Typhoon & New Cool Collective - Chocolade (2009)

Even wennen dat er Nederlandstalige texten over de geweldige ritmes van New Cool Collective liggen, maar pakt na een paar luisterbeurten zeker niet verkeerd uit......

Vertrouwd geluid van de heren van NCC en ook Typhoon is lekker op dreef, maar vind het gerap geen extra toegevoegde waarde hebben het gaat toch tekoste van de geweldig funky composities van Benjamin Herman en de zijne..........

3.5* (zonder al dat vocale geweld had dit makkelijk 4.5* kunnen zijn)

Leuke plaat die twee super live-acts combineert op één schijfje. De live nummers op de plaat komen mijns inziens niet echt goed uit de verf, maar de studiotracks maken daarnaast weer veel goed. Een extra pluspuntje is het leuke artwork waarin het schijfje verpakt zit

3.5*

Leuke samenwerking tussen Ty en NCC. De eerste 2 nummers zijn het best,maar chocolade is ook wel erg leuk.

De live nummers vind ik niet echt een meerwaarde hebben voor het album, ze hadden wat mij betreft wel wat meer materiaal samen mogen maken in plaats van de goedkope opvulling.
Desondanks kom ik uit op een nette 3,5*.

Eerlijk is eerlijk, ik heb hiervoor nooit iets van New Cool Collective gehoord, maar dat begint tijd te worden dat ik hen ook aan de nodige grondige luisterbeurten ga onderwerpen. Hoe ze Typhoon hier bijstaan, dat mag geprezen worden. Blazersaanvallen op de gereviseerde versie van ‘Bumayé’, moddervette en toch mescherpe surfgitaarsolo’s, zinderende spanningsbogen, alles wordt uit de kast getrokken op een manier dat zelfs een schijnbaar onstopbare spraakwaterval als Typhoon soms een beetje achterblijft.

Maakt verder niet uit, alleen de teksten komen wat minder goed binnen bij mij, zeker vergeleken met prachtdebuut Tussen Licht en Lucht. Dit is ook gewoon een wat lichtere, luchtigere EP. Om er maar een cliché bij te halen: je kunt horen dat de muzikanten zelf erg vee plezier hebben. ‘Bumayé’ en ‘Licht Uit’ zijn energiebommetjes, ‘A de Na Oso’ een meeslepend nummer met sterke gastrol van O-Dog; van het studiogedeelte valt alleen de titeltrack ‘Chocolade’ een beetje tegen. Het is een heerlijke groove, dat wel hoor, maar helaas valt het net wat minder spectaculair uit dan je op basis van de combinatie New Cool Collective en Fakkelbrigade zou verwachten. Sowieso levert Stickert hier een van z’n allerzwakste verses af: zodra hij begint over Geen Stijl en anderen gaat beschuldigen van een gebrek aan stijl, wordt het al heel snel duidelijk dat hij hier ook bepaald geen stijl heeft.

Daarna komt het livegedeelte. ‘3Luik’ klinkt wat moeizaam eerst, vooral omdat de geluidskwaliteit achterblijft t.o.v. het studiogedeelte. Typhoon is een stuk slordiger hier, maar dat heeft ook wel wat; zijn enthousiasme werkt toch wel aanstekelijk. Gelukkig maar dat ‘Naamval’ vol onderhuidse spanning zit, met een bescheiden climax die toch niet onbevredigend is. Ook ‘Brand Los’ is gewoon goed uitgevoerd, vol blazers en weer zo’n fijne gitaarsolo tijdens het drum ’n bass-gedeelte. Eigenlijk daarom is het doodzonde dat aan het einde het begin van ‘Los Zand’ gehoord kan worden, maar dat nummer helemaal ontbreekt op de verder prima EP.