The Family Stand - Moon in Scorpio (1991)

Het muzikaal Afro-Amerika van 1990 had twee mogelijkheden: meegaan in de alsmaar populairder wordende zoete R&B-aftrek of je nestelen achter de kassa van je plaatselijke supermarkt. The Family Stand besloot dat het anders moest kunnen. Helaas: hun tweede album flopte. Maar gelukkig: het bleek een pareltje vol lef en bol van originaliteit!

Met hun debuut scoorde het drietal een aardig hitje met het geweldige Ghetto Heaven, maar los van wat bescheiden nummertjes kon het album weinig stof doen opwaaien. Moon in Scorpio moest verpletteren! En dat deed het, zo meldden beide luisteraars...

Inhoud te gewaagd, marketing stonk, tijd niet rijp,... Ook zonder zijn publiek verlegde deze muziek grenzen en bouwde het bruggen. “Was I too funky? Did I go pop? Mind if I rock?” Ze deden het allemaal en meer!

Met z’n drieën deden ze zo goed als alles: Peter Lord, V. Jeffrey Smith en Sandra St. Victor schreven, produceerden en speelden een gevarieerd aanbod bijeen. Bijzonder is dat ze tevens allemaal aan het woord komen, soms in een enkel nummer, waarbij het opvalt hoe sterk hun stemmen op elkaar zijn afgestemd. Twee zangers en zelfs de zangeres zijn weleens moeilijk te onderscheiden, wat de combinatie en gelaagdheid bizar maar bijzonder geslaagd maakt!
Dat hun uithalen meer weg hebben van Robert Plant dan Aretha Franklin is niet toevallig. Teksten handelen vaak over identiteit, stereotiepen en allerlei hokjes die daarmee gepaard gaan. Je hebt het extreem funky Plantation Radio, waar de eerder gequote lyrics vandaan komen. The Family Stand geeft blijk te weten hoe die hits te moeten scoren, maar weigeren te buigen, hence: Moon in Scorpio en zijn ontvangst. Prijsbeest rond deze thematiek is echter het epos The Education of Jamie over een zwarte jongedame en haar plaats in deze maatschappij. Van ingetogen uiteenzettingen gaat het tot voedend krachtige climaxen, schreeuwend met de onderste lucht uit hun longen: “1. Get black, it’s your resurrection, 2. The white lies hold no protection, 3. Know this, it’s your one salvation, The education of Jamie”. Maal 7 minuten: The Family Stand was toch helemaal niet bezig met charthits.

Zo mogelijk nog ‘gewaagder’ is de solo van Peter Lord op Quiet Desperation. Soms weet je niet of je nu moet lachen of huilen om de lyrics, koude rillingen lopen alleszins over de rug. Bevreemdend, maar wat het vooral erg krachtig maakt is de manier waarop hij het brengt. Zelden zo’n rauwe brok emotie gehoord op plaat: de stille wanhoop barst compleet los, om vervolgens weer gelijk ineen te krimpen. Begeleidende gitaar, piano en strijkers hoeven niets te ondersteunen, vocalen staan als een huis. Het kon vast mooier, misschien zuiverder of juister, maar niet echter! Misschien zit daar wel de essentie in van The Family Stand van deze plaat. Hoewel dit een zwarte band is die stevige rock durft te spelen, heb je niet het gevoel dat ze wanhopig een punt proberen te bewijzen. Hun muziek komt van een echte plaats! Ze slagen er dan ook in om alles op een natuurlijk manier te mixen met alle andere aspecten van hun bestaan. Van de Native Tongues-achtige hiphopproductie van Winter in My Heart tot de krachtig soulvolle ballad Shelter, Moon in Scorpio bevat instrumentale jazzfunk en acapella gospelrock en alles wat daartussen kan zitten: een trip zonder grenzen! Ik daag iedereen uit zijn favoriete genre uit de vorige zin te halen en vervolgens dit album een kans te geven. Ze blinken namelijk in alles uit!