Ryfylke - Boknafjord (2004)

Die mindere geluidskwaliteit, daar heb ik met de originele CD in m'n al net zo scandinavische geluidssetje geen last van. Na het uitgebreide commentaar van Sven gelezen te hebben, is de CD hier nog eens aan een herbeluistering blootgesteld. En Sven heeft vooral gelijk waar het Munchhausen by Proxy betreft, daar levert de opeenstapeling van lagen inderdaad niet altijd een stabiele constructie op. Waarin de CD zich wat mij betreft positief onderscheidt, is de variatie die opgebouwd wordt van track tot track. Zo kan de CD mijns inziens ook het beste besproken worden.

Is het openingsnummer Ryger nog een assault die je doet afvragen of dat zo drie kwartier doorgaat, het nummer erna biedt toch een heel andere, welbehaaglijke sound. Wind op een microfoon, morse, een overstuurde scheepshoorn, wat gepulseerd ultralaag, afgemaakt met een handvol glichtes en een enkele outburst,..erg lekker hoor. Na de losse flodders van Munchhausen by Proxy trekken de heren wederom een troef uit de mouw : Gular is juist heel uitgebalanceerd en beheerst vormgegeven. Richtingsgevoel ontbreekt hier in mijn oren geenzins, het nummer zindert van de onderhuidse spanning en klinkt wat ... uh, organisch. Het afsluitende titelnummer is industrieeler dan de voorgangers, waarbij volume, tempo en hectiek langzaam worden opgevoerd. Na tien minuten heb je wel een vermoeden waar dit zal eindigen maar dat voelen de heren aan : de track wordt afgebouwd met stilte, incidenteel onderbroken door een symphatieke noise-injectie en zowaar enige conventionele toetsen.

Ik heb redelijk wat noiseplaten laten passeren de laatse tien jaar maar eerlijk gezegd slaat bij mij regelmatig de vermoeidheid toe waardoor de volledige speelduur niet gehaald wordt. Bij Boknafjord heb ik daar geen last van, die biedt voldoende variatie.