Joe Cocker - Unchain My Heart (1987)

Hoe durf je met zo'n stem te zingen!
1,0*

Ik vind zijn stem fenomenaal. Heerlijk rasperig.

Hoe durf jij Kane een 5 te geven.

Joe Cocker zijn stem is geweldig.
Ach, iedereen heeft het recht om iets niet mooi te vinden maar ondertussen staat deze man nog steeds de longen uit z'n lijf te zingen. Er zijn maar weinigen die hem dat na kunnen doen voor zo'n groot publiek...

Laat je oortjes eens flink uitspuiten, mijn beste!

Met Unchain My Heart had Cocker tegelijk een reuzehit te pakken, dat was geleden van zijn Beatlescover With A Little Help From My Friends, maar als album kan dit me minder boeien, want gelijk werd de productie ook al wat vlakker, de sound te gladjes en de bezieling werd al wat verdrongen, maar het zou nog erger worden, deze kan er best nog mee door...

***

Hier staan wel een paar leuke nummers op , maar de Lennon cover Isolation

Unchain my Heart is eigenlijk het enige nummer wat ik nog weet te waarderen van deze zanger, destijds wel meer als nu.
Voor de rest vind ik het maar een slappe hap, muziek zonder ziel en op de automatische piloot. Daarnaast krijg ik na Unchain my Heart in een rap tempo een groeiende hekel aan zijn stem, alsof hij continu een roggel probeert op te hoesten en ondertussen er bij zingt. Nee, mooi is anders en het heeft m.i niets meer met soul te maken.

Dit is een van de betere Cocker-albums uit de jaren 80. "Unchain my heart" is inmiddels een klassieke hit, dat hem op het lijf geschreven lijkt. Sterker en bezielder gezongen dan het origineel van Ray Charles. En dat wil wat zeggen! Verder heeft het album helaas geen uitschieters naar mijn hart. Kwestie van repertoirekeuze denk ik. Lennon's "Isolation" klinkt wel weer lekker rauw en puur.

Unchain My Heart is de grote kraker van het album en eigenlijk ook meteen de beste. Ook niet slecht zijn: I Stand In Wonder, A Woman Loves A Man en de stevige rocker Satisfied. De verrassing zit in Isolation, een nummer van John Lennon, waar Cocker een perfecte interpretatie aan geeft.

Best aardige plaat, beetje rock, beetje ballad en als onderwerp, hoe kan het ook anders: de liefde.
Cocker maakt een sympathieke indruk, maar laat ook geen al te diepe indruk achter. Gewoon goed vakwerk, mede dankzij de uitstekende studioband en productie. Klinkt ook goed op CD.

Prima plaat van Cocker. De titeltrack met Clarence Clemons op de sax is een soort watermerk van hem geworden. Ook met Isolation komt ie goed weg. Voor de rest weer een prima band en lekkere songs. Niks hemelbestormend of vernieuwend maar in de kracht van zijn kunnen . Cocker deed altijd zijn best en leverde altijd een acceptabel werkstuk af. 4 pingels

Doorsnee Cockeralbum, maar net iets minder dan de twee voorgangers.

Voorkeursongs:
- Unchain My Heart
- Two Wrongs
- ook nog 'A Man Loves a Woman' en 'Satisfied'

3 sterren

Unchain my heart (oorspronkelijk van Ray Charles) leverde hem een onverwacht grote hit op en werd naderhand een hoeksteen in zijn live-repertoire. Toch is dit inderdaad een doorsnee Cocker-album met een iets te gladde sound. Ik vind het prijzenswaardig dat het ditmaal lang niet allemaal covers zijn, maar de 'originele' nummers zijn duidelijk zwakker dan de covers, zodat John Lennon's Isolation hier als sterkste nummer uit naar voren komt.

Het productionele pak dat Dan Hartman en Charlie Midnight hem hier aanmeten, zit hem naar mijn smaak niet echt lekker. Iets te druk, terwijl Joe juist excelleert in nummers waar de instrumentatie hem niet in de weg zit. Ook daardoor komt Isolation hier het beste uit de verf.

Maar het werkte wel: het werd zijn best verkochte LP in jaren en vormde de springplank naar een nieuwe succesvolle periode. Die leverde helaas wel veel van hetzelfde op...

Deze in een lot van 11 cd's van Joe Cocker gekocht, en dat voor een tientje. Joe is één van mijn favoriete zangers. Die rasperige strot, heerlijk gewoon. Het repertoire is niet altijd even sterk omdat de beste man niet schrijft of speelt. Zijn stem is zijn enige wapen en natuurlijk de charme waarmee hij zich presenteert. Maar Joe weet andermans materiaal een fenomenale draai te geven, zoals ook met het titelnummer. Unchain My Heart is een album waarin alle genoemde punten aan de orde komen. Beetje glad en niet alle songs zijn even goed. Maar ja, die stem he?

Voor het mooiste resultaat inzake Cocker moet je zelf zijn beste nummers (naar eigen keuze) uit de jaren '80 en '90 in de juiste volgorde zetten en dan kun je het als de ultieme Joe Cocker cd beschouwen.

Het zou top 10 werk zijn, ware het niet dat eigen compilaties uiteraard niet tellen.

De nummers moeten van mij lopen, een beetje stevig zijn en er mag ook best wat vaart in zitten. Hier is de titelsong natuurlijk bij uitstek geschikt op te nemen in het geheel.

bij "Unchain My Heart" staat hierboven als genre pop en daar wringt een beetje de schoen. Joe Cocker groeide in zijn jeugd op met de muziek van o.a. Chuck Berry, Ray Charles, Jerry Lee Lewis, Muddy Waters en John Lee Hooker en maakte in zijn beginperiode albums met muziek geworteld in blues, r&b, rock en soul. daarvan valt helaas weinig te bespeuren op dit album.

besef dat je deze muziek in de tijdgeest van de 80's dien te plaatsen, maar de 2 nummers (7 en 10) van de confectie disco/pop van de destijds populaire Dan Hartman doen het ergste vrezen en maken dit ook waar. de overige nummers werden eveneens geschreven door "hedendaagse" songwriters, waaronder 3 nummers van de Canadese songwriter Eddie Schwartz. 2 daarvan het pittig rockende "Two Wrongs" en het groovy "I Stand in Wonder" ontstijgen de middelmaat.

de sterkhouders zijn het titelnummer "Unchain My Heart" (Bobby Sharp) het enige oudje op dit album, dat voor het eerst in 1961 verscheen in een versie van Ray Charles en de Lennon ballad cover "Isolation", dat gevolgd wordt door een trio nummers (6,7 en die skipwaardig zijn, met het gladde, gepolijste "A Woman Loves a Man" als dieptepunt.

kan mij helaas wel vinden in de omschrijving hierboven "muziek zonder ziel en op de automatische piloot". die conclusie is wellicht iets overtrokken maar zelfs het obligaat stevig rockende "Satisfied" ontkomt er niet aan, want echt rocken doet het niet. bij meerdere albums van Joe Cocker vraag je jezelf af of de man zelf enige regie had over zijn werk.

Joe Cocker droeg dit album op aan de in 1987 overleden muziekproducent Alex Sadkin die o.a. samen met Chris Backwell zijn klassieker "Sheffield Steel" produceerde. "A man who lived for music and a good friend".

Album werd geproduceerd door Charlie Midnight (executive producer Dan Hartman)
Recorded at The House of Music, West Orange, New Jersey

Door user potjandosie eindelijk eens toegekomen aan dit album van Joe. Uiteraard zeer bekend met de titeltrack, welke ook meteen het beste nummer van het album is. Ook Trust in Me was bekend, maar dan in de 1992 versie van de soundtrack van The Bodyguard, daar een duet met zangeres Sass Jordan. Niet de zangeres op dit album.

All Our Tomorrows is de andere favoriet, welke ik sinds eind vorig jaar kende, via het topic 1982 - Tipparade-, singles- en eigen lijsten/besprekingen), in de oorspronkelijke uitvoering van Eddie Schwartz , die hier ook verantwoordelijk is voor het stevigere Two Wrongs en het fijne en vrolijke I Stand in Wonder inclusief koor en sax. Zeer genietbare tracks.

Verder bevallen de stevigere songs River's Rising en Satisfied me ook goed. Zeker tracks die live goed uit de verf zouden moeten hebben kunnen komen (is dit wel goed NL?).

The One en A Woman Loves a Man zijn wat onopvallend tussen de andere tracks, maar kunnen er nog nog prima mee door.

Alleen de cover van John Lennon's Isolation doet me heel weinig, wel beter dan het origineel. En laat nu net dat nummer tweede staan bij de favorieten van dit album. Zal wel komen omdat het een Lennon song is? Ik hoor het in ieder geval niet. Kan me de opmerking van Rudiger van 18 jaar geleden (!) goed indenken. Maar het mag de pret niet drukken, dit is al met al een mooie "aanwinst". Cocker zoals ik hem graag hoor.

Waardering: 3,80* (afgerond naar boven 4*)