Torre Florim & Roos Rebergen - De Speeldoos (2009)

En zo maakt Roos Rebergen mij op de rand van het jaar weereens erg vrolijk, nu samen met Torre Florim van de Staat die ik minder goed kende. Zoals gezegd zijn de teksten voor dit EP'tje gebaseerd op gedichten geschreven door 'verstandelijk beperkte cliënten van zorgorganisatie Dichterbij'. Nu heb ik geen idee wat voor beperkingen die lui precies hebben, maar poëtische zielen hebben de schrijvers van deze gedichten zeker. Neem nu 'Mag ik jou even lenen', geschreven door Ayse Dogruyol:

Mag ik jou even lenen
Ik wil je iets vertellen
Ben best bereid om je terug te geven

Na deze drie zinnen ben ik vastgepakt en meer dan benieuwd wat ze me vertellen wil. Of luister naar Berry Dappers' ultrakorte 'Jezus is de zoon van God':

Jezus is de zoon van God
Maar ik ben de zoon van mamma

In de naam van de vader, de zoon en de heilige mamma

Geen flauw idee of het ook zo bedoeld is, maar gebracht met het lichte zuidelijke accent van Torre Florim en de wat lijzige stem van Roos Rebergen is het voor mij de perfecte parodie op de Brabantse katholieke moederverering.

Muzikaal gezien zit deze EP nog leuk in elkaar ook. De stemmen van Roos en Torre passen prima bij elkaar en van ieder nummer hebben ze iets anders gemaakt. Het geweldige 'Iemand dood' klinkt als een Waitsiaanse polka, 'Mag ik jou even lenen' doet me aan het meer doorstampende werk van Raymond van het Groenewoud denken terwijl 'Oudjaar' een prachtig fluisterliedje is. Dit is, kortom, een heel fijn EP'tje en absoluut veel meer dan een liefdadigheidsproject van twee jonge Nederlandse sterren.

Eric Corton vindt 't trouwens ook leuk: nrc.tv - rocks - Torre & Roos

Het kan me geen reet schelen dat dit een 'uniek muzikaal project is gebaseerd op gedichten van verstandelijk beperkte mensen' , het kan me geen reet schelen dat mijn partner Roosbeef niet kan aanhoren en vraagt of het alstublieft uit mag, het kan me geen reet schelen wie hier de grootste lolbroek is met inkoppertjes, het kan me geen reet schelen dat het voor een goed doel is en het kan me ook geen reet schelen wat anderen er van vinden

Ik snap juist bij dit soort muziek heel goed dat dit enorme tegenstanders vergaart, daarvoor is het ook gewoon te 'uitgesproken'.
Misschien daarom wel dat ik er blijkbaar nogal onbevangen tegenover kan staan (het is namelijk muziek die ook mij enorm zou kunnen tegenstaan vanwege het hoge zeikerigheidsgehalte). Het is opmerkelijk dat 'naïef meiske' Rebergen een soort kinderlijkheid bij mij naar boven weet te brengen, en ja daar heeft niet iedereen behoefte aan; geloof ik graag. Niet dat ik me er infantiel door ga gedragen maar het is zo heerlijk simpelweg genieten en echt, dat gebeurt op geheel andere wijze dan andere albums waar ik dol op ben.
Een glimlach is mijn deel, elke draaibeurt weer, en dat is mooi. Heel mooi, en fijn toch dat muziek zulke uiteenlopende reacties teweeg kan brengen: dan doet het tenminste iets.

Dacht ik ook al aan.


Dus nogmaals: het kan me geen reet schelen. Als ik het maar leuk vind

Gisteren gekregen tijdens de dag van de verpleging, ik werk bij organisatie Dichterbij. En net als de schilderkunst zijn de uitingen van onze mensen met mogelijkheden, vaak direct en uit het hart gegrepen zonder dat ze erover na hoeven denken.
Dat maakt deze mensen ook zo boeiend.
Cd op zich kan me niet zo pakken, maar het hele idee vind ik geweldig.