Ryfylke - Boknafjord (2004)

Off topic berichten over kwaliteit van downloads verwijderd.

...en dan blijft bovenstaand berichtje als enige nog over...
Een vreemdere aanleiding om eens naar een plaat te luisteren heb ik zelf nog nooit meegemaakt, maar ik ga hem nu dan maar eens opzoeken...

....en zo kom je, met zeer veel dank aan de heer Dix, ineens in aanraking met een geheel nieuw genre. De waardering voor de persoon die me naar de muziek gelinked heeft is te groot om onverdroten mijn mening te geven maar laat ik het zo zeggen; zo klonk mijn computer 15 jaar geleden toen ik me teen inbelverbinding contact met internet wilde maken...
Ik ben bang dat dit bij mijn enige kennismaking met deze band(?) zal blijven. Maar interessant en leuk om te horen vond ik het zeker!!! Dus zeer veel dank!!!!

Ik lees dat je het 5e nummer niet gehaald hebt ? Want daar is je inbelverbinding inmiddels een feit maar staat het transformatorhuisje onder je raam in de fik

hahaha, nou, ik zal je eerlijk vertellen dat ik versneld door alle nummers ben gegaan. De computer waar ik het op draai stamt nog wel uit de tijd van inbelverbindingen en ik was bang dat hij het niet zou overleven

Bitrate, tja, ik vind het niet zo'n issue. Nu is digitale compressie wel spuuglelijke compressie, maar dat audiofiele gewauwel over de kwaliteit van een download, tja, vind ik een beetje een non-issue (sorry Frank ). Ik luister met behoorlijke regelmaat tapes met geluidskwaliteit -11 en vind persoonlijk zelfs dat je in ieder geval binnen noise compressie kan inzetten als stijlmiddel (op een aankomende release heb ik gitaarnoise opgenomen door een kutmicrofoon om vervolgens die opname nog eens door die microfoon op te nemen zodat haast elke nuance is verdwenen; dat soort vormeloze noise kun je als element erg mooi gebruiken). Boknafjord heb ik dus 'gewoon' geluisterd zonder me al te veel ergeren aan de (tja, wel merkbare) compressie.

Hoe klinkt het? Tja, toch zeker niet onaardig, wel wat, hmm, amateuristisch? M'n CD-kasten puilen uit van de noisereleases op klein, kleiner, kleinste labeltjes waarvan een hoop in dit straatje valt. Het is doorgaans lang geen verkeerde noise, en als je verslingerd bent aan het genre kun je er vaak wel degelijk wat mee, maar briljant is het toch maar lastig te noemen. Wat ik het meest mis op Boknafjord is enig richtingsgevoel. Allerhande geluidjes worden door elkaar gemixed zonder dat het ergens op uitdraait, maar geheel schizofreen klinkt het ook weer niet.

Wat mij betreft kun je binnen de hardere experimentele muziek verschillende kanten op; enerzijds kun je zwaar compositiegericht werken door veel aandacht te besteden aan de dynamiek binnen je compositie (als zijnde een soundscape, zeg maar), anderzijds kun je juist dynamiek uit je texturen en geluiden zelf halen, en kan compositie dan weer ondergeschikt zijn (wall noise is het extreemste voorbeeld aangezien dat op platen van bijvoorbeeld Vomir of Självhat PUUR textuur betekent en er van compositie totaal geen sprake meer is). Natuurlijk kun je de twee ook combineren, en zonder boeiende texturen is een goed opgebouwde noisetrack nog steeds ruk, en een nijpend tekort aan richtingsgevoel kan ervoor zorgen dat prettige texturen toch nog als saai worden ervaren.

Zoals ik al zei dus: richtingsgevoel. De manier waarop geluidjes gestapeld worden suggereert voor mij vooral dat de heren verschillende lagen noise hebben opgenomen en die zonder veel poespas over elkaar geplakt hebben in Audacity o.i.d. Vanuit het oogpunt 'hoe meer herrie hoe beter' vind ik dat een goede aanpak, alleen werkt het voor mij gewoon niet helemaal. Wil je lagen gebruiken, zorg dan dat ze op een boeiende manier interactie vertonen, zelfs als dat betekent dat je minder intuïtief te werk moet gaan dan je zou willen... En de texturen? Tja, wel oké, verder, niet al te schokkend, wederom wat pedestrian, maar niet verkeerd. Wel mis ik soms een beetje de voortruisende snelheid die ik in dynamischer/geconstrueerder noise verwacht (of misschien beter gezegd: waar ik van houd), maar je kunt niet alles hebben.

Gezien het bovenstaande verwacht u inmiddels misschien een wel heel matig cijfer, maar dat is zeker niet zo. Tot de top behoort dit wat mij betreft niet, maar als gemiddelde noiseliefhebber kun je hier best wat plezier aan beleven. Edoch bewijs dat niet alle Scandinoise van het hoogste niveau is. 3/3,5* twijfel. Het cijfer op Discogs is weer ongekend hoog, maar die cijfers daar zijn ook nauwelijks representatief... ik scoor er zelf haast enkel 5*-en.

Redelijk tot goed album! En heb me eigenlijk ook niet gestoord aan de 'mindere' geluidskwaliteit.

Die mindere geluidskwaliteit, daar heb ik met de originele CD in m'n al net zo scandinavische geluidssetje geen last van. Na het uitgebreide commentaar van Sven gelezen te hebben, is de CD hier nog eens aan een herbeluistering blootgesteld. En Sven heeft vooral gelijk waar het Munchhausen by Proxy betreft, daar levert de opeenstapeling van lagen inderdaad niet altijd een stabiele constructie op. Waarin de CD zich wat mij betreft positief onderscheidt, is de variatie die opgebouwd wordt van track tot track. Zo kan de CD mijns inziens ook het beste besproken worden.

Is het openingsnummer Ryger nog een assault die je doet afvragen of dat zo drie kwartier doorgaat, het nummer erna biedt toch een heel andere, welbehaaglijke sound. Wind op een microfoon, morse, een overstuurde scheepshoorn, wat gepulseerd ultralaag, afgemaakt met een handvol glichtes en een enkele outburst,..erg lekker hoor. Na de losse flodders van Munchhausen by Proxy trekken de heren wederom een troef uit de mouw : Gular is juist heel uitgebalanceerd en beheerst vormgegeven. Richtingsgevoel ontbreekt hier in mijn oren geenzins, het nummer zindert van de onderhuidse spanning en klinkt wat ... uh, organisch. Het afsluitende titelnummer is industrieeler dan de voorgangers, waarbij volume, tempo en hectiek langzaam worden opgevoerd. Na tien minuten heb je wel een vermoeden waar dit zal eindigen maar dat voelen de heren aan : de track wordt afgebouwd met stilte, incidenteel onderbroken door een symphatieke noise-injectie en zowaar enige conventionele toetsen.

Ik heb redelijk wat noiseplaten laten passeren de laatse tien jaar maar eerlijk gezegd slaat bij mij regelmatig de vermoeidheid toe waardoor de volledige speelduur niet gehaald wordt. Bij Boknafjord heb ik daar geen last van, die biedt voldoende variatie.

Tsjonge, als jullie er zo vol vuur over gaan praten zou ik er bijna nog een nieuwe luistersessie aan wagen.... Wat vinden jullie zo mooi aan dit soort "muziek"..?? Is het als whiskey dat je moet leren drinken..??

Als ik in mijn drankkast de noise-fles moet aanwijzen dan wordt het die fles Zubrowka

lol
Dix, je moet me niet verkeerd begrijpen, maar kun je je voorstellen dat ik moeite heb om bovenstaande recensies serieus te nemen.?? Het lijkt net of er wordt gerecenseerd hoe mooi het geluid klinkt van een kettingzaag die een boom omzaagt...
Wat is dan trouwens wat jou betreft de ultieme "Noise" klassieker..?? Zoals gezegd, je wekt zeker mijn interesse!!

kun je wat er gezegd wordt ook koppelen aan wat je hoort? misschien als je hetgeen er gezegd wordt daadwerkelijk herkent, dat je het geschrevene en het gehoorde anders gaat bekijken en beluisteren.

Bestaan er al Noise Klassiekers ?
De enige die mij tebinnen wil schieten is die feedback-exercitie van Lou reed.

@Tuktak; dat heb ik zojuist gedaan en ik moet bekennen dat er wat patronen doorkomen, maar dan nog komt het allemaal nogal willekeurig op me over. Maar ik geef meteen toe dat ik me nu een beetje voel als iemand die zegt "dat zijn zoon/dochter een bepaald schilderij ook wel had kunnen maken". Ik mis de clou nog een beetje denk ik....
@ dix: ik zal eens zoeken. In dat kader heb ik misschien ook nog wel iets: Free Form Guitar van Chicago, waar Terry Kath zijn instrument onderhanden neemt..?? Of zit ik er nu gruwelijk naast..??

Bij noise gaat het niet om het onder handen nemen van je instrument, maar om het onder handen nemen van de luisteraar. Een subtiel maar belangrijk verschil.

hahaha,
nou dat ik bij deze plaat bij ondergetekende inderdaad aardig gelukt. Excuus voor mijn onwetendheid

@ Pinsnider:

Hier valt misschien nog wat te ontdekken:

klik

Dat ben ik inderdaad met je eens, trouwens; Gular is een heel andere track en 'lijdt' niet zozeer aan de 'zwaktes' van andere nummers (boh, dat klinkt wel heel ernstig).


Industriëler, ja, wellicht, maar ook de afsluiter vind ik het eerste kwartier aan hetzelfde euvel lijden (gaan we weer, lijden; zo'n lijdensweg was deze plaat helemaal niet hoor ). Daar doen de gecomponeerde laatste tien minuten toch niet veel meer aan.


En da's toch het belangrijkst.

Legio natuurlijk, denk aan platen als As Loud As Possible, Hanatarash 1/2/3 (2 wmb), Noisembryo, etc... Hoewel er slechts over een beperkt aantal platen consensus bestaat w.b. klassiekerstatus, denk ik. Op het Troniks-board liep een thread getiteld 'Canon of Noise' waarin RRRon/Emil Beaulieau een poging deed een canon samen te stellen; best de moeite waard.

Ik vind dit wel een partij gaaf hoor relatief dan