Sigh - Scorn Defeat (1993)

Sigh is zo’n band waarvan ik al lang het idee heb dat het iets voor mij zou zijn, maar waar ik nog nooit echt naar geluisterd had. Onlangs besloot ik dat daar maar eens verandering in moest komen – en dan begin je natuurlijk bij het begin.

Sigh heeft de naam een zeer experimentele band te zijn, maar op het debuut Scorn Defeat hoor je daar nog niet héél veel van terug. In de basis is de muziek Black Metal zoals die begin jaren ’90 gespeeld werd, met duidelijke invloeden van Celtic Frost en Venom. Toch hoor je hier en daar al wel eigenzinnige toevoegingen zoals bepaald gebruik van piano en keyboards, waarmee Sigh zich al van hun genregenoten weten te onderscheiden. Al wordt het nergens écht experimenteel en staat alles goed in dienst van de muziek (en let wel: dit album komt uit een tijd dat er van ALLE zichzelf respecterende Black Metal-bands werd verwacht dat ze grenzen verlegden en niet slechts deden wat andere bands al gedaan hadden).

De muziek is voornamelijk midtempo met de nodige snellere stukken, afgewisseld met meer stemmige passages. Hierbij wordt vaak gebruik gemaakt van de eerder genoemde piano en keyboards. In interview met bandleider Mirai las ik dat hij van huis uit eigenlijk geoefend is op de piano en voornamelijk een achtergrond had in de klassieke muziek. Dit hoor je zeker terug in de muziek en vooral op een sfeervol intermezzo als Gundali komt dit duidelijk naar voren.

Een gaaf debuut en ik ben erg benieuwd geworden naar de rest van hun discografie! 4*