Hans-A-Plast - Hans-A-Plast 2 (1981)

Deze hangt een beetje tussen de sound van het debuut en Ausradiert in. Gelukkig is deze plaat nog wel lekker rammelig en punkie. De teksten zijn wederom prima, sarcastisch en een soort van grappig. Ik blijf het fijn vinden om naar te luisteren, punk met een zangeres. En de duitse taal ligt me ook wel. Een beetje Nina Hagen met een vleugje Nena?
Dit is ook één van de weinige "punk" bands die gebruik maakt van een saxofoon. Hoewel de muziek meer een neue welle/punk kruising is. 3,5 sterren.

Van Amerikaanse new wave uit Londen van Cherry Vanilla keer ik terug bij het Hannoverse Hans-a-Plast, in dit geval hun 2. In vergelijking met het debuut zijn de nummers iets kalmer, maar nog verre van bedaard, zoals al vanaf opener Spielfilm blijkt. Over romantiek in het echte leven.
In Reicher Vati wordt de diepste wens bezongen, namelijk een rijke vader: "Eine Lebenslange Unterstützung von meinem Vati hab' Ich gern". Dicke Kinder is een waarschuwing tegen de obetisering van de wereld in knallend muzikaal jasje.
De wereld wordt geëtaleerd en - eventueel met zelfspot - van kritisch commentaar voorzien, zoals in Machtspiel / Eidexe Kriech extra fel gebeurt. Punk maakt plaats voor pittige gitaarwave in Tuaregs. Opvallend is dat Mono-Ton zijn titel eer aandoet door letterlijk alleen uit de linkerbox te komen: rechts blijft het stil op de ene seconde met een stemmetje na, terwijl hysterische zang klinkt.

Wat minder grappig en stevig dan het debuut en toch nog altijd smakelijk. De reis door new wave gaat verder naar heel andere muziek uit België: het debuut van Allez Allez.