Bacamarte - Sete Cidades (1999)

Als de bronnen kloppen, is dit album vele jaren vóór de release opgenomen door Mario Neto (gitaren, zang, fluit) en Robérto Molinari (keyboards, percussie). Neto was de drijvende kracht achter Bacamarte ten tijde van het -in beperkte kring- geprezen 'Depois do Fim'.

Sete Cidades is minder bekend dan de voorganger. Ten onrechte vind ik, want de muziek is volwassener, subtieler geworden. Symfonische rock gaat op een heel natuurlijke wijze over in intieme kamermuziek, en andersom. Multitalent Neto speelt akoestisch en elektrisch wonderschoon en zijn zang geeft een heel eigen Braziliaanse kleuring. Prachtig!

Deze werd mij getipt. Dus voor ik het vergeet even in mijn updates-lijstje. Dan ga ik hier eens achterheen.

De recensie van Svendra, klinkt veelbelovend.

Mooi omschreven. Ik hoor deze plaat nu voor het eerst en in zijn meest sferische momenten horen we echo's van Gryphon (waarna alles teruggaat naar Camel's Snow Goose), maar het schiet veel te veel andere kanten op om zomaar als kloon weggezet te worden.

Beetje voorbarig, maar ik zou deze ook zomaar beter kunnen vinden dan Depois do Fim.

Eigenlijk net zo'n mooie en veelgelaagde plaat als het debuut, ook al is de bezetting dan compleet anders. Canto da esfinge eist het meeste aandacht op vanwege z'n lengte, z'n plaats als slotnummer en z'n fraaie gitaarsolo op het einde, maar Espiritos da terra is een persoonlijke favoriet vanwege dat melancholische loopje van vier xylofoonnootjes met daaroverheen zo'n verdrietig piepende synthesizer die op 4:55 bijna geen lucht lijkt te kunnen krijgen. Prachtig album.