Jackson Browne - The Pretender (1976)

The Pretender is echt een prachtige song. De rest van dit album ook zo mooi?

Als je van Browne houdt ; niet twijfelen, aanschaffen die handel, dit is één van zijn beste, echt waar!
4 sterren en het formidable LINDA PALOMA staat hierop, alleen al daarvoor verdient hij bij mij die 4 sterren!
****

Sterk Browne album zonder zwakke nummers. Zo'n nummer als Your bright Baby Blues met Lowell George op slidegitaar en zinnetjes als:
No matter how fast I run
I can never seem to get away from me
Schitterend.
Het enige nummer, ook als het mooi, wat niet zo goed bij de sfeer van album past is Linda Paloma. Het zal door de harp komen, een net iets te frivool instrument voor de melancholieke muziek waar Jackson het patent op schijnt te hebben.
De hoes is ook mooi trouwens.

Mooi album met zeer sterke songs als The Fuse en The Prentender,
maar het absolute hoogtepunt is toch de tranentrekker Linda Paloma.

geef mij maar ' the pretender ' titeltrack , van een onvergane schoonheid , by the way , heel de plaat is steengoed , zijn beste

Een feest om naar te luisteren. Staat geen enkel zwakke song op.

Prachtige platen !!

Hoogtepunt van het jaar 1976.

Mooi album, is mijn inziens wat toegankelijker dan Late For The Sky , maar dat album vind ik samen met Running On Empty toch nog net even wat mooier van hem, dat zijn ook wat meer ingetogener platen van Jackson.
The Pretender is een fantastische song en ook het openingsnummer & Your Bright Baby Blues zijn erg mooie nummers.
Bij Linda Paloma waan je je al snel op een tropisch eiland met van die prachtige inheemse vrouwen om je heen en ja daar zal die harp wel mee te maken hebben

Zo is dat. En Linda Paloma blijft mijn absolute favoriet. Doet mij qua sound ook erg denken aan Carmelita, van die andere gigant, Warren Zevon!
Topplaat van begenadigde liedjesmaker.

Een goed album van Jackson Browne (hééft de man eigenlijk slechte platen gemààkt? Ik denk het niet...) , niet zijn beste, wel gewoon goed dus. Met evenwel enkel heel erg sterke nummers erop...

Al begrijp ik dat sommigen dit tot zijn beste werk rekenen, zoniet beschouwen als zijn beste plaat tout court, vind ik toch niet dat het album het niveau haalt van bijvoorbeeld 'Late For The Sky'.
Het album is wel een stuk toegankelijker, minder donker zojewil...

Ik kan vooral genieten van de knappe opener "The Fuse", zeer zeker ook "Your Bright Baby Blues", alsook "Sleep's Dark and Silent Gate" - zo mooi !!!!

Ook erg mooi is "Here comes Those Tears Again"... Maar dé song van het album is écht wel de sublieme titletrack "The Pretender"....


Ik wil hier niet op zere tenen trappen, en het ligt wellicht aan mij, maar "Linda Paloma" vind ik, los van het feit dat het niet in de 'verdere klankkleur' van de plaat past, echt een minpunt op deze verder goede plaat... Kan me echt niet bekoren...
En daar waar Father mcKenzie de link legt met 'Carmelita' van Warren Zevon volg ik voor een stuk wel, maar geef mij dan toch maar Carmelita. Of beter nog: 'Carmelita' zoals Jackson Browne dat afgelopen zaterdag (25.04.09) nog coverde in Antwerpen...

Ook "Daddy's Tune" en "The Only Child" vind ik toch wat mindere nummers op dit album...

Maar het album haalt toch met gemak 3,5/5 wat mij betreft...

Prachtige plaat. The Fuse, en The Pretender als briljantjes en de rest als topnummers!

The Fuse en The Pretender zijn schitterende nummers. De rest is ook mooi, maar Linda Palo-dinges vind ik echt niet om aan te horen. Hoe mooi de rest van de plaat ook is... bij deze sta ik toch gaarne op om de naald van de plaat te halen en 'm iets verder te leggen. Zonde.

Dit vind ik toch wel één van de betere LP's van Jackson Browne.
Prachtige nummers zoals The Fuse, Here come those tears again, Linda Paloma en The Pretender natuurlijk.
En wie hier allemaal aan meededen! David Lindley, Lowell George, Bonnie Raitt, J.D. Souther, Don Henley, David Crosby.....
Dit is een plaat van hoog niveau, die eindelijk in 1976 de aandacht kreeg die het verdiende!
Ik heb eigenlijk één opmerking over Jackson Browne: Je moet niet teveel LP's (of CD's) achter elkaar draaien , dan gaat het op een gegeven moment vervelen. Maar dat vind ik eigenlijk met meerdere artiesten.

Een mooi begin om de zondag mee te beginnen terwijl er buiten een fris zonnetje schijnt. Met het warme melancholische timbre van Jackson en de muziek die ingetogen uit de speakers komt, is het zekers een aangename plaat om naar te luisteren, die voor mij niet onder doet aan Running on Empty...zekers nog Late for the Sky uitpluizen, want hier houd ik wel van.

Madjack71 is goed bezig Je zou van het latere werk I'm Alive eens kunnen proberen.

Late For The Sky is een meesterwerk.

Mijn favoriete Jackson Browne plaat met als hoogtepunt wat mij betreft "The Pretender".

Dit blijft een zeer aangename luisterplaat maar toch van wat minder niveau dan Late For The Sky.
De plaat wordt gedragen door het werkelijk grandioze titelnummer.
Mijn andere favoriet is ondertussen Your Bright Baby Blues geworden, heerlijk nummer gewoon.
Linda Paloma blijft de vreemde eend in de bijt maar wel een die mij kan bekoren in tegenstelling tot Daddy"s Tune wat ik persoonlijk de minste track van het album vindt.

Linda Paloma kan mij niet bekoren. Daddy's Tune hoeft van mij ook niet. De rest is gewoon schitterend.

Daddy's Tune vind ik nu juist weer een geweldig nummer, mooie tekst ook.

Vind ik ook. Het is natuurlijk een beetje de aard van het beestje, maar The Pretender is me wat té tam, soms haast een beetje zwijmelend. Late for the Sky en Running on the Sky bevatten i.m.o. wat inventievere nummers die meer in je hoofd blijven hangen. De nummers op dit album vind ik net niet onderscheidend genoeg. 'Linda Paloma' vind ik wel erg tof.

Wereldplaat, wat een ongelofelijke klasse. Blijft ook goed, ook na meer dan 30 jaar.
Teksten gaan veelal over de situatie waarin Browne is verzeild geraakt na de zelfmoord van zijn vriendin. Prachtige teksten, enorme diepgang. En wonderschone melodieën.
Mijn favorieten: You bright baby blues (Lowell George op slide en achtergrondvocalen), The pretender, en bovenal Sleeps dark and silent gate. Het allerhoogste niveau wat je kan bereiken , in slechts 2 minuut 37 seconden.

Sleep's Dark and Silent Gate

Ooit ontdekt via mijn vader, nu nog steeds mijn favoriete Jackson Browne-album. Niet in de laatste plaats door het fraaie drumwerk van Jeff Porcaro. Nu pas valt het me eigenlijk op dat het best een stevig rock-album is.

Leuke discussie, vooral de voor en tegenstanders van het lied Linda Paloma, dit album kwam indertijd uit als eerbetoon aan zijn overleden vrouw Phyllis Major, die een eind aan haar leven maakte.

Haar favoriete plaat was het mexicaanse cucurrucu (of iets dergelijks)paloma, Jackson heeft Linda Paloma ,met dat liedje in zijn achterhoofd, geschreven voor haar.

Here comes those tears again, is een nummer welke Jackson schreef met zijn schoonmoeder Nancy Farnsworth, een vrouw wie hij nog steeds dankbaar is, getuige het feit dat haar naam steevast wordt genoemd op zijn cd's.

Gezien de achtergrond van deze plaat is Linda Paloma(ondanks de afwijkende muziekstijl) helemaal op zijn plaats, en is ,mi, een hoogtepunt van The pretender.

Je verhaal helpt om het nummer meer te waarderen. Context kan een verschil maken. Moet zeggen dat mijn totale waardering voor het album stijgt. De nummers die ik echt goed vind (zeker vijf van de acht) raken mij erg diep.

Een tijdje terug gekocht op lp. Samen met Running on empty en Lives in the balance. Deze The pretender is een aangenaam album (de andere twee ook maar dat terzijde). Enkel Linda Paloma valt wat mij betreft uit de toon. Niet dat het nummer slecht is, alleen past het voor mijn gevoel niet echt bij de rest van de liedjes. Het is allemaal heel easy en laidback wat Browne laat horen. Doet het hier uitstekend op de zondagochtend. Heerlijke muziek bij druilerig weer (en daar hebben we in dit land genoeg van ) om de dag mee te starten. Waarmee ik niet wil zeggen dat dit soort muziek op andere dagen en tijdstippen niet de moeite waard is. Laat dat duidelijk zijn.

Mijn kennismaking met deze mooie zanger met herkenbare stem. Muziek met een knipoog naar the Eagles. Heerlijk album dat je altijd jan opzetten.

Vond laatst in de auto een verzamelaar van Jackson Browne verstopt in het dashboardkastje van de auto. Wat een mooie muziek. Ik heb op vinyl nog The Pretender. Ik krijg elke keer tranen van geluk in mijn ogen als ik de The Fuse hoor. Hetzelfde geldt voor The Pretender. Prachtig album!
Trouwens Browne doet het bij mij goed op de cross-trainer: muziek aan, trappen, zweten en genieten.

Na jaren deze plaat weer een van voor naar achter helemaal gedraaid. Mijn herinnering aan deze plaat was mooi, maar muzikaal een beetje oubollig en achterhaald. Dat laatste viel dus erg mee ! Vanaf het intro van en stem van Jackson Browne die zingt “It's coming from so far away; It's hard to say for sure, Whether what I hear is music or the wind, Through an open door” werd ik weer helemaal meegesleept door deze plaat. Het ene nummer nog prachtiger dan het andere. Zelfs Linda Paloma wat muzikaal afwijkt, is geen dissonant en voegt goed tussen de andere nummers. Allerlei emoties komen voorbij op de plaat en er zijn van tekst flarden die dagen nagalmen in je hoofd: “I don't know what love has got to do with happiness, But the times when we were happy, Were the times we never tried”. Tijdens The Pretender hield ik het bijna niet meer droog. Tekst, gevoel, emotie, zang en muziek zijn echt versterken elkaar op een enorme manier. Bij sommige platen die je na jaren weer eens draait, vraag je je af waarom je er ooit zo mee dweepte, maar deze plaat is voor het leven: Say a prayer for the pretender.

Een top(!) album!