The Rolling Stones - Love You Live (1977)

LYL is voor het grootste gedeelte opgenomen tijden het Parijse concert van 6 juni.

Keith kreeg die avond vlak voor het concert te horen dat z'n kindje Tara was overleden en zat kompleet kapot!

Die avond speelde hij al zijn verdriet, woede en emoties weg tijdens het concert en het was zijn beste optreden van de hele tour!

Het is natuurlijk super overgeproduceerd (wanneer je een veel rauwere bootleg van Parijs 76 beluisterd lijken het wel 2 verschillende bands!), maar alleeeen al voor de gave live versie van Honky Tonk Women met dat waanzinnige, lazy intro (Keith: ja mensen, ik kan het met een hand hoor!) maakt het voor mij al de moeite waard!

Het Toronto club concert is natuurlijk heel erg goed, jammer dat ze daar niet meer van gebruikt hebben!

Vol verbazing zag ik hier nogal wat kritische geluiden. En Devel-hunt zegt het wel juist volgens mij: de sound van the Stones was rommelig in die tijd. Maar dat klinkt toch juist geweldig?! Je hoort de joints bij wijze van spreken door de speakers heen komen. Dit is beter dan de latere soms te gelikte optredens. Dit is pure rauwe rock 'n roll.

Dan dat andere belangrijke punt: de playlist staat vol met nummers die later weinig zijn gespeeld. Hot Stuff inderdaad, maar wat te denken van het oh zo mooie Little Red Rooster, het echt geweldig If You Can't Rock Me / Get Off My Cloud en van al die andere zeldzaamheidjes. Het zijn er teveel om te noemen en ook dat maakt deze box tot een must en niet alleen voor Stones fans, maar ook voor mensen die van lekkere pure laid back rock 'n roll houden.

Rommelig vind ik bij de Rolling Stones juist beter, geef mij deze live lp maar ipv die gelikte Flashpoint opnames....

Ik blijf het een gemakzuchtig album vinden. Nergens knalt het echt in tegenstelling tot Get Yer Ya Ya's Out, trouwens verreweg hun beste live-registratie. Op de één of andere manier houdt de band niet vast aan de ritmes op het album en Jagger lijkt ook niet met volledige toewijding te zingen. Vergelijk dit eens met de podiumprestaties van The Who en The World's Greatest Rock 'n Roll Band lijkt hun reputatie toch niet helemaal te verdienen... Toch 3,5* voor een paar sterke uitvoeringen.

"Love You Live" begint met een ontzettende lome (in de positieve zins des woords) en bluesy versie van "Honky Tonk Woman", dus dat belooft veel goeds. De daarna gespeelde nummers komen helaas toch een beetje rommelig op me over en dreig ik mijn aandacht te verliezen. Maar dan komt er weer zo'n heerlijk loom bluesnummer voorbij: "You Gotta Move". Direct ben ik weer bij de les en die aandacht wordt vastgehouden in een gedreven gespeelde "You Can't Always Get What You Want". Jagger laat tevens horen een woordje Frans te kunnen spreken en de interactie met het publiek draagt bij aan de beleving van dit nummer. "Met Mannish Boy" klimmen de heren nog een treetje verder de bluesladder op. Dat niveau wordt de daaropvolgende nummers vastgehouden en dat maakt dat de tweede helft van deze dubbelaar voor mij persoonlijk veel genietbaarder is dan de eerste. Dus na een voor mij stroeve start herpakken The Rolling Stones zich uitstekend op "Love You Live".