Field Music - Field Music (Measure) (2010)

Vind't maar een moeilijk album om doorheen te komen. Het geluid is heel 'leeg' en de zangstemmen hebben weinig authenticiteit. Dit gebrek aan sfeer en uniekheid staat weer in schil contrast met de vele complexe maatsoorten. Het doet me ergens denken aan Wilco's Sky Blue Sky dat eerst ook zo nietszeggend langskwam maar uiteindelijk een heel degelijke plaat was. Of dat voor deze ook geldt? De tijd zal het uitwijzen!
Het meest toegankelijke nummer is The Rest Is Noise, maar de eerste cd (alles tot aan The Rest Is Noise) is wel interessanter dan de tweede.

Ik ben nietemin heel erg benieuwd! Tones of Town was fantastisch!

Klinkt fris. Of beter klinkt eind jaren 60 begin jaren 70 maar dan afgestoft. Wel benieuwd of 20 songs niet veel te veel van het goede is. Ik zet mijn tanden en na 5 nummers nog steeds nieuwsgierig. Veel variatie in de nummers.

'Them That Do Nothing' vind ik een leuk nummer. Alleen waar ken ik die akoestische gitaarriff nog meer van?

Dit album kreeg van Gijsbert Kamer in de Volkskrant 5 sterren. Nu zet ik wel vaker mijn vraagtekens bij de 5-sterren platen van Gijsbert, maar desondanks ben ik wel benieuwd naar dit werkje. Spoedig eens beluisteren dus.

Ik denk soms dat Gijsbert gepusht wordt 1 x in de maand met een albumrecenssie te komen van 5 sterren. Of het moet van zijn redactie of het moet van hemzelf. In zijn blogs heeft hij het er moeilijk mee dat er zo weinig Sgt. Peppers verschijnen en dat hij van de nieuwe We Are The World-artiesten de helft niet kent. Sneu voor hem want er is nog genoeg genietbaars al moet je soms wel even zoeken. Deze van Field Music klinkt leuk en divers maar ben nog niet toe aan een waardering, die komt nog.

Fijn album! Aparte mix van 10CC, Yes, Tod Rundgren en XTC. Gek genoeg lijkt de grootste invloed 10cc, vooral Effortlessly beukt en rommelt als deel twee van Art For Art's Sake (en aangezien dat één van m'n favoriete 10CC-tracks is heb ik daar helemaal geen probleem mee!)

zeer sterke plaat , ja, je hoort tal van invloeden en niet van de minste , ik zou zelfs een lijn trekken naar de dubbele witte van the beatles in een jaren 2010 versie , fijne popliedjes met idd todd ivloeden maar ook peter gabriel en xtx , en beatles , life is like a box of chocolates !!

hemelse muziek

Gister blind gekocht bij de Concerto ( stonden er echt veel, had ik niet verwacht voor een voor mij relatief onbekend bandje ) en dit is helemaal niet verkeerd zeg! 3,5* voor nu, nog even wat vaker luisteren en dan zit de 4* er wel in geloof ik.

2010 wordt het jaar van de dubbelaars die makkelijk op 1 cd hadden gekund, denk ik. Op driedubbelaars op 2.

Voor mij nú al één van de beste platen van het jaar. Jeetje, en het is máárt.

Ik vind Field Music vooral héél erg Godley & Creme/10CC. Ik ben blij met zo'n band.

Helemaal mee eens. Ik ben eigenlijk wel een liefhebber van bands als Field Music die geen boodschap hebben aan de heersende trends en gewoon hun eigen gang gaan.
Heb deze plaat dan ook 'blind' gekocht. Na twee afspeelbeurten ben ik er nog steeds niet enthousiast over. Het is allemaal heel goed en duidelijk met kennis en liefde uitgevoerd, maar ik vind de songs gewoon niet zo sterk. Er blijft eigenlijk helemaal niks hangen. Wellicht krijg ik een beter beeld als ik 'm nog een paar keer draai.

Field Music – (Measure)
8 maart 2010

★★★☆☆

Een bijkans overdreven portie sterk uitwisselbare vrolijke popdeuntjes. Beetje kale basale instrumentatie. Af en toe kleurt een viool het beeld wat op. Bewonderenswaardig trouwens hoe kort de nummers gehouden worden. Minder geslaagd is het lange slotnummer dat vrijwel inhoudloos is.

(Luister naar "Field Music – (Measure)")

Field Music met een uitschieter nog niet de beste

Zelf ben ik niet zo scheutig met het geven van 5 sterren als hoogst mogelijke waardering voor een nieuw uitgebrachte CD, maar als Volkskrant recensent Gijsbert Kamer ze toekent aan de nieuwe Field Music getiteld (Measure), dan moet ik toch zelf even luisteren.

For this record, the Brewises again borrow generously from late-60s and early-70s psychedelic rock (not to mention the first British Invasion), all pervasive vocal harmonies, whining guitar tones, bouncing bass, and crisp, dampened drumming. (bron: www.tinymixtapes.com)

De broers Peter en David Brewis vormen samen sinds 2004 de kern van de band Field Music. Na enige omzwervingen en solo-activiteiten hebben ze een nieuweling (Measure) en met een speelduur van meer dan een uur afgeleverd Er was blijkbaar inspiratie genoeg.

Het 20 nummers tellende album bevat bijkant een compleet spectrum aan verschillende muziekstijlen van new wave, funk, Beatles tot klassieke thema’s met strijkers en cello aan toe. Voor een ieder zit daar vast wel een stukje muziek bij om van te houden, maar mogelijk is dat te weinig om het hele album als geheel met goed, laat staan met 5 sterren, te waarderen. Voor mij springt het nummer Them That Do Nothing er met de maximale score bovenuit, maar dat is niet genoeg om de score voor het hele album boven de 3,5 sterren uit te laten steken.

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl

Gijsbert Kramer helemaal lyrisch over deze plaat. Besloten om een poging te wagen. Maar het is niet 'mijn ding'. Na vijf nummers uitgezet vanwege opkomende ergenis.

En ik ben dan weer wel enthousiast over deze plaat. Voor mij het beste tot nu toe in het nog korte muziekjaar 2010, hoewel het pas mijn 4e waardering voor een plaat uit 2010 is. Ik heb er nog een hoop op de stapel liggen voor een waardeoordeel (Tim Knol, Beach House, Midlake, Joanna Newsom, The Soft Pack, Johnny Cash, Blaudzun en Angus & Julia Stone), dus eens kijken of 'ie zich bovenaan blijft handhaven.
Maar over de plaat: gevarieerde set songs met pakkende melodien, catchy ritmes en fijne riffjes. Soms een snufje van The Shins, dan weer een vleugje (inderdaad) Todd Rundgren. Het klinkt vooral heel sprankelend en origineel. Op dit moment 4**** en ik stijg eerder naar 4,5 dan dat 'ie zal zakken naar 3,5. Echte een fijn album.

Waarschijnlijk mijn favoriete album van 2010. Begrijp werkelijk niet waarom deze plaat niet meer aandacht heeft gehad. Vooral de eerste cd heeft een heerlijke flow en is ijzersterk van begin tot eind. Clear Water en Let's Write A Book zijn echt geniaal!

Even een herwaardering: hoewel zo nu en dan minder toegankelijk dan voorganger Tones of Town komt de band in mijn ogen hier pas echt tot volledige wasdom. Ik sluit me aan bij Woutout. Een echt groeibriljantje, dit.

Eigelijk zou ik dit album onzettend goed moeten vinden. De muziek ligt in mijn straatje en de liedjes zitten knap in elkaar. Helaas luistert het album niet lekker weg. Ligt het aan de mix of de vocalen, ik weet het niet. 3,5*