Sigh - Scorn Defeat (1993)

Helaas staat er een rare hoes op het plaatje. Vroeger wilde ik de plaat graag op vinyl. Dat is er nooit van gekomen, deze bleek niet gemaakt te zijn omdat het label stopte. Had dit op cassette bandje voor in de walkman. Theatrale blackmetal met een veel Celtic frost invloeden en blije keybords zoals dimmu borgir later graag deed.
Het Luistert lekker weg, ze waren hun tijd wel vooruit. Verrassend goed opgenomen overigens.

Dit is inderdaad niet de goede hoes. Het verscheen als eerste op cd via het Deathlike Silence label. Dat stopte natuurlijk toen labelbaas Euronymous vermoord werd.

Ik heb een wijziging ingestuurd wat betreft de hoes.

Overigens vind ik de keyboards op deze plaat een schone toevoeging aan de composities. Het geeft de muziek een eigen karakter en sfeer, naast de eigenzinnige vocalen. Het toont ook de creativiteit van Mirai Kawashima op jonge leeftijd, een eigenschap die hij hierna verder heeft ontwikkeld.

Sigh is zo’n band waarvan ik al lang het idee heb dat het iets voor mij zou zijn, maar waar ik nog nooit echt naar geluisterd had. Onlangs besloot ik dat daar maar eens verandering in moest komen – en dan begin je natuurlijk bij het begin.

Sigh heeft de naam een zeer experimentele band te zijn, maar op het debuut Scorn Defeat hoor je daar nog niet héél veel van terug. In de basis is de muziek Black Metal zoals die begin jaren ’90 gespeeld werd, met duidelijke invloeden van Celtic Frost en Venom. Toch hoor je hier en daar al wel eigenzinnige toevoegingen zoals bepaald gebruik van piano en keyboards, waarmee Sigh zich al van hun genregenoten weten te onderscheiden. Al wordt het nergens écht experimenteel en staat alles goed in dienst van de muziek (en let wel: dit album komt uit een tijd dat er van ALLE zichzelf respecterende Black Metal-bands werd verwacht dat ze grenzen verlegden en niet slechts deden wat andere bands al gedaan hadden).

De muziek is voornamelijk midtempo met de nodige snellere stukken, afgewisseld met meer stemmige passages. Hierbij wordt vaak gebruik gemaakt van de eerder genoemde piano en keyboards. In interview met bandleider Mirai las ik dat hij van huis uit eigenlijk geoefend is op de piano en voornamelijk een achtergrond had in de klassieke muziek. Dit hoor je zeker terug in de muziek en vooral op een sfeervol intermezzo als Gundali komt dit duidelijk naar voren.

Een gaaf debuut en ik ben erg benieuwd geworden naar de rest van hun discografie! 4*

Na Scorn Defeat wordt Sigh alleen maar experimenteler. Dapper, maar wel met wisselend resultaat wat mij betreft. Dit debuut past heel erg bij die heerlijk knullige 90s bm sfeer en daarmee heb ik er zelf het meeste mee.

Het is ook een beetje nostalgie. Via een sampler maakte ik kennis met het epische Ready For The Final War en die waanzinnige track is mij altijd bijgebleven.