Ik kwam dit trio tegen op Youtube met een cover van Nirvana (nummer 8 van t album). Ik vond het zo´n goede versie dat ik het hele album ben gaan opzoeken en trof dit album dus, van inderdaad niet zomaar een coverbandje. Możdżer blijkt dan in zijn eigen land een pianist met een ruime reputatie en ook bassist Danielsson is geen beginneling (zie ook elders op de MuMe). Met z´n tweeen speelde ze al veel samen en in deze combinatie verschenen dus ook al 3 CD´s.
Hoewel de piano wel voorop staat is het de bijdrage van de ritmesectie die dit voor mij zo´n lekkere plaat maakt. Subtiele drums en een mooie zingende bas passen goed bij het spel van Możdżer en maakt het levendiger dan het al is.
Wellicht is dit een wat te keurige plaat voor de avantgardisten / freejazzfreaks, en daarbij zijn thema´s ook wel erg positief/blij, iets waar ik zelf ook wel moeite mee heb, soms. Maar deze blijft staan voor mij: lekkere riedels, nergens echt te sentimenteel maar ´gewoon mooi´. Ik kan hier wel van genieten.