Faces - Ooh La La (1973)

Sterke Faces plaat, vooral Lane's liedjes (Ooh La La!) maar ook de fantastische rocker Borstal Boys

Ik vind het ook geen slecht album van de Faces. Ooh La La, aanvankelijk gezongen door Lane, is later overigens nog een keer prima neergezet door Rod Stewart op When we were the new boys.
De split van The Faces volgde in 1974. Ron Wood ging naar de Stones, Rod Stewart ging zich volledig wijden aan een succesvolle solo-carriere.

Daarmee werd eigenlijk de ziel uit de band gehaald. Ik vind de aanwezigheid van Stewart en Wood, het spijt mij voor de andere leden, essentieel voor de goede resultaten die met de albums worden neergezet. Zijn schuurpapieren stem en het vuile gitaarwerk van Wood garanderen een band van wereldklasse.

Ronnie Lane, die ook graag zong, staat daarbij vergeleken nogal in de schaduw, hij heeft ook niet meer een carriere kunnen oppikken als Stewart en Wood na de Faces.

Bwah, het is maar wat je onder carrière verstaat. Ronnie had genoeg van de Faces en ging op een boerderij in Wales echte muziek maken (zie soloplaten), terwijl Rod in z'n te kleine zwembroekje ergens half-doorgesnoven een soort... tja, ik weet niet precies wat het is wat ie na medio jaren zeventig maakte, maar laten we het maar zuinigjes op complete troep houden. Nul credibiliteit, veel debiliteit.

Maar goed, lees net dat Ian McLagan heen is. Moest meteen aan "Glad and Sorry" denken. Goed nummer.

Ronnie Lane had ook geen enkele behoefte of ambitie om zijn carrière op Small Faces/Faces niveau voort te zetten. Been there, done that. Hij was er helemaal klaar mee. En daar ben ik de beste man zeer dankbaar voor. Zijn bescheiden output, veelal opgenomen op zijn boerderij in Wales, staat mijlenver van de macho hedonistische zooi af die Rod Stewart nadien solo uitbracht.

Dat is grappig: zeer dankbaar voor het feit dat een (favoriete) artiest (bijna) niets meer uitbrengt. Echte humor, zo in de vroege ochtend.

En dan Rod Stewart verwijten macho hedonistische zooi uit te brengen: enige afgunst kan de kritiek niet worden ontzegt.
In een paar jaar tijd alles gezien hebben in het leven en er dan klaar mee zijn, het lijkt mij eerder een bittere constatering dat er in creatieve zin gewoon niet meer in zat. Dan wel dat het getoonde talent bij een supergroep als The Faces vooral uit de verf kwam dankzij de nabijheid van mensen als Rod Stewart en Ron Wood.

En dat, toen die ontvielen, het nog erg moeilijk was om daar zelf wat tegenover te stellen, wat het dan ook was.
Het geluid van een album als Ooh La La en de solocarrière van Rod Stewart in de jaren '70 verschillen per saldo helemaal niet zo heel erg.

Stewart combineerde dan ook The Faces en zijn eigen albums moeiteloos met elkaar. Dat hij later de ene keer wat sterker werk heeft gepresenteerd dan een andere keer is iets dat geldt voor elke artiest. Daar wordt musicmeter vol mee geschreven.

Maar hij verschool zich tenminste niet op een boerderijtje in verweggistan en blijft, tot nu aan toe, zijn fans trouw. Live en Inclusief recent goed werk (Time).

Misschien was het beter geweest als je je een beetje beter had ingelezen. De eerste die vertrok was Ronnie Lane. Zijn ervaringen eind 1968/begin 1969 met Steve Marriot deden hem er toe besluiten om The Faces te verlaten voordat Rod Stewart dat deed. Stewart's gedrag in 1973 tijdens de opnames van 'Ooh La La' kwam in grote lijnen overeen met dat van Marriot vlak voor zijn vertrek.
Ooh La La (Faces album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org
Je slaat de spijker op zijn kop als je zegt dat de ziel uit de groep was. Echter, alle groepsleden, incl. Stewart hebben altijd toegegeven dat dit gevoel leefde na Lane's vertrek.
En verstoppen op de boerderij was geen sprake van. Lane kocht een circus en trok daarmee al musicerend door Engeland.
En dankbaar zijn dat de artiest bijna niets meer uitbrengt ben ik allerminst. Die indruk wilde ik niet wekken. Als Lane niet bezweken was aan MS had hij wat mij betreft tot het einde der tijden mogen door musiceren.
Ronnie Lane - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ik weet niet waar en waarom ik mij beter had moeten inlezen. Het tijdstip wie wanneer The Faces eerder had verlaten en waarom doet voor mij helemaal niets af aan wat je eerder schreef.

Mijn kritiek behelst alleen het feit wat je schrijft over Stewart (macho hedonistische zooi) zonder dat ik na het opheffen van The Faces iets memorabels van Lane kan vinden. Nu zal een enkel album nog aardig zijn maar kom dan niet aan met een berg kritiek op Stewart. De laatste was wel degene die The Faces inderdaad een gezicht en stem heeft gegeven die hebben geleid tot de status van de band die het uiteindelijk heeft gekregen.

En ga mij niet wijsmaken dat Lane de balorige drinkgelagen, het stappen met de jongens en alles wat er rond de Faces gebeurde later als verwerpelijk in de schoenen heeft geschoven van Stewart en dat hij daarom opeens de ambitie niet meer had om een vergelijkbare carrière voort te zetten.

Je maakte (toen) albums met de intentie daar zoveel mogelijk van te verkopen, dus je zette je beste beentje voor. Anders moet je het maken van albums helemaal laten. Of je zegt bij het uitbrengen dat het de bedoeling is dat je geen één album ervan wilt verkopen. Wat nooit zo is, natuurlijk.

Dat de verkopen van Lane zwaar achterbleven bij die van Stewart, hoewel de laatste dus in zijn solowerk nauwelijks afweek van The Faces, zegt dus niet automatisch iets over zijn intenties. Achteraf is het makkelijk praten: geen enkele ambities of pretenties. Reken maar dat hij, gezien wat er allemaal is gebeurd, in zijn vuistje had gelachen als zijn solo prestaties die van Stewart zouden hebben overtroffen.

Ronnie Lane heeft zich inderdaad kostelijk vermaakt, zolang het duurde. Daar twijfel ik geen moment aan. Maar rond 1973 was hij toe aan iets anders. Voor zover ik kan nagaan heeft hij zich over de Small Faces/Faces periode ook nooit negatief uitgelaten.
Het kan heel goed dat mijn beeld van Rod Stewart bepaald is door wat ik vanaf 1975 (Sailing) tot begin tachtiger jaren voorbij hoorde en zag komen aan hits. Op een gegeven idee begon het naar mijn idee een beetje sneu te worden (Da Ya Think I'm Sexy, Baby Jane, Passion, Young Turk).
Mijn opmerking over macho hedonistische rotzooi is wellicht wat kort door de bocht voor zijn gehele carriere. Wel vind ik dat Stewart een hoop middelmatig materiaal heeft opgenomen dat zijn goede werk dreigt te overschaduwen.
Misschien zou Lane het fantastisch hebben gevonden als zijn werk de verkoopcijfers had overtroffen. Aan de andere kant wordt op de DVD 'The Passing Show - The Live & Times Of Ronnie Lane' hieraan getwijfeld. Nadat 'How Come' een onverwachte hit werd kwam de opvolger 'The Poacher' een stuk minder ver op de hitlijsten. Drummer Bruce Rowland merkte op dat een tweede grote hit waarschijnlijk tot gevolg had gehad dat Lane wederom op hetzelfde niveau had moeten promoten en touren als bij The Faces en die behoefte er bij Lane gewoon niet meer was.

Uiteindelijk was Rod maar gewoon een tweedehandse zanger, want ze hadden eerst Marriott, en die had op elk vlak zestien keer meer talent dan Rod

Zoals op welke vlakken precies?

Nog zo iemand die het na 1975 voor gezien hield. Alles was voor hem inderdaad gezien en gedaan. Volgens eigen zeggen. Er hoeft geen enkele verantwoording meer te worden afgelegd voor later werk.

Makkelijk, je geeft anderen de schuld dat je je terug trekt uit de business en verhult tegelijkertijd mooi het gebrek aan creatief talent om door te gaan. Dus niks geen 16 x meer talent. Ik zal niets zeggen over zijn werk bij de Small Faces of later Humble Pie, hoewel de waardering voor die band ook niet echt over houd, totdat hij er dan mee ophield in 1975.

Er ontstaat bij gestopte of overleden rockartiesten een mythe vorming die, als het maar lang genoeg geleden is, steeds grotere proporties gaat aannemen. Vissen van 20 centimeter blijken 40 jaar na dato inmiddels twee meter vierendertig.

Keep on dreaming, Stewart is nog steeds alive en kicking en 50 jaar inmiddels on top. Dat is al een prestatie op zich die de carrières van Lane en Mariott toch behoorlijk doet verbleken.

Amen! En.........

THE EVERLY BROTHERS I'm Movin' On - YouTube

"Wake Up, Little Musician" is ook een goed nummer

Heb the Faces een tijdlang vermeden vanwege de reputatie van de heer Stewart, maar ze hebben toch een paar verdomd lekkere platen gemaakt, waaronder deze. Prima werk!

Schitterend nummer! Net als titeltrack Ooh La La welke misschien wel mijn favoriete zomerliedje aller tijden is.

Ondanks een hoop gedonder en gestommel is dit een prachtig afscheid van (The) Faces.

Voor liefhebbers van deze enorm getalenteerde band, met ongekende live status komende vrijdag verschijnt; Faces Complete BBC Concert and Session Recordings 1970-1973 ( 8 cd and Blue-ray). Enorm veel zin in en al flarden ervan gehoord. Zou wel eens uit kunnen groeien tot een pareltje.

Ooh La La er ligt een album met 11 tracks te (ver)wachten. Deels songs die nooit zijn uitgegeven, deels fonkel nieuwe liedjes. Waarschijnlijke release in 2026. Over een eventuele (korte) tour is minder duidelijkheid, misschien sluiten Ron en Kenny wel aan bij het concert van Rod Stewart op Glastonbury in juni.