Jackson Browne - The Pretender (1976)

Toch wel een hele mooie plaat. Ik heb deze te laag ingeschat. Zoals te verwachten zit deze qua geluid redelijk tussen Late for the Sky en Running on Empty in. Wel is Jackson Browne minder optimistisch gestemd. De sfeer en teksten ademen neerslachtigheid. Jackson zingt over zijn zoontje, tegenslagen en gemiste kansen en lijkt zijn plaats in de wereld, als alleenstaande vader, even niet meer zo goed te kennen. Oprecht, dapper en persoonlijk document.

Ook muzikanten zijn mensen met tegenslagen en neerslachtigheid
Maar het verschil is vaak , hun kunnen die ups and downs in hun muziek verwerken
en het gekke is ...het zijn meestal de meest gevoelige of hun mooiste werken en/of albums

Zijn eerste vrouw Phyllis pleegde zelfmoord tijdens de opnames van deze plaat.

Father McKenzie trekt (en niet als enige) met: de vergelijking met terwijl er best wel de nodige verschillen zijn. Overeenkomsten ook natuurlijk, beide representanten van de Westcoast-rock bij de Warner-gigant en ook nog grotendeels gebruik makend van dezelfde sessiemuzikanten. In retrospectief zie ik Zevon als (sterk) ondergewaardeerd en Browne als (lichtjes) overgewaardeerd. Ik heb toch een voorkeur voor de soms wat cynische Zevon boven de vaak licht zalvende Browne. Warren Zevons muziek heeft vaak meer pit, melodische variëteit en humor ook. Zevon doet ook nooit moeite om zich zo goed mogelijk voor te doen. Maar dit album van Browne onderstreept toch wel het cliché dat grote ellende tot grote kunst leidt. Ruim zijn beste inderdaad

Dit album staat in het teken van de zelfmoord van zijn vrouw Phyllis Major. Het blijkt vaak dat tegenslagen inspirerend zijn voor een prachtig album, nu ook hier. Met name de titelsong vind ik buitengewoon. De sfeer van dit album is somber en neerslachtig maar nooit overdreven zwaarmoedig, het klinkt oprecht en het is niettemin een vrij toegankelijk album geworden wat ook blijkt uit de behoorlijke verkoopcijfers.

Wat mij betreft man's beste plaat. Het enige wat mij nog wel eens tegenstaat aan Jackson zit hem in het feit dat hij songs nog wel eens uitrekt langer dan nodig, maar dat is persoonlijk. Voor de rest niets dan lof voor deze singer songwriter die dit album onder barre omstandigheden maakte. Hoewel The Pretender zeker geen zonnig plaatje is geworden klinkt er een bepaalde berusting in door, een bepaalde vorm van melancholie dat niet doorslaat in zelfbeklag en emotionele ellende. De mooie arrangementen, warme productie en uitgebalanceerde songs doen de rest. Het bloedstollend mooie Sleep's Dark and Silent Gate vormt met zijn korte speelduur voor de kerst op de taart, hoewel Daddy's Tune, Here Come Those Tears Again en het titelnummer hier bijna niet voor onderdoen.

De omstandigheden (de zelfmoord van zijn vrouw Phyllis Major) hebben geresulteerd in een album, dat direct bij mij binnen kwam (en nog steeds komt).

Maar ook een album dat best onevenwichtig is, zowel in tekst, als in productie en soms ook de zang (de overslaande stem in Linda Paloma). En gek genoeg stoort dit mij geen enkel moment.

Dit album was mijn kennismaking met deze topper. Staat nog steeds als een huis dit album.

onderdeel van het gouden kwartet aan albums, los van deze For Everyman, Late For The Sky en Running On Empty die hij in de jaren 70 maakte. alle 4 juweeltjes. vond zijn come back album "I'm Alive" ook heel sterk. een aangename verrassing die destijds (1993) ineens uit de lucht kwam vallen na een aantal "mindere" albums uit de jaren 80. wat kwamen er in de 70's veel klassiekers uit, niet dat je dat destijds bij het uitkomen van al die albums besefte, maar ook artiesten als Ry Cooder, Randy Newman, Van Morrison, John Prine en uiteraard Bob Dylan brachten tritsen van dit soort kwaliteitsalbums uit. heel wat keren naar de platenzaken moeten "rennen" om de LP's te kopen. het leek niet op te kunnen. wat Jackson Browne betreft, benieuwd of er van deze klasse albums ooit Deluxe Editions zullen uitkomen met demo's, outtakes en liefst ook eerder niet uitgebrachte nummers en dan wel "digitally remastered". heb een reguliere versie op cd (made in Germany) van Late For The Sky die nogal beroerd klinkt. kan ook aan de productie hebben gelegen, want deze "Pretender" klinkt wel prima op cd.

een album uit 1976 (van toen ik 20 was , tekst met toestemming van kris de bruyne rip)
en 1 van de beste van Jackson , ik heb ze letterlijk grijsgedraaid en jaren later ook nog de cd gekocht.
de lp begint zeer sterk met The fuse en gaat door tot het laatste nummer en dan is er stilte en moet je even bekomen van deze indringende lp .

Iets minder dan de eerste 3 lp's maar toch weer een juweeltje.

voor mij is deze lp bijna evengoed als running on empty ( zijn meesterwerk)

Voorganger Late for the Sky wordt vaak nog wat hoger aangeslagen maar ik heb nooit een klik gekregen met die plaat. Ik vind er zelfs weinig aan ofschoon er waarschijnlijk genoeg details en elementen zijn die het album naar een hoog niveau tillen, ik kan er amper mee uit de voeten.
Dat geldt niet voor de opvolger; The Pretender.
Wat is dit toch een pracht van een plaat.
Hoewel onder tragische omstandigheden tot stand gekomen, voelt The Pretender niet aan als een plaat dat gebukt gaat onder dramatiek en droevenis.
Het geheel klinkt zelfs opgewekter dan zijn voorganger, hoewel de slingers ook niet opgehangen hoeven te worden.
The Pretender behoort wat mij betreft tot de mooiste singer songwriter platen van de seventies. En dan te bedenken met welke worpen The Pretender heeft moeten concurreren...
Weet je wat, ik verhoog mijn score van het album gewoon, bam!

In een outlet zag ik deze plaat op vinyl. Ik dacht dat ik nog meer Jackson Brown vinyl had, maar dat bleek niet zo te zijn. Wel een aantal cd's.
Jackson Brown kende ik van de hit 'doctor my eyes' , ik weet dat het een gerespecteerd singer songwriter is, maar me nooit echt in hem verdiept. De aanschaf van dit album was dus een mooie reden om dat wel te gaan doen.
The Pretender is het 4e album van Jackson Brown en er is al heel veel over geschreven. Het is uitgekomen na de zelfdoding van zijn ex vrouw Phyllis Major, de moeder van zijn zoon Ethan. Het huwelijk liep in 1975 stuk.
Jackson Brown geeft aan dat heel wat nummers voor deze dramatische gebeurtenis zijn geschreven, maar een aantal ook daarna. Maar de impact was er zonder meer en blijft de plaat ook in bepaald licht zetten. MIsschien dat de keuze voor een extern producer (hij had zelf het album van Warren Zevon geproduceerd) misschien ook wel met de toenmalige situatie te maken. Jon Landau , de producer had net bijzonder veel succes gehad als producer van 'Born to run' van Bruce Springsteen. Trouwens het is bijna onbegrijpelijk hoeveel artiesten en muzikanten van naam mee hebben geholpen met dit album. Een hele lange lijst en Jon Landau heeft dat prima binnen bepaalde kaders kunnen houden.

Het eerste nummer 'the Fuse' begint al anders dan de vorige platen van Jackson Brown. Daarin was altijd al een bepaald onheil herkenbaar, maar ook altijd het vertrouwen dat liefde hem wel op de been zou houden. Daar is nu geen sprake meer van, na eerst de scheiding en daarna de zelfdoding van zijn ex vrouw. Jackson Brown voelt zich door de liefde verraden en de vastigheden zijn er niet meer, enkel puin blijft er over. "Vergeet hoe het leven vroeger was", zingt Jackson Brown en hij stelt alles wat hij waardeerde ter discussie, evenals de nutteloosheid ervan, terwijl hij zich neerlegt bij de onvermijdelijke erosie van het leven. Ja de tijd. Ja, hij was gewond, ja, hij bloedde, maar hij was niet verslagen.
Het tweede nummer, 'Your Bright Baby Blues', laat Jackson Browne even stilstaan ​​bij de waanzin van de ratrace en het verlangen naar iets dat zo dichtbij kan lijken, maar toch zo ver weg is. Zoekt hij verlossing of gewoon verlichting van de pijn, van de schuld? Het is muzikaal een mooi nummer met leden van de E Streetband als begeleiding.
De song 'Linda Paloma' is muzikaal afwijkend, het heeft alles te maken met het definitieve verlies van zijn ex vrouw. Zonder die achtergrondinformatie zou het een vreemde eend in de bijt zijn, maar nu past het wonderwel op deze plaat.
Het vierde nummers heeft zelfs nog meer te maken met deze traumatische gebeurtenis. 'Here Come Those Tears Again', werd de eerste single van het album en bereikte nummer 23 in de Billboard-hitlijst. Dit nummer werd mede geschreven door Nancy Farnsworth, de moeder van Phyllis Major, en is, niet verrassend, het nummer dat rechtstreeks over haar gaat. Het is een lied over gedeeld verdriet en het omgaan met de terugkerende herinneringen die je elke dag achtervolgen. Ondanks de emotioneel geladen eerlijkheid die erin doorklinkt, is er ook een gevoel van zelfbehoud, zoals Jackson Browne toegeeft in de laatste regel: "Ik ga terug naar binnen en doe het licht uit. En ik zal in het donker zitten, maar jij bent uit mijn zicht." Bonny Raitt en Rosemary Butler verzorgen de achtergrond zang.
Kant B start met 'the only child'. Hier horen we Jackson Browne zich richten tot zijn zoon Ethan, die inmiddels twee jaar oud is, en hem vaderlijk advies proberen te geven dat voor zo'n jong kind waarschijnlijk veel te moeilijk is. Een foto van Ethan op het strand siert de achterhoes. Maar je vraagt je meer af of het nummer eigenlijk geen weerspiegeling is van zijn eigen (moeilijke) jeugd. Het zijn wellicht die onzekerheden die hem naar het volgende nummer, 'Daddy's Tune', hebben geleid, waarin hij zich tot zijn vader wendt, van wie hij al lang vervreemd is, voor advies, misschien vergeving, of simpelweg verlossing. Het is moeilijk te zeggen, maar je voelt wel de schaduw die Jackson Brownes vader over zijn zoon wierp. Het zijn mooie persoonlijke nummers met passende begeleiding.
Het nummer 'sleep's dark and silent gate' is een soort keerpunt met de acceptatie dat er geen weg terug is, zelfs geen stilstand, alleen vooruit en loslaten. Is de titel een metafoor voor de dood of simpelweg de veilige haven van de diepste slaap, waar dromen niet meer herinnerd kunnen worden? Mogelijk beide, want beide vereisen een acceptatie van het onherroepelijke. En zo komen we bij het titelnummer. Een recensent die minder gecharmeerd was van deze plaat had als titel 'Pretentie' beter gevonden. Ik ben het er niet mee eens. Het laatste nummer Pretender (de bedrieger, de vijnzer), maar in plaats van alles tot een voor de hand liggende conclusie te brengen, biedt het juist een nieuw begin, een wedergeboorte, want Jackson Browne is niet langer dezelfde artiest die het album opende. Weg is die naïeve romanticus die zich wanhopig vastklampte aan het verleden, hij zal niet langer op de rand van de afgrond staan ​​in de overtuiging dat de liefde zijn val zal breken. In plaats daarvan is er aanvankelijk een vaag gevoel van cynisme, al dient dit slechts om de leegte te vullen terwijl hij zijn vertrouwen probeert te herwinnen. Een prachtig doodeerlijk nummer, prachtige melodie, eerlijke tekst en dan ook nog de zang van Crosby en Nash ! Het lijkt daardoor we;leen viering, een eerbetoon aan wat verloren is gegaan, maar ook aan wat bewaard is gebleven en de belofte van de toekomst.
Ach, misschien hoor ik er wel te veel in en is het gewoon een mooie singer songwriters plaat uit de jaren 70. Want dat is het natuurlijk ten eerste.