Het kan me geen reet schelen dat dit een 'uniek muzikaal project is gebaseerd op gedichten van verstandelijk beperkte mensen' , het kan me geen reet schelen dat mijn partner Roosbeef niet kan aanhoren en vraagt of het alstublieft uit mag, het kan me geen reet schelen wie hier de grootste lolbroek is met inkoppertjes, het kan me geen reet schelen dat het voor een goed doel is en het kan me ook geen reet schelen wat anderen er van vinden
Ik snap juist bij dit soort muziek heel goed dat dit enorme tegenstanders vergaart, daarvoor is het ook gewoon te 'uitgesproken'.
Misschien daarom wel dat ik er blijkbaar nogal onbevangen tegenover kan staan (het is namelijk muziek die ook mij enorm zou kunnen tegenstaan vanwege het hoge zeikerigheidsgehalte). Het is opmerkelijk dat 'naïef meiske' Rebergen een soort kinderlijkheid bij mij naar boven weet te brengen, en ja daar heeft niet iedereen behoefte aan; geloof ik graag. Niet dat ik me er infantiel door ga gedragen maar het is zo heerlijk simpelweg genieten en echt, dat gebeurt op geheel andere wijze dan andere albums waar ik dol op ben.
Een glimlach is mijn deel, elke draaibeurt weer, en dat is mooi. Heel mooi, en fijn toch dat muziek zulke uiteenlopende reacties teweeg kan brengen: dan doet het tenminste iets.

Dacht ik ook al aan.
Dus nogmaals: het kan me geen reet schelen. Als ik het maar leuk vind
