zwart-wit film van F.W. Murnau uit 1927. Ook dat optreden was een bijzondere ervaring, want je kreeg de band zittend te zien naast een groot filmdoek waar de film in z'n geheel werd gespeeld en Zita Swoon live meespeelde. Giving Up the Hero is het enige nummer dat terug te vinden is op deze verzamelaar.
Een jaar later volgde het ijzersterke I Paint Pictures on a Wedding Dress met daarop ongelooflijk mooie nummers als Ragdoll Blues, About the Successful Emotional Recovery of a Gal Named Maria en Song for a Dead Singer (over Jeff Buckley). Helaas zijn deze twee niet terug te vinden op dit album. Wat we wel horen is My Bond with You and Your Planet: Disco! en dat zelfs twee keer (de tweede versie is de Soulwax remix). Live is en blijft dit nummer een absoluut hoogtepunt van de shows en elke keer krijgen we weer een andere spectaculaire versie te horen.
In 2000 verscheen de soundtrack behorende bij de dansvoorstelling Plage Tattoo / Circumstances en daarvan is niets terug te vinden op To Play, to Dream, to Drift: an Anthology. Op zich niet zo heel vreemd omdat het een vrij ontoegankelijk werkje is. Ik moet ook zeggen dat voor mij de puzzel ging kloppen toen ik de bijbehorende performance ook daadwerkelijk in de schouwburg zag.
Een jaar daarna verscheen Life = A Sexy Sanctuary dat opviel door zijn toegankelijkheid; alsof Stef een hit-album wilde scoren. Het is hem niet echt gelukt maar het leverde wel een bescheiden hitje op in de vorm van The Bananaqueen die merkwaardig genoeg niet terug te vinden is hier. Het dansbare Hot Hotter Hottest is dat wel evenals Fun for Three. In hetzelfde jaar verscheen nog een live mini-album in de vorm van Live at the Jet Studio, Brussels en daarvan afkomstig is het nummer People Are Like Slamming Doors. We horen op deze verzamelaar dus die versie.
Toen werd het even stil rond de band maar ze keerden terug in een compleet vernieuwde samenstelling en wel met de 3 zussen Gysel (waarvan er nu nog maar 2 in de band zitten). Dit bleek een goede zet, want live kregen ze er een nieuw geluid door. Een geluid dat wat warmer werd en waar de scherpe kantjes wat vanaf gingen.
A Song About a Girls was het eerste resultaat op cd en daarvan keren Hey You, Watshadoing?, Thinking About You All the Time en Josiesomething terug. Ja, Josie............. een naam waar Stef wat mee heeft want ze staat garant voor meerdere schitterende songs in het repertoire van de band.
Hierna bedachten ze een geweldige manier van optreden genaamd A Band in a Box; optredens waar ik misschien wel de beste herinneringen aan heb. Wat een vakmanschap kregen we voorgeschoteld zeg. De band stond op oosterse tapijten in het midden van de zaal en het publiek stond er gewoon omheen. Ze mochten lopen, drinken halen en wat al niet meer maar juist bij die shows was het publiek telkens muisstil en compleet in trance. We mogen van geluk spreken dat ze dit ook op cd hebben gezet, weliswaar zonder publiek, maar toch.......... voor mij hun mooiste album.
Deze optredens wierpen hun vruchten af voor wat betreft het geluid van Zita Swoon dat meer en meer veranderde. Het album Big City was het eerste album in die stijl en i.t.t. velen bevalt het mij meer dan goed. Twee nummers daarvan staan op dit album: I Feel Alive in the City en Quand même content . Ze sluiten disc 1 niet af want dat doet de Soulwax mix van My Bond With You and You Planet: Disco!.

Goed, over de samensteling van deze disc kunnen we zoals bij elke verzamelaar oeverloos in discussie gaan. Ik ga daar niet aan beginnen. Wat me wel opvalt is dat de nummers eigenlijk heel vloeiend in elkaar overlopen en dat het een behoorlijk krachtige plaat is geworden en als ik iets nu juist niet verwacht had was dat het wel omdat de band telkens zo'n kameleon-achtig gedrag vertoont. Eigenlijk valt alleen de Soulwax mix aan het einde wat uit de toon.
Echt interessant voor de fans gaat disc 2 natuurlijk worden met daarop werken vanaf het prille begin tot aan nu.

Unreleased Anthology gaat van start met het uit 1990 afkomstige Babe I'll Be Sad When I See You Again. Een bluesy nummer dat aardig klinkt maar verder niet echt spannend is of zo. De geluidskwaliteit is ook niet optimaal. Echt voer voor fans dus.
Ook Melinda's Blues is blues zoals we het Zita Swoon op hun albums niet hebben horen maken. Het is opgenomen in de huiskamer van drummer Aarich Jespers, overigens een bandlid dat er vanaf het begin al bij is. Een kort maar krachtig nummer.
Hangover In the Laundry is net als de voorgaande nummers niet optimaal qua geluid, wel horen we hier een beetje de latere Moondog Jr. / Zita Swoon terug. Een echt nummer met kop en staart is het niet.
Spike Smiths' for All Lost Goods is bij de liefhebbers misschien wel bekend doordat het op de EP van A Beatband staat. Op deze extra cd horen we een andere versie uit 1991, ook opgenomen in de huiskamer van de familie Jespers. Het zijn duidelijk schetsen en nog niet goed uitgebouwd tot volwaardige songs.
Two Horses Blues gaat er al meer op lijken maar dan wel op het meer grillige werk van Moondog Jr. en wederom met een bluesy sausje (let op de mondharmonica). En horen we daar niet Suds & Soda van dEUS in terugkomen? Het bekende door Stef gezongen 'Friday, Friday' was dus blijkbaar niet nieuw want dat horen we wel op dit uit 1991 stammende nummer. Alleen kan ik niet goed horen wat er hier nu precies gezongen wordt.
Looking for a Friend kennen we van het album Big Blueville, maar dit is de oerversie uit 1992 geheel rondom piano gebouwd of wacht eens: kwam Big Black TV Cat niet van de Beatband EP?! Jazeker ook dat was al een eerdere versie.
The Wind Got Lost In the Sky herkennen de fans ook wel. Op de Beatband EP stond namelijk het nummer A Jugboy = Lonely. Dit is een andere versie daarvan.
Exit Loneville zorgt opeens voor een flinke sprong in de tijd want dat nummer komt uit 1998 (waar de nummers hiervoor uit de periode 1990-1993 stammen). Het is ook gelijk veel meer een echte Zita Swoon track. De grilligheid is wat verdwenen en er keert iets lieflijks voor terug. Waar de vorige nummers leuk waren als in 'hoe is het allemaal ontstaan', daar is dit nummer gewoon een leuke aanvulling op de collectie. Gewoon een fijn nummer!
Orpheus komt ook uit 1998 en is een lekker swingend nummertje met uitstekende samenzang.
Thinking About You All the Time (2003/2009) [Demo Version] zegt het al in de titel: dit is een demo versie van het bekende swingende nummer van A Song about a Girls. Het enige vermeldenswaardige is dat Stef hier alles in z'n eentje doet.
Ook van Intrigue horen we een demo versie terug. Mauro Pawlowski en Guy van Nueten doen op deze versie mee, respectievelijk op gitaar en piano. Zo had dat album dus geklonken als deze twee grote namen mee hadden gedaan als vaste kracht en laat ik zeggen dat het er niet om liegt!
Van de laatste dans/muziek voorstelling The Sound Hobbyist is jammerlijk genoeg geen cd uitgebracht, iets waar ik nog steeds heel erg op hoop al was het alleen maar vanwege dat prachtige nummer Funeral Song. Helaas is ook dat nummer niet toegevoegd aan deze Zita Swoon schatkist maar gelukkig is er toch een nummer uit die voorstelling niet vergeten: Lonely Place. Het gaat hier om een live-versie opgenomen tijden de Sound Hobbyist theater-tour in Gent. Ik ben er blij mee, want ook dit is een schitterend nummer. De voorstellingen gaan in 2010 nog door dus wie weet komt die cd er toch nog eens.
Normaal gesproken staan er op verzamelaars altijd wel nieuwe nummers en hier is dat Wake Up for the Trees. Dit nummer is speciaal opgenomen voor deze compilatie en het mag er wederom wezen: wat moet dit live een feestje gaan worden. Ik zie de zaal al kolken en wat is het fijn om weer een saxofoon te horen in het geluid van de band.

Zoals gezegd gaat Zita Swoon nog even door met de dansvoorstelling The Sound Hobbyist maar daarna zullen we het even zonder Stef en kompanen moeten stellen. Ze nemen een sabbatical en Stef wil gaan reizen naar Burkina Faso en Mali om in contact te komen met andere muzikanten aldaar en zo ideeën opdoen voor de toekomst van Zita Swoon, want Stef schijnt er voorlopig nog niet mee klaar te zijn en dat is niet vreemd als je ziet wat een evolutie deze band doormaakt. Daarnaast wil hij een vervolg maken op Dancing with the Sound Hobbyist om muziek meer met dans te integreren en heeft hij plannen voor een instrumentaal project: Zita Swoon Orchestra. Een band die alle kanten op kan en wil gaan en dat siert ze. Het is een band die ik in 1995 in mijn hart gesloten heb en die daar een bescheiden plaats heeft ingenomen met de nadruk op bescheiden want dat is ook hoe ik Stef ervaar: de sexy performer die naast het podium zo vriendelijk overkomt.
Deze verzamelaar vormt vooral vanwege de tweede cd een welkome aanvulling op de rest van de discografie en ik kijk al reikhalzend uit naar de toekomst van Zita Swoon, maar eerst nog even dat feestje in Paradiso.

C U soon @ Zita Swoon!

Hey Aero, wat een mooie en enorm volledige bespreking. 1 kleine opmerking: het is niet zo dat Stef Kamil er geen moeite mee had om de naam van Moondog Jr naar zita Swoon te veranderen. In de Focus Knack (Cultuurblijlage bij Knack) van deze week staat er een interview met hem, waarin hij verteld dat hij "echt verliefd was op die naam" en nog alles uit de kast heeft proberen te halen om Moondog op andere gedachten te brengen

BTW, voor de liefhebbers: Stef Kamil heeft maandag de eerste Radio 1 sessie van 2009 gespeeld. 3 uur muziek met als gasten Dez Mona, Thé Lau, Lais, .Leki,... en Tom Barman (met een cover)

Herbeluisteren: Radio 1 - radio1.be

Zeer de moeite

Ah, dat wist ik niet. Ik stelde het me zo voor
Overigens vind ik Zita Swoon gevoelsmatig beter passen bij met name het huidige geluid van de band: het klinkt wat exotischer waar ik Moondog Jr. wat rauwer vind klinken. Slaat natuurlijk nergens op want het is puur gevoel maar op zich klopt het wel een beetje bij het evolutie van de band.
Jammer voor Stef dat het niet gelukt is om de bandnaam te behouden.

Hier nog even een quote uit dat interview met Focus Knack:

Toen je eindelijk je eigen groep op de rails had, liet de Amerikaanse muzikant Louis Hardin aka Moondog verbod leggen op de naam Moondog Jr. Daar was je even niet goed van.

Carlens: Ik was er echt kapot van, ik was verliefd op die naam. Ik heb die hele kwestie nog van man tot man proberen te regelen door hem persoonlijk op te bellen en hem duidelijk te maken dat het om een stom toeval ging. Maar hij wilde van geen wijken weten. ‘Ik heb mijn hele leven gewerkt om mijn muziek aan de naam Moondog te verbinden’, zei hij. ‘Nu ga jij er niet mee lopen.’ Dat we onszelf Moondog Jr. noemden, naar het voorbeeld van Dinosaur Jr., daar had hij geen oren naar. ‘You’re still young’, zei hij. ‘You’ll get over it.’ Maar voor alle duidelijkheid: de muziek van Moondog blijf ik fantastisch vinden. Zeker de opnames die hij maakte in de straten van Manhattan, verkleed als Viking en met zelfgemaakte percussie-instrumenten. Maf!



Carlens: Dat nummer heb ik er heel bewust níét opgezet. Het zit goed in elkaar en de tekst is wel grappig, maar het had de sfeer van de compilatie te veel gebroken. We spelen het al jaren niet meer live. Ik heb er geen band meer mee.



Laten we het eens hebben over enkele nummers die níét op 'An Anthology' staan. 'Maria' bijvoorbeeld.

Carlens: (Verbaasd) Nu je het zegt... helemaal vergeten. Ik moet het ergens tijdens de selectie uit het oog verloren zijn. Stom, hé. Maar als het een troost mag zijn: de plaat waar die song opstaat, kun je nu kopen voor 6 à 7 euro. Van I Paint Pictures On A Wedding Dress en Life = A Sexy Sanctuary heeft Warner zelfs zonder mijn medeweten één gezamenlijke cd uitgebracht. Zelden zo'n afschuwelijke, afgrijselijke en afzichtelijke hoes gezien. Precies een cd die je gratis in het naftstation krijgt.

Hier staat het gehele interview:

Interview – Focus Knack (Nov 25) « Rabbitfield.com, a zita swoon fansite - rabbitfield.wordpress.com

Ik heb, als zijdelings liefhebber erg genoten van deze verzamelaar (zelf bezit ik alleen I Paint Pictures On A Wedding Dress en Band In A Box van deze prachtband, tot mijn schande), maar ik wil toch een paar kanttekeningen maken:
- Vinden de trouwe fans het niet vervelend dat de verzamelaar en de outtakes op dezelfde dubbel-cd staan? Als ik alle cd's al in huis had zou ik me eerlijk gezegd wel een beetje bekocht voelen hierdoor.
- Mooi vormgegeven pakketje is dit, maar wel een beetje info-arm. Een instituut als Zita Swoon verdient toch wel een bonus-dvd, of in ieder geval fatsoenlijke liner notes.
- Gek dat sommige van hun bekendste liedjes hier niet opstaan.

Verder geen klachten: prachtig overzicht, goede instapper, sublieme band.

Overigens vind ik de naam Zita Swoon beter bij deze muziek passen dan Moondog, jr.

Ik geloof dat ik je hier niet kan volgen: op cd 1 krijgen we een nieuw nummer zoals dat altijd gaat bij verzamelaars, maar juist cd 2 maakt het een interessante dubbelaar. Anders had ik deze cd niet eens gekocht. Ik voel me dus juist niet bekocht.

Dvd's hebben ze bij vorige albums wel toegevoegd (en dat waren geen lullige dingen), dus ach......

Zie interviews met Stef waarin dit toegelicht wordt door hem zelf
Daarbij zijn verzamelaars nooit volledig en heeft iedereen altijd wat te klagen over het gemis aan nummers. Terecht vaak, maar ja, verzamelaars he.........

Ik bedoel omdat je in feite betaald voor twee cd's als je alleen de onuitgebrachte nummers wil hebben, en dan één cd krijgt waarvan je alles al hebt. Ik vind 'best ofs' vooral geschikt als instapper, en b-kantjesverzamelaars zijn toch vooral iets voor de trouwe fans. Het lijkt me gewoon logischer om die apart van elkaar uit te brengen.



Ja had ik al gelezen Ik sluit me dan ook alleen aan bij eerdere meningen hierover geuit, met name als het gaat om 'Maria.'

Voor de duidelijkheid: ik vind dit een erg tof bandje, en een prachtige verzamelaar.

De prijs is gewoon voor 1 cd hoor: dus voor fans eindelijk eens de moeite waard om een verzamelaar te kopen (plus je krijgt op cd 1 een extra nummer en wat single-versies extra), voor de instappers is cd 2 een aardig extraatje maar niet echt geschikt en ook dan geldt: je koopt het voor cd 1 en de andere krijg je er bij.
Zita Swoon maakt het kopen van een verzamelaar juist ook interessant voor de fans en dat was ook de bedoeling van Stef. Dus bekocht voelen? Integendeel!

Mmm, dan is ons perspectief hier toch enigszins verschillend, denk ik. Maar jij bent duidelijk de grotere Zita Swoon-fan, dus als jij er gelukkig mee bent, en ik als zijdelingse liefhebber ook, dan zou ik zeggen, hoera voor SKC.

Off topic: Maak ik in mijn vorige bericht nou echt twee d/t-werkwoordsfouten in één zin? Aargh! Ik was blijkbaar nogal moe gisterenavond.