Efterklang - Magic Chairs (2010)

Parades viel bij mij in de categorie 'wel leuk' en wist daarna eigenlijk niet echt uit te groeien tot persoonlijke favoriet. Er was iets met dat album dat me er van weerhield. Afstandelijk? Ik weet het niet want juist het barokke, de tingels en tangels zouden het goed moeten doen bij mij.
Toch vond ik dat ik ze nog een kans moest geven door te luisteren naar Magic Chairs dat opent met Modern Drift dat wederom rijkelijk gevuld is met strijkers en blazers. Spekkie naar mijn bekkie zou het moeten zijn, maar hoe prima het nummer ook is: echt raken doet het me niet. Ik vind het prima ja, en daarmee houdt het op.
Op Alike krijgt de electronica een grotere rol dat prima samengaat met o.a. blazers. En weer ervaar ik hetzelfde: klinkt leuk maar komt niet goed aan om te spreken van een 'uit mijn dak moment'.
Nu user musicfriek de term 'zwieresque' heeft geintroduceerd wil ik dat van stal halen als I Was Playing Drums begint. Gaat goed, maar dan slaat het nummer over in een mengeling van van alles en nog wat. En opeens heb ik weer een reden waarom ik dit net niet de status van supergroep vind hebben; het is de stem van de zanger die me weinig tot niets doet.
Raincoats is gezellige electronica met dito achtergrondzang van de dames (ik moest even denken aan de zangeressen van Zita Swoon). Best een boeiend nummer maar ik vind er wederom iets kils van uit gaan. Het is te bedacht en dat zou ook een reden kunnen zijn waarom het mijn hart niet volledig weet te raken.
Bij Harmonics besef ik dat dit doet denken aan The Shins, ook zo'n bandje dat eigenlijk best goed is maar dat ook iets afstandelijks in zich heeft. Het is een prima nummer maar wederom net even wat te gekunsteld hoe mooi ik de blazers en strijkers ook vind.
Full Moon kent wat leuke wendingen en klinkt bijzonder door het koor dat gebruikt wordt (een beetje Björk-gevoel wekt het op bij mij).
The Soft Beating heeft iets gospelachtigs en bij Scandinavian Love komen de Sufjan Stevens-associates weer bovendrijven.
Mirror Mirror is ook de titel van het door mij zeer gewaardeerde album van The Irrepressibles die ook niet vies zijn van strijkers. En verhip: dit klink best wel zwieresque maar ik geef toch echt de voorkeur aan genoemde band.
Natural Tune mag dit album eindigen met fijne samenzang en een heerlijk barokke begeleiding en daarmee is het gelijk mijn persoonlijke favoriet van een album dat zeker niet slecht is maar waar ik te afstandelijk tegenover blijf staan. Het weet me niet voldoende te raken en daarmee vrees ik dat het einde oefening is voor Efterklang wat mij betreft. Ik hou het bij de twee albums die ik nu van ze ken en heb daar wel genoeg aan denk ik.
Het zou helemaal in mijn straatje moeten passen maar doet dat blijkbaar niet voldoende; een term die ik wel wil op laten gaan voor Magic Chairs. Drie glittertjes kan ik er namelijk net nog wel aan kwijt en dat is net voldoende.

Mijn eerste album van het Deense Efterklang, en waarschijnlijk ook het laatste. Met een erg divers gebruik van instrumenten zorgen ze voor een originele plaat, gevuld met afwisselende trage popnummers. Af en toe moet ik denken aan Sufjan Stevens of zelfs Animal Collective, maar helaas wordt dat niveau nergens gehaald. Het kabbelt maar voort, zonder enige spanning. Er komen wel wat leuke riffjes en melodietjes langs, maar beklijven doet het nergens. Daarenboven zorgt de enorme verscheidenheid aan instrumenten voor weinig houvast, waardoor de nummers helemaal niet bij mekaar lijken te passen. Aardige indiepop zonder meer, ik laat het op 2,5*.