Jackson Browne - Running on Empty (1977)

Het album is qua thema heel boeiend als liefhebber van live muziek en artiesten on the road. Ik leerde het album vooral kennen door het duo live nummer The Load Out / Stay. Een tweeluik van twee nummers die samen een geheel vormen. De enige live nummers bij het studio album, maar het past wel goed zo. Samen vatten ze de dankbaarheid voor mensen achter de schermen zo goed samen. De liefde voor het podium, het werk bij de opbouw en het respect nadien voor de afbraak als de sfeer van live muziek nog nazindert.

Verder een heerlijk album met prachtige nummers. Niet te zwaar, maar wel oprecht. Ook al komt er wel wat te veel cocaine bij kijken, maar het is wat het is natuurlijk. En het is opvallend dat studio albums en live muziek elkaar zo goed aanvullen zonder dat het verschil te groot wordt.

dit is volgens mij Jacksons beste lp op de voet gevolgd door LATE FOR THE SKY ,THE PRETENDER en I'M ALIVE
beste nummers : love needs a heart ,rosie ,the road ,the load out -stay

Een zondagmiddag waarop ik besluit de tuin van rommel en bladeren te ontdoen. De platenspeler in de schuur ontwaakt na een winterslaap en ik draai de rij platen die ik als bijvangst in bakken met tweedehands vinyl tegenkwam en waaraan ik nog niet toekwam. Alhoewel, deze Jackson Browne trof ik in mijn kofferbak aan na een museumdagje met een goede vriend. Hij had 'm dubbel.

Van Jackson Browne kende ik niets, behalve dan het sympathieke hitje dat hij met Clarence Clemons had vanaf eind 1985; in januari '86 piekte You're a Friend of Mine op 10, in Vlaanderen, op 12. Maar Running on Empty is van een dikke acht jaar eerder en als ik het leuke fotoboek erbij bekijk, is dat meteen duidelijk. Op de foto die kalende hippiebassist met megabaard die ik in de jaren '80 of '90 bij onder meer Phil Collins op tv zag en een schattig familiekiekje van de familie Browne.

Maar de muziek. Is dat iets voor mij? De titelsong opent krachtig, een fijn liedje. Daarna The Road, rustig en melancholiek. Vervolgens wordt en blijft het rustig en terwijl ik het groen van de tegels schraap, houd ik mijn aandacht er niet bij. Dit ondanks het lome maar fraaie gitaarwerk van David Lindley, hierboven terecht geprezen. Blues- en country-invloeden vormen de basis van de singer-songwritercapaciteiten van Browne, wiens stem aangenaam is. Het is me echter te tam.
Pas tegen het einde haak ik weer aan. The Load-Out is een fraaie solopianoballade die in het tweede deel uptempo mét de hechte band erbij wordt en Stay met dat gekke hoge stemmetje (Rosemary Butler?) is een geinige afsluiter.

Dus heer Jeko, als je dit leest: bedankt voor deze elpee, het werd tijd dat ik eens een plaat van deze grote naam tegenkwam. Het is alleen niet zo mijn ding.

de vijfde van zijn 5 klassieke albums uit de seventies. een soort van road movie soundtrack, maar dan zonder beelden. Jackson Browne, een singer/songwriter van de buitencategorie, was in die tijd een spreekbuis voor een hele generatie jongeren, die heen en weer geslingerd werden tussen dromen en de soms harde realiteit. zijn veelal melancholische liedjes spraken (een deel van) de jeugd uit die tijd enorm aan.

ook dit album groeide uit tot een tijdloze klassieker met 10 prachtnummers die fraai op elkaar aansluiten en een sterke eenheid vormen. er wordt geweldig gemusiceerd met een glansrol voor wijlen David Lindley, die op fiddle excelleert in de pracht ballad "The Road" of het heerlijk ongedwongen op een hotelkamer opgenomen "Cocaine" of op lap steel in up-tempo nummers als de titeltrack, "You Love the Thunder" en "Shaky Town".

het bijzondere aan dit "tour/live" album is, dat er geen enkel nummer op zijn eerdere albums uit de 70's verscheen. er staan 2 Jackson Browne originals op (tracks 1,4), 4 co-written (3,7,8,9) waarvan 7) "Love Needs a Heart" co-written is met de onvolprezen Lowell George en zangeres Valerie Carter plus 4 covers, te weten "The Road" (Danny O'Keefe), "Cocaine" (Reverend Gary Davis), "Shaky Town" (Danny Kortchmar) en "Stay", een doo-wop liedje uit 1953 geschreven door Maurice Williams (& the Zodiacs), vandaar de regel "and The Zodiacs don't mind".

een leuk weetje is wellicht, dat 4 van de begeleidende muzikanten Russell Kunkel (drums), Leland Sklar (bass), Craig Doerge (keyboards) en Danny Kortchmar (guitars) begin 70's lid waren van "The Section", een instrumentale rock/jazz fusion band.

Doug Haywood en Rosemary Butler zorgden voor de "background vocals". de laatste deelde samen met Jackson Browne en David Lindley de lead vocalen op de heerlijke uitsmijter "Stay".

woonde in 2015 zijn concert bij in de HMH. een goed en degelijk optreden met veel songs van zijn toen pas verschenen "Standing in the Breach", waarbij ik wel de gekte en muzikale genialiteit van zijn trouwe kompaan David Lindley miste.

Jackson Browne wordt 9 oktober a.s. 76 jaar oud. hulde en respect voor zijn imposante oeuvre.